| گـهار گـهاني بدان جايگاه |
| گوي شيرفـش با درفـش سياه |
| برآشـفـت چون ترگ رستم بديد |
| خروشي چو شير ژيان برکـشيد |
| بدو گـفـت مـن کين ترکان چين |
| بخواهـم ز سگزي برين دشت کين |
| برانگيخـت اسـپ از ميان سپاه |
| بيامد بر پيلـتـن کينـهخواه |
| ز نزديک چون ترگ رسـتـم بديد |
| يکي باد سرد از جـگر برکـشيد |
| بدل گـفـت پيکار با ژنده پيل |
| چو غوطه اسـت خوردن بدرياي نيل |
| گريزي بـهـنـگام با سر بـجاي |
| بـه از رزم جستـن بـنام و براي |
| گريزان بيامد سوي قـلـبـگاه |
| برو بر نـظاره ز هر سو سـپاه |
| درفـش تـهـمـتـن ميان گروه |
| بـسان درخـت از بر تيغ کوه |
| هـمي تاخت رستم پس او چو گرد |
| زمين لعـل گـشـت و هوا لاژورد |
| گـهار گـهاني بـترسيد سخـت |
| کزو بود برگشتـن تاج و تـخـت |
| برآورد يک بانـگ برسان کوس |
| کـه بـشـنيد آواز گودرز و طوس |
| هـمي خواسـت تا کارزاري کند |
| ندانـسـت کين بار زاري کـند |
| چه نيکو بود هر که خود را شناخت |
| چرا تا ز دشمن بـبايدش تاخـت |
| پـس او گرفـتـه گو پيلـتـن |
| کـه هان چاره گور کن گر کـفـن |
| يکي نيزه زد بر کـمربـند اوي |
| بدريد خـفـتان و پيوند اوي |
| بينداختـش هـمـچو برگ درخت |
| کـه بر شاخ او بر زند باد سخـت |
| نـگونـسار کرد آن درفش کـبود |
| تو گفـتي گـهار گـهاني نـبود |
| بديدند گردان که رستـم چـه کرد |
| چـپ و راست برخاست گرد نـبرد |
| درفـش هـمايون بـبردند و کوس |
| بيامد سرافراز گودرز و طوس |
| خروشي برآمد ز ايران سـپاه |
| چو پيروز شد گرد لـشـکر پـناه |
