| چـنين گفـت رسـتـم بايرانيان |
| کـه اکـنون بـبايد گشادن ميان |
| بـپيش جـهاندار پيروزگر |
| نـه گوپال بايد نـه بـند کـمر |
| هـمـه سر بـخاک سيه بر نهيد |
| کزين پـس همه تاج بر سر نـهيد |
| کزين نامدارن يکي نيسـت کـم |
| کـه اکـنون شدستي دل ما دژم |
| چـنين گفـت رستم بگودرز و گيو |
| بدان نامداران و گردان نيو |
| چو آگاهي آمد بـشاه جـهان |
| بـمـن باز گفت اين سخن در نهان |
| کـه طوس سپهبد بکوه آمدسـت |
| ز پيران و هومان سـتوه آمدسـت |
| از ايران برفـتيم با راي و هوش |
| برآمد ز پيکار مـغزم بـجوش |
| ز بـهرام گودرز وز ريونيز |
| دلـم تير تر گـشـت برسان شيز |
| از ايران هـمي تاختم تيزچـنـگ |
| زماني بـجايي نـکردم درنـگ |
| چو چشمـم برآمد بـخاقان چين |
| بران نامداران و مردان کين |
| بويژه بـکاموس و آن فر و برز |
| بران يال و آن شاخ و آن دست و گرز |
| کـه بودند هر يک چو کوهي بلـند |
| بزير اندرون ژنده پيلي نژند |
| بدل گفـتـم آمد زمانـم بـسر |
| کـه تا مـن ببستم بمردي کـمر |
| ازين بيش مردان و زين بيش ساز |
| نديدم بـجايي بـسال دراز |
| رسيدم بديوان مازندران |
| شـب تيره و گرزهاي گران |
| ز مردي نـپيچيد هرگز دلـم |
| نگـفـتـم کـه از آرزو بگسلـم |
| جز آن دم که ديدم ز کاموس جنـگ |
| دلـم گشـت يکباره زين کينه تنگ |
| کـنون گر همـه پيش يزدان پاک |
| بـغـلـتيم با درد يک يک بـخاک |
| سزاوار باشد کـه او داد زور |
| بلـند اخـتر و بخش کيوان و هور |
| مـبادا کـه اين کار گيرد نـشيب |
| مـبادا کـه آيد بـما بر نـهيب |
| نگـه کـن کـه کارآگهان ناگهان |
| برند آگـهي نزد شاه جـهان |
| بيارايد آن نامور بارگاه |
| بـسر بر نـهد خـسرواني کـلاه |
| بـبـخـشد فراوان بدرويش چيز |
| کـه بر جان او آفرين باد نيز |
| کـنون جامـه رزم بيرون کـنيد |
| باسايش آرايش افزون کـنيد |
| غـم و کام دل بيگـمان بـگذرد |
| زمانـه دم ما هـمي بـشـمرد |
| هـمان به که ما جام مي بشمريم |
| بدين چرخ نامـهربان نـنـگريم |
| سـپاس از جـهاندار پيروزگر |
| کزويسـت مردي و بخـت و هـنر |
| کـنون مي گـساريم تا نيمشـب |
| بياد بزرگان گـشاييم لـب |
| سزد گر دل اندر سراي سپـنـج |
| نداريم چـندين بدرد و برنـج |
| بزرگان برو خواندند آفرين |
| کـه بيتو مـبادا کـلاه و نـگين |
| کـسي را که چون پيلتن کهترست |
| ز گرودن گردان سرش برترسـت |
| پـسـنديده باد اين نژاد و گـهر |
| هـم آن بوم کو چون تو آرد بـبر |
| تو داني که با ما چه کردي بـمـهر |
| کـه از جان تو شاد بادا سـپـهر |
| هـمـه مرده بوديم و برگشته روز |
| بـتو زنده گـشـتيم و گيتيفروز |
| بـفرمود تا پيل با تـخـت عاج |
| بيارند با طوق زرين و تاج |
| مي خـسرواني بياورد و جام |
| نـخـسـتين ز شاه جهان برد نام |
| بزد کرناي از بر ژنده پيل |
| هـمي رفـت آوازشان بر دو ميل |
| چو خرم شد از مي رخ پـهـلوان |
| برفـتـند شادان و روشـنروان |
| چو پيراهـن شـب بدريد ماه |
| نـهاد از بر چرخ پيروزهگاه |
| طـلايه پراگـند بر گرد دشـت |
| چو زنگي درنگي شب اندر گذشـت |
| پديد آمد آن خـنـجر تابـناک |
| بـکردار ياقوت شد روي خاک |
| تـبيره برآمد ز پردهسراي |
| برفـتـند گردان لـشـکر ز جاي |
| چـنين گفـت رستم بگردنکشان |
| کـه جايي نيامد ز پيران نـشان |
| بـبايد شدن سوي آن رزمـگاه |
| بـهر سو فرسـتاد بايد سـپاه |
| شد از پيش او بيژن شير مرد |
| بـجايي کـجا بود دشـت نـبرد |
| جـهان ديد پر کشته و خواستـه |
| بـهر سو نشسـتي بياراستـه |
| پراگـنده کـشور پر از خسته ديد |
| بـخاک اندر افگنده پا بستـه ديد |
| نديدند زنده کـسي را بـجاي |
| زمين بود و خرگاه و پردهسراي |
