| کـس آمد بر شاه ايران سـپاه |
| کـه آمد فريبرز کاوس شاه |
| پذيره شدش شاه کـنداوران |
| ابا بوق و کوس و سـپاهي گران |
| فريبرز نزديک خـسرو رسيد |
| زمين را بـبوسيد کو را بديد |
| نـگـه کرد خـسرو بران بستگان |
| هيونان و پيلان و آن خـسـتـگان |
| عـنان را بـپيچيد و آمد براه |
| ز سر برگرفـت آن کياني کـلاه |
| فرود آمد و پيش يزدان بـخاک |
| بغـلـتيد و گفت اي جهاندار پاک |
| سـتـمـکارهاي کرد بر من ستم |
| مرا بيپدر کرد با درد و غـم |
| تو از درد و سـخـتي رهانيديم |
| هـمي تاج را پرورانيديم |
| زمين و زمان پيش مـن بـنده شد |
| جـهاني ز گنـج من آگـنده شد |
| سـپاس از تو دارم نه از انجمـن |
| يکي جان رستم تو مستان ز مـن |
| بزد اسـپ و زان جايگه بازگشـت |
| بران پيل وان بستـگان برگذشـت |
| بـسي آفرين کرد بر پـهـلوان |
| کـه او باد شادان و روشـنروان |
| بايوان شد و نامه پاسـخ نوشـت |
| بـباغ بزرگي درخـتي بکـشـت |
| نـخـسـت آفرين کرد بر کردگار |
| کزو بود روشـن دل و بـخـتيار |
| خداوند ناهيد و گردان سـپـهر |
| کزويسـت پرخاش و آرام و مـهر |
| سـپـهري برين گونـه بر پاي کرد |
| شـب و روز را گيتي آراي کرد |
| يکي را چـنين تيرهبـخـت آفريد |
| يکي را سزاوار تـخـت آفريد |
| غـم و شادماني ز يزدان شـناس |
| کزويسـت هر گونه بر ما سـپاس |
| رسيد آنـچ دادي بدين بارگاه |
| اسيران و پيلان و تـخـت و کـلاه |
| هيونان بـسيار و افـگـندني |
| ز پوشيدني هـم ز گـسـتردني |
| همـه آلـت ناز و سورست و بزم |
| بـپيش تو زين سان کـه آيد برزم |
| مـگر آنکـسي کش سرآيد بپيش |
| بدين گونـه سير آيد از جان خويش |
| وزان رنـج بردن ز توران سـپاه |
| شـب و روز بودن باوردگاه |
| ز کارت خـبر بد مرا روز و شـب |
| گـشاده نـکردم بـه بيگانـه لب |
| شـب و روز بر پيش يزدان پاک |
| نوان بودم و دل شده چاک چاک |
| کـسي را که رستم بود پهـلوان |
| سزد گر بـماند هـميشـه جوان |
| پرسـتـنده چون تو ندارد سپـهر |
| ز تو بـخـت هرگز مـبراد مـهر |
| نويسـنده پردخـتـه شد ز آفرين |
| نـهاد از بر نامـه خـسرو نـگين |
| بـفرمود تا خلـعـت آراسـتـند |
| سـتام و کـمرها بپيراسـتـند |
| صد از جـعد مويان زرين کـمر |
| صد اسـپ گرانـمايه با زين زر |
| صد اشـتر همـه بار ديباي چين |
| صد اشـتر ز افگندني هم چـنين |
| ز ياقوت رخـشان دو انگـشـتري |
| ز خوشاب و در افـسري بر سري |
| ز پوشيدن شاه دسـتي بزر |
| هـمان ياره و طوق و زرين کـمر |
| سران را همه هديهها ساخـتـند |
| يکي گـنـج زين سان بپرداختـند |
| فريبرز با تاج و گرز و درفـش |
| يکي تـخـت زرين و زرينه کفـش |
| فرسـتاد و فرمود تا بازگـشـت |
| از ايران بسوي سپهـبد گذشـت |
| چـنين گفـت کز جنگ افراسياب |
| نـه آرام بايد نه خورد و نـه خواب |
| مـگر کان سر شـهريار گزند |
| بـخـم کـمـند تو آيد بـبـند |
| فريبرز برگـشـت زان بارگاه |
| بـکام دل شاه ايران سـپاه |
