| تهمـتـن فرسـتادهاي را بجست |
| کـه با شاه گستاخ باشد نخست |
| فريبرز کاوس را برگزيد |
| کـه با شاه نزديکي او را سزيد |
| چـنين گفـت کاي نيک پي نامدار |
| هـم از تخم شاهي و هم شهريار |
| هـنرمـند و با دانـش و بانژاد |
| تو شادان و کاوس شاه از تو شاد |
| يکي رنـج برگير و ز ايدر برو |
| بـبر نامـه مـن بر شاه نو |
| ابا خويشتـن بسـتـگان را بـبر |
| هيونان و اين خواستـه سربـسر |
| هـمان افـسر و ياره و گرز و تاج |
| هـمان ژنده پيلان و هم تخت عاج |
| فريبرز گـفـت اي هژبر ژيان |
| مـنـم راه را تنـگ بستـه ميان |
| دبير جـهانديده را پيش خواند |
| سـخـن هرچ بايسـت با او براند |
| بـفرمود تا نامـه خـسروي |
| ز عنـبر نوشـتـند بر پـهـلوي |
| سرنامـه کرد آفرين خداي |
| کـجا هست و باشد هميشه بجاي |
| برازنده ماه و کيوان و هور |
| نـگارنده فر و ديهيم و زور |
| سـپـهر و زمان و زمين آفريد |
| روان و خرد داد و دين آفريد |
| وزو آفرين باد بر شـهريار |
| زمانـه مـبادا ازو يادگار |
| رسيدم بـفرمان ميان دو کوه |
| سـپاه دو کـشور شده همـگروه |
| هـمانا کـه شمشيرزن صد هزار |
| ز دشـمـن فزون بود در کارزار |
| کـشاني و شگني و چيني و هند |
| سـپاهي ز چين تا بدرياي سـند |
| ز کـشـمير تا دامـن رود شـهد |
| سراپرده و پيل ديديم و مـهد |
| نـترسيدم از دولـت شـهريار |
| کزين رزمـگاه اندر آيد نـهار |
| چـهـل روز با هم همي جنگ بود |
| تو گفـتي بريشان جهان تنـگ بود |
| هـمـه شـهرياران کـشور بدند |
| نـه بر باد }و{ با بخـت لاغر بدند |
| ميان دو کوه از بر راغ و دشـت |
| ز خون و ز کشته نـشايد گذشـت |
| هـمانا کـه فرسنـگ باشد چهل |
| پراگـنده از خون زمين بود گـل |
| سرانـجام ازين دولـت ديرياز |
| سـخـن گويم اين نامه گردد دراز |
| همـه شـهرياران کـه دارند بند |
| ز پيلان گرفتـم بـخـم کـمـند |
| سوي جنگ دارم کـنون راي و روي |
| مـگر پيش گرز مـن آيد گروي |
| زبانـها پر از آفرين تو باد |
| سر چرخ گردان زمين تو باد |
| چو نامـه بـمـهر اندر آمد بداد |
| بـمـهـتر فريبرز خـسرو نژاد |
| ابا شاه و پيل و هيوني هزار |
| ازان رزمـگـه برنـهادند بار |
| فريبرز کاوس شادان برفـت |
| بـنزديک خـسرو بسيچيد و تفت |
| هـمي رفـت با او گو پيلـتـن |
| بزرگان و گردان آن انـجـمـن |
| بـه پدرود کردن گرفـتـش کـنار |
| بـباريد آب از غـم شـهريار |
| وزان جايگـه سوي لشکر کـشيد |
| چو جـعد دو زلف شـب آمد پديد |
| نشسـتـند با آرامش و رود و مي |
| يکي دست رود و دگر دسـت ني |
| برفـتـند هر کـس بارام خويش |
| گرفتـه بـبر هر کسي کام خويش |
| چو خورشيد با رنـگ ديباي زرد |
| سـتـم کرد بر توده لاژورد |
| همانـگـه ز دهـليز پردهسراي |
| برآمد خروشيدن کرناي |
| تهمـتـن ميان تاختـن را ببست |
| بران باره تيزتـگ برنـشـسـت |
| بـفرمود تا توشـه برداشـتـند |
| هـمي راه دشوار بـگذاشـتـند |
| بيابان گرفـتـند و راه دراز |
| بيامد چـنان لشـکري رزمـساز |
| چـنين گفت با طوس و گودرز و گيو |
| کـه اي نامداران و گردان نيو |
| مـن اين بار چنگ اندر آرم بچنـگ |
| بدانديشـگان را شود کار تـنـگ |
| کـه دانست کين چارهگر مرد سند |
| سـپاه آرد از چين و سقلاب و هند |
| مـن او را چنان مست و بيهش کنم |
| تـنـش خاک گور سياوش کنـم |
| که از هند و سقلاب و توران و چين |
| نـخوانـند ازين پـس برو آفرين |
| بزد کوس وز دشت برخاسـت گرد |
| هوا پر ز گرد و زمين پر ز مرد |
| ازان نامداران پرخاشـجوي |
| بابر اندر آمد يکي گـفـت و گوي |
| دو مـنزل برفـتـند زان جايگاه |
| کـه از کشته بد روي گيتي سياه |
| يکي بيشـه ديدند و آمد فرود |
| سيه شد ز لشکر همه دشت و رود |
| هـمي بود با رامش و مي بدست |
| يکي شاد و خرم يکي خفته مست |
| فرسـتاده آمد ز هر کـشوري |
| ز هر نامداري و هر مـهـتري |
| بـسي هديه و ساز و چندي نـثار |
| بـبردند نزديک آن نامدار |
| چو بگذشت ازين داستان روز چـند |
| ز گردش بياسود چرخ بـلـند |
