| چو اين بـند بد را سر آمد کـليد |
| فريبرز نزديک رسـتـم رسيد |
| بدل شاد با خـلـعـت شـهريار |
| بدو اندرون تاج گوهر نـگار |
| ازان شادمان شد گو پيلـتـن |
| بزرگان لـشـکر شدند انجـمـن |
| گرفـتـند بر پـهـلوان آفرين |
| کـه آباد بادا برسـتـم زمين |
| بدو جان شاه جـهان شاد باد |
| بر و بوم ايرانـش آباد باد |
| هـمـه مر ترا چاکر و بـندهايم |
| بـفرمان و رايت سرافـگـندهايم |
| وزان جايگـه شاد لـشـکر براند |
| بيامد بـسـغد و دو هفته بـماند |
| بـنـخـچير گور و بمي دست برد |
| ازين گونه يک چند خورد و شـمرد |
| وزان جايگـه لشـکر اندر کـشيد |
| بيک مـنزلي بر يکي شـهر ديد |
| کـجا نام آن شـهر بيداد بود |
| دژي بود وز مردم آباد بود |
| هـمـه خوردنيشان ز مردم بدي |
| پري چـهرهاي هر زمان گـم بدي |
| بـخوان چـنان شـهريار پـليد |
| نـبودي جز از کودک نارسيد |
| پرسـتـندگاني کـه نيکو بدي |
| بـه ديدار و بالا بيآهو بدي |
| از آن ساختندي بـخوان بر خورش |
| بدين گونـه بد شاه را پرورش |
| تهمـتـن بـفرمود تا سـه هزار |
| زرهدار بر گـسـتوان ور سوار |
| بدان دژ فرسـتاد با گسـتـهـم |
| دو گرد خردمـند با اوبـهـم |
| مرين مرد را نام کافور بود |
| کـه او را بران شهر مـنـشور بود |
| بـپوشيد کافور خفـتان جـنـگ |
| هـمـه شـهر با او بسان پلنگ |
| کمـندافـگـن و زورمـندان بدند |
| بزرم اندرون پيل دندان بدند |
| چو گستهـم گيتي بران گونـه ديد |
| جـهان در کـف ديو وارونـه ديد |
| بـفرمود تا تير باران کـنـند |
| بريشان کـمين سواران کـنـند |
| چـنين گفـت کافور با سرکشان |
| کـه سـندان نگيرد ز پيکان نشان |
| هـمـه تيغ و گرز و کمـند آوريد |
| سر سرکـشان را بـبـند آوريد |
| زماني بران سان برآويخـتـند |
| کـه آتـش ز دريا برانگيخـتـند |
| فراوان ز ايرانيان کـشـتـه شد |
| بـسر بر سپـهر بلا گشتـه شد |
| بـبيژن چـنين گفت گستهم زود |
| کـه لخـتي عنانـت ببايد بسود |
| برستـم بگويي که چندين مايست |
| بجنـبان عـنان با سواري دويست |
| بـشد بيژن گيو برسان باد |
| سـخـن بر تهمتـن همه کرد ياد |
| گران کرد رسـتـم زماني رکيب |
| ندانسـت لـشـکر فراز از نشيب |
| بدانـسان بيامد بدان رزمـگاه |
| کـه باد اندر آيد ز کوه سياه |
| فراوان ز ايرانيان کـشـتـه ديد |
| بسي سرکش از جنگ برگشته ديد |
| بـکافور گـفـت اي سگ بدگهر |
| کـنون رزم و رنـج تو آمد بـسر |
| يکي حمـلـه آورد کافور سخـت |
| بران بارور خـسرواني درخـت |
| بينداخـت تيغي بـکردار تير |
| کـه آيد مـگر بر يل شيرگير |
| بـپيش اندر آورد رسـتـم سـپر |
| فرو ماند کافور پرخاشـخر |
| کمـندي بينداخت بر سوي طوس |
| بـسي کرد رستم برو بر فـسوس |
