|
نویسنده فردوسی
|
|
۲۷ مرداد ۱۳۸۶ |
|
رزم رستم با ساوه
| يکي خويش کاموس بد ساوه نام |
| سرافراز و هر جاي گـسـترده کام |
| بيامد بـپيش تهمتـن بجـنـگ |
| يکي تيغ هـندي گرفته بچـنـگ |
| بـگرديد گرد چپ و دست راسـت |
| ز رستم همي کين کاموس خواست |
| برستـم چنين گفت کاي ژنده پيل |
| بـبيني کـنون موج درياي نيل |
| بخواهـم کـنون کين کاموس خوار |
| اگر باشدم زين سـپـس کارزار |
| چو گـفـتار ساوه برستـم رسيد |
| بزد دسـت و گرز گران برکـشيد |
| بزد بر سرش گرز را پيلـتـن |
| کـه جانـش برون شد بزاري ز تن |
| برآورد و زد بر سر و مـغـفرش |
| نديدسـت گفـتي تنش را سرش |
| بيفـگـند و رخـش از بر او براند |
| ز ساوه بـگيتي نـشاني نـماند |
| درفـش کـشاني نگونـسار کرد |
| و زو جان لـشـکر پرآزار کرد |
| نـبد نيز کـس پيش او پايدار |
| هـمـه خاک مـغز سر آورد بار |
| پـس از ميمنه شد سوي ميسره |
| غـمي گشت لشکر همه يکسره |
|
