| بـفرمود رسـتـم کز ايران سوار |
| بر مـن فرسـتـند صد نامدار |
| هم اکنون من آن پيل و آن تخت عاج |
| هـمان ياره و سنج و آن طوق و تاج |
| سـتانـم ز چين و بايران دهـم |
| بـه پيروز شاه دليران دهـم |
| از ايران بيامد هـمي صد سوار |
| زرهدار با گرزه گاوسار |
| چـنين گفـت رسـتـم بايرانيان |
| کـه يکـسر ببـندند کين را ميان |
| بـجان و سر شاه و خورشيد و ماه |
| بـخاک سياوش بايران سـپاه |
| بيزدان دادار جان آفرين |
| کـه پيروزي آورد بر دشـت کين |
| کـه گر نامداران ز ايران سـپاه |
| هزيمـت پذيرد ز توران سـپاه |
| سرش را ز تـن برکـنـم در زمان |
| ز خونـش کـنـم جويهاي روان |
| بدانسـت لشکر که او شيرخوست |
| بچنـگـش سرين گوزن آرزوست |
| هـمـه سوي خاقان نهادند روي |
| بـنيزه شده هر يکي جنـگ جوي |
| تهمتـن بـپيش اندرون حمله برد |
| عـنان را برخـش تـگاور سـپرد |
| هـمي خون چـکانيد بر چرخ ماه |
| سـتاره نـظاره بر آن رزمـگاه |
| ز بـس گرد کز رزمـگـه بردميد |
| چنان شد که کس روي هامون نديد |
| ز بانـگ سواران و زخـم سـنان |
| نـبود ايچ پيدا رکيب از عـنان |
| هوا گشت چون روي زنـگي سياه |
| ز کشـتـه نديدند بر دشـت راه |
| هـمـه مرز تن بود و خفتان و خود |
| تـنان را هـمي داد سرها درود |
| ز گرد سوار ابر بر باد شد |
| زمين پر ز آواز پولاد شد |
| بـسي نامدار از پي نام و نـنـگ |
| بدادند بر خيره سرها بـجـنـگ |
| برآورد رسـتـم برانـسان خروش |
| کـه گـفـتي برآمد زمانه بجوش |
| چنين گفت کان پيل و آن تخت عاج |
| هـمان ياره و افـسر و طوق و تاج |
| سـپرهاي چيني و پرده سراي |
| هـمان افـسر و آلـت چارپاي |
| بايران سزاوار کيخـسروسـت |
| کـه او در جهان شهريار نوسـت |
| کـه چون او بـگيتي سرافراز شاه |
| نـبود و نديدسـت خورشيد و ماه |
| شـما را چـه کارسـت با تاج زر |
| بدين زور و اين کوشش و اين هـنر |
| همـه دسـتـها سوي بند آوريد |
| ميان را بـخـم کـمـند آوريد |
| شـما را ز من زندگاني بسسـت |
| کـه تاج و نگين بهر ديگر کسست |
| فرسـتـم بـنزديک شاه زمين |
| چه منشور و شنگل چه خاقان چين |
| و گرنـه مـن اين خاک آوردگاه |
| بـنـعـل سـتوران برآرم بـماه |
| بدشـنام بـگـشاد خاقان زبان |
| بدو گـفـت کاي بدتـن بدروان |
| مـه ايران مه آن شاه و آن انجمن |
| هـمي زينـهاريت بايد چو مـن |
| تو سـگزي که از هر کسي بـتري |
| هـمي شاه چين بايدت لشـکري |
| يکي تير باران بـکردند سـخـت |
| چو باد خزان برجـهد بر درخـت |
| هوا را بـپوشيد پر عـقاب |
| نـبيند چـنان رزم جنگي بـخواب |
| چو گودرز باران الـماس ديد |
| ز تيمار رسـتـم دلـش بردميد |
| برهام گفـت اي درنگي مايسـت |
| برو با کـمان وز سواري دويسـت |
| کـمانـهاي چاچي و تير خدنـگ |
| نگـهدار پشـت تهمتـن بجنـگ |
| بـگيو آن زمان گفت برکش سـپاه |
| برين دشت زين بيش دشمن مخواه |
| نـه هنـگام آرام و آسايش است |
| نـه نيز از در راي و آرايش اسـت |
| برو با دليران سوي دست راسـت |
| نگه کن که پيران و هومان کجاست |
| تهمـتـن نـگر پيش خاقان چين |
| هـمي آسـمان برزند بر زمين |
| برآشـفـت رهام همـچون پلنگ |
| بيامد بپشـت تهمتـن بجـنـگ |
| چـنين گفـت رستم برهام شير |
| که ترسم که رخشم شد از کار سير |
| چـنو سـسـت گردد پياده شوم |