| عـمودي بزد بر سرش پور زال |
| که بر هم شکستش سر و ترگ و يال |
| چـنين تا در دژ يکي حمـلـه برد |
| بزرگان نـبودند پيدا ز خرد |
| در دژ بـبـسـتـند وز باره تيز |
| برآمد خروشيدن رسـتـخيز |
| بگـفـتـند کاي مرد بازور و هوش |
| برين گونـه با ما بکينـه مـکوش |
| پدر نام تو چون بزادي چـه کرد |
| کمندافـگـني گر سپـهر نـبرد |
| دريغسـت رنـج اندرين شارستان |
| کـه دانـنده خواند ورا کارسـتان |
| چو تور فريدون ز ايران براند |
| ز هر گونـه دانـندگان را بـخواند |
| يکي باره افـگـند زين گونـه پي |
| ز سنگ و ز خشت و ز چوب و ز ني |
| برآودر ازينـسان بافـسون و رنـج |
| بـپالود رنـج و تـهي کرد گنـج |
| بـسي رنـج بردند مردان مرد |
| کزين باره دژ برآرند گرد |
| نـبدکـس بدين شارستان پادشا |
| بدين رنـج بردن نيارد بـها |
| سليحسـت و ايدر بسي خوردني |
| بزير اندرون راه آوردني |
| اگر ساليان رنـج و رزم آوري |
| نـباشد بدسـتـت جز از داوري |
| نيايد برين باره بر مـنـجـنيق |
| از افـسون سلـم و دم جاثـليق |
| چو بشنيد رستم پر انديشـه شد |
| دلـش از غم و درد چون بيشه شد |
| يکي رزم کرد آن نـه بر آرزوي |
| سـپاه اندر آورد بر چار سوي |
| بيک روي گودرز و يک روي طوس |
| پـس پشـت او پيل با بوق و کوس |
| بيک روي بر لـشـکر زابـلي |
| زرهدار با خـنـجر کابـلي |
| چو آن ديد دستم کـمان برگرفـت |
| هـمـه دژ بدو ماند اندر شگفـت |
| هر آنکـس کـه از باره سر بر زدي |
| زمانـه سرش را بـهـم در زدي |
| ابا مـغز پيکان همي راز گـفـت |
| بـبدسازگاري هـمي گشت جفت |
| بـن باره زان پس بکـندن گرفـت |
| ز ديوار مردم فـگـندن گرفـت |
| سـتونـها نـهادند زير اندرش |
| بيالود نـفـط سياه از برش |
| چو نيمي ز ديوار دژکـنده شد |
| بـچوب اندر آتـش پراگـنده شد |
| فرود آمد آن باره تور گرد |
| ز هر سو سـپاه اندر آمد بـگرد |
| بـفرمود رستـم کـه جنگ آوريد |
| کـمانـها و تير خدنـگ آوريد |
| گوان از پي گـنـج و فرزند خويش |
| هـمان از پي بوم و پيوند خويش |
| هـمـه سر بدادند يکـسر بـباد |
| گراميتر آنـکو ز مادر نزاد |
| دليران پياده شدند آن زمان |
| سـپرهاي چيني و تير و کـمان |
| برفـتـند با نيزهداران بـهـم |
| بـپيش اندرون بيژن و گستـهـم |
| دم آتـش تيز و باران تير |
| هزيمـت بود زان سـپـس ناگزير |
| چو از باره دژ بيرون شدند |
| گريزان گريزان بـهامون شدند |
| در دژ ببست آن زمان جنـگـجوي |
| بـتاراج و کشـتـن نـهادند روي |
| چـه مايه بکشتند و چـندي اسير |
| بـبردند زان شـهر برنا و پير |
| بـسي سيم و زر و گرانـمايه چيز |
| سـتور و غـلام و پرسـتار نيز |
| تهمـتـن بيامد سر و تن بشست |
| بـپيش جـهانداور آمد نخسـت |