| بـنزديک رسـتـم رسيد آگـهي |
| کـه شد روي کشور ز ترکان تـهي |
| ز ناباکي و خواب ايرانيان |
| برآشفـت رسـتـم چو شير ژيان |
| زبان را بدشنام بگشاد و گـفـت |
| که کس را خرد نيست با مغز جفت |
| بدين گونـه دشمـن ميان دو کوه |
| سـپـه چون گريزد ز ما همـگروه |
| طـلايه نگفـتـم کـه بيرون کنيد |
| در و راغ چون دشت و هامون کـنيد |
| شـما سر باسايش و خوابـگاه |
| سـپرديد و دشمن بـسيچيد راه |
| تـنآسان غـم و رنـجبار آورد |
| چو رنـج آوري گـنـج بار آورد |
| چو گويي که روزي تـن آسان شوند |
| ز تيمار ايران هراسان شوند |
| ازين پـس تو پيران و کـلـباد را |
| چو هومان و رويين و پولاد را |
| نگـه کـن بدين دشت با لشکري |
| تو در کشوري رستـم از کـشوري |
| اگر تاو داريد جـنـگ آوريد |
| مرا زين سپس کي بچـنـگ آوريد |
| کـه پيروز برگـشـتـم از کارزار |
| تـبـه شد نـکو گشته فرجام کار |
| برآشفت با طوس و شد چون پلنگ |
| که اين جاي خوابست گر دشت جنگ |
| طـلايه نگه کن که از خيل کيست |
| سرآهنـگ آن دوده را نام چيست |
| چو مرد طـلايه بيابي بـچوب |
| هـم اندر زمان دست و پايش بکوب |
| ازو چيز بسـتان و پايش بـبـند |
| نـگـه کـن يکي پشت پيلي بلند |
| بدين سان فرستش بـنزديک شاه |
| مـگر پـخـتـه گردد بدان بارگاه |
| ز ياقوت وز گوهر و تـخـت عاج |
| ز دينار وز افـسر و گـنـج و تاج |
| نـگر تا کـه دارد ز ايران سـپاه |
| همـه يکسره خواسته پيش خواه |
| ازين هديه شاه بايد نـخـسـت |
| پـس آنـگـه مرا و ترا بهر جست |
| بدان دشـت بـسيار شاهان بدند |
| هـمـه نامداران گيهان بدند |
| ز چين و ز سقـلاب وز هـند و وهر |
| همـه گـنـج داران گيرنده شهر |
| سپـهـبد بيامد هـمـه گرد کرد |
| برفـتـند گردان بدشـت نـبرد |
| کـمرهاي زرين و بيجاده تاج |
| ز ديباي رومي و از تـخـت عاج |
| ز تير و کـمان و ز بر گـسـتوان |
| ز گوپال وز خـنـجر هـندوان |
| يکي کوه بد در ميان دو کوه |
| نـظاره شده گردش اندر گروه |
| کـمانکـش سواري گشادهبري |
| بـتـن زورمـندي و کـنداوري |
| خدنـگي بينداخـتي چارپر |
| ازين سو بدان سو نـکردي گذر |
| چو رستـم نگـه کرد خيره بـماند |
| جـهان آفرين را فراوان بـخواند |
| چـنين گـفـت کين روز ناپايدار |
| گـهي بزم سازد گـهي کارزار |
| هـمي گردد اين خواسته زان برين |
| بـنـفرين بود گـه گـهي بافرين |
| زمانـه نـماند بارام خويش |
| چـنينـسـت تا بود آيين و کيش |
| يکي گنـج ازين سان هـمي پرورد |
| يکي ديگر آيد کزو برخورد |
| بران بود کاموس و خاقان چين |
| کـه آتـش برآرد ز ايران زمين |
| بدين ژنده پيلان و اين خواسـتـه |
| بدين لـشـکر و گنـج آراستـه |
| بـه گـنـج و بانـبوه بودند شاد |
| زماني ز يزدان نـکردند ياد |
| کـه چرخ سـپـهر و زمان آفريد |
| بـسي آشـکار و نـهان آفريد |
| ز يزدان شـناس و بيزدان سـپاس |
| بدو بـگرود مرد نيکيشـناس |
| کزو بودمان زور و فر و هـنر |
| ازو دردمـندي و هـم زو گـهر |
| سـپـه بود و هـم گنـج آباد بود |
| سـگالـش هـمـه کار بيداد بود |
| کـنون از بزرگان هر کـشوري |
| گزيده ز هر کـشوري مـهـتري |
| بدين ژنده پيلان فرسـتـم بـشاه |
| هـمان تـخـت زرين و زرين کلاه |
| هـمان خواسته بر هيونان مست |
| فرستـم سزاوار چيزي که هست |
| وز ايدر شوم تازيان چون پـلـنـگ |
| درنـگي نـه والا بود مرد سنـگ |
| کـسي کو گنـهـکار و خوني بود |
| بـکـشور بـماني زبوني بود |
| زمين را بخـنـجر بـشويم ز کين |
| بدان را نـمانـم هـمي بر زمين |
| بدو گـفـت گودرز کاي نيک راي |
| تو تا جاي ماند بـماني بـجاي |
| بـکام دل شاد بادي و راد |
| بدين رزم دادي چو بايسـت داد |