| بـخون و خوي آهار داده شوم |
| يکي لشکرست اين چو مور و ملـخ |
| تو با پيل و با پيلـبانان مـچـخ |
| هـمـه پاک در پيش خسرو بريم |
| ز شـگـنان و چين هديه نو بريم |
| و زان جايگه برخروشيد و گـفـت |
| کـه با روم و چين اهرمن باد جفت |
| ايا گـم شده بـخـت بيچارگان |
| هـمـه زار و با درد غمـخوارگان |
| شـما را ز رستـم نـبود آگـهي |
| مـگر مـغزتان از خرد شد تـهي |
| کـجا اژدها را ندارد بـمرد |
| هـمي پيل جويد بروز نـبرد |
| شما را سر از رزم من سير نيست |
| مرا هديه جز گرز و شمشير نيست |
| ز فـتراک بگـشاد پيچان کمـند |
| خـم خام در کوهـه زين فـگـند |
| برانگيخـت رخـش و برآمد خروش |
| هـمي اژدها را بدريد گوش |
| بـهر سو کـه خام اندر انداخـتي |
| زمين از دليران بـپرداخـتي |
| هرانـگـه کـه او مهتري را ز زين |
| ربودي بخـم کـمـند از کـمين |
| بدين رزمـگـه بر سرافراز طوس |
| بابر اندر افراخـتي بوق و کوس |
| ببسـتي از ايران کسي دست اوي |
| ز هامون نـهادي سوي کوه روي |
| نـگـه کرد خاقان ازان پشت پيل |
| زمين ديد برسان درياي نيل |
| يکي پيل بر پـشـت کوه بـلـند |
| ورا نام بد رسـتـم ديو بـند |
| هـمي کرگـس آورد ز ابر سياه |
| نـظاره بران اخـتر و چرخ ماه |
| يکي نامداري ز لشکر بـجـسـت |
| کـه گـفـتار ايران بداند درست |
| بدو گـفـت رو پيش آن شير مرد |
| بـگويش کـه تـندي مکن در نبرد |
| چـغاني و شگـني و چيني و وهر |
| کزين کينـه هرگز ندارند بـهر |
| يکي شاه ختـلان يکي شاه چين |
| ز بيگانـه مردم ترا نيسـت کين |
| يکي شـهريارسـت افراسياب |
| کـه آتـش همي بد شناسد ز آب |
| جـهاني بدين گونـه کرد انجمـن |
| بد آورد ازين رزم بر خويشـتـن |
| کسي نيست بيآز و بي نام و ننگ |
| هـمان آشـتي بهـتر آيد ز جنگ |
| فرسـتاده آمد بر پيلـتـن |
| زبان پر ز گفـتار و دل پر شـکـن |
| بدو گـفـت کاي مهتر رزمـجوي |
| چو رزمت سرآمد کـنون بزم جوي |
| نداري هـمانا ز خاقان چين |
| ز کار گذشـتـه بدل هيچ کين |
| چـنو باز گردد تو زو باز گرد |
| کـه اکـنون سپـه را سرآمد نبرد |
| چو کاموس بر دست تو کشتـه شد |
| سر رزمـجويان همه گشتـه شد |
| چـنين داد پاسخ کـه پيلان و تاج |
| بـنزديک مـن بايد و تـخـت عاج |
| بـتاراج ايران نـهادسـت روي |
| چـه بايد کنون لابه و گفت و گوي |
| چو داند که لشکر بجنگ آمدسـت |
| شـتاب سـپاه از درنگ آمدست |
| فرسـتاده گفت اي خداوند رخش |
| بدشـت آهوي ناگرفتـه مبخـش |
| کـه داند کـه خود چون بود روزگار |
| کـه پيروز برگردد از کارزار |
| چو بشنيد رستم برانگيخت رخـش |
| منـم گـفـت شيراوژن تاجبخش |
| تـني زورمـند و بـبازو کـمـند |
| چـه روز فريبسـت و هنگام بـند |
| چـه خاقان چيني کـمـند مرا |
| چـه شير ژيان دسـت بـند مرا |
| بينداخـت آن تابداده کـمـند |
| سران سواران هـمي کرد بـند |
| چو آمد بـنزديک پيل سـپيد |
| شد آن شاه چين از روان نااميد |
| چو از دست رستم رها شد کمـند |
| سر شاه چين اندر آمد بـبـند |
| ز پيل اندر آورد و زد بر زمين |
| بـبـسـتـند بازوي خاقان چين |
| پياده هـمي راند تا رود شـهد |
| نه پيل و نه تاج و نه تخت و نه مهد |
| چنينـسـت رسـم سراي فريب |
| گـهي بر فراز و گـهي بر نـشيب |
| چـنين بود تا بود گردان سـپـهر |
| گهي جنگ و زهرست و گه نوش و مهر |