| ز پيروز گشـتـن نيايش گرفـت |
| جـهان آفرين را سـتايش گرفـت |
| بايرانيان گـفـت با کردگار |
| بيامد نـهاني هـم از آشـکار |
| بـپيروزي اندر نيايش کـنيد |
| جـهان آفرين را سـتايش کـنيد |
| بزرگان بـپيش جـهانآفرين |
| نيايش گرفـتـند سر بر زمين |
| چو از پاک يزدان بـپرداخـتـند |
| بران نامدار آفرين ساخـتـند |
| که هر کس که چون تو نباشد بجنگ |
| نشسـتـن بـه آيد بنام و بننگ |
| تـن پيل داري و چـنـگال شير |
| زماني نـباشي ز پيگار سير |
| تهمتـن چـنين گفت کين زور و فر |
| يکي خـلـعـتي باشد از دادگر |
| شـما سربـسر بـهره داريد زين |
| نـه جاي گلهست از جـهان آفرين |
| بـفرمود تا گيو با ده هزار |
| سـپردار و بر گـسـتوان ور سوار |
| شود تازيان تا بـمرز خـتـن |
| نـماند کـه ترکان شوند انجمـن |
| چو بنـمود شب جعد زلـف سياه |
| از انديشه خميده شد پشـت ماه |
| بـشد گيو با آن سواران جـنـگ |
| سـه روز اندر آن تاختن شد درنگ |
| بدانـگـه کـه خورشيد بنمود تاج |
| برآمد نشـسـت از بر تخـت عاج |
| ز توران بيامد سرافراز گيو |
| گرفـتـه بـسي نامداران نيو |
| بـسي خوب چـهر بـتان طراز |
| گرانـمايه اسـپان و هرگونه ساز |
| فرسـتاد يک نيمـه نزديک شاه |
| ببـخـشيد ديگر همـه بر سپاه |
| وزان پس چو گودرز و چون طوس و گيو |
| چو گستهم و شيدوش و فرهاد نيو |
| ابا بيژن گيو برخاسـتـند |
| يکي آفرين نو آراسـتـند |
| چـنين گفـت گودرز کاي سرفراز |
| جـهان را بـمـهر تو آمد نياز |
| نـشايد کـه بيآفرين تو لـب |
| گـشاييم زين پس بروز و بشـب |
| کـسي کو بـپيمود روي زمين |
| جـهان ديد و آرام و پرخاش و کين |
| بيک جاي زين بيش لـشـکر نديد |
| نـه از موبد سالـخورده شـنيد |
| ز شاهان و پيلان وز تـخـت عاج |
| ز مردان و اسپان و از گـنـج و تاج |
| سـتاره بدان دشـت نـظاره بود |
| کـه اين لشکر از جنـگ بيچاره بود |
| بـگـشـتيم گرد دژ ايدر بـسي |
| نديديم جز کينـه درمان کـسي |
| کـه خوشان بديم از دم اژدها |
| کـمان تو آورد ما را رها |
| توي پـشـت ايران و تاج سران |
| سزاوار و ما پيش تو کـهـتران |
| مـکافات اين کار يزدان کـند |
| کـه چـهر تو همواره خندان کـند |
| بـپاداش تو نيستمان دسـترس |
| زبانـها پر از آفرينـسـت و بـس |
| بزرگيت هر روز بافزون ترسـت |
| هنرمـند رخـش تو صد لشکرست |
| تهمـتـن بريشان گرفـت آفرين |
| کـه آباد بادا بـگردان زمين |
| مرا پشـت ز آزادگانست راسـت |
| دل روشـنـم بر زبانم گواسـت |
| ازان پس چنين گفت کايدر سه روز |
| بـباشيم شادان و گيتي فروز |
| چـهارم سوي جـنـگ افراسياب |
| برانيم و آتـش برآريم ز آب |
| هـمـه نامداران بگـفـتار اوي |
| بـبزم و بـخوردند نـهادند روي |
