این درهنگامی است که ایران و گروه شش کشور، گفتگوهای خود را روز اول اکتبر در ژنو آغاز کرده اند . آمریکا و اروپاییان به گفته های محمود احمدی نژاد رئیس جمهور اسلامی تردید دارند. جهان از خود می پرسد، آیا ما میان یک منطق درگیری با ایران هستیم؟ .
در این بررسی، فرانسوا نیکولو، دیپلومات و سفیر پیشین فرانسه در جمهوری اسلامی؛ فیلیپ کوشه، نماینده مجلس فرانسه و رئیس گروه پارلمانی دوستی فرانسه و ایران؛ میشل توبمان، روزنامه نگار فرانسوی، کارشناس ایران و سردبیر نشریه " بهترین ها " و نویسنده کتاب "داستان پنهانی انقلاب ایران وکلید های درک آن" در سال 2009؛ و تیری کوویل، اقتصاد دان، پژوهشگر (IRIS) انستیتو ارتباطات بین المللی و استراتژیک فرانسه، نویسنده کتاب "ایران انقلاب نامرئی در سال "2000، شرکت داشتند.
کارشناسان فرانسوی می گویند : بنظر می رسد که پس از چهار سال گفتگو های بی نتیجه در غیاب آمریکا با ایران، نشست روز نخست اکتبر 2009، که در آن پس از سی سال آمریکا نیز بگونه رسمی شرکت داشت، از سوی هر دو طرف گفتگو نتایج مثبتی به دست آمده است.هر دو طرف خشنودی خود را ابراز داشتند. آنان از « فضای همکاری» و « نخستین گام در مسیر درست» سخن گفتند.
گروه ایرانی در این گفتگو ها از سوی سعید جلیلی، مرد مورد اعتماد محمود احمدی نژاد سرپرستی می شد. ایرانیان بخود تبریک گفته و سخن از پیروزی به میان آوردند. آنان از این که جهان بگونه ای فعالیت های غنی سازی آن ها را پذیرفته است شادمانی کردند.
نشست دیگر این گروه ها برای تاریخ 19 اکتبر پیش بینی شده است. ایران پذیرفت که در تاریخ 25 اکتبر به بازرسان آژانس بین المللی انرژی اتمی، پروانه بازدید از مرکز غنی سازی اورانیوم در قم را بدهد.
پس از تنش های بسیاری که در روز های 24 و 25 سپتامبر در حاشیه گردهمایی گروه (G-20) در پیتسبورگ انجام گرفت، گفتگو های ژنو آغاز گردید، ولی عدم اطمینان هر دو طرف به روشنی دیده می شود.
محمد البرادعی مدیر آژ انس بین المللی انرژی اتمی تاکید کرد که حتی اگر از « رویارویی به همکاری » برسیم، هنوز « نگرانی ها یی در باره ایران وجود دارد، و پاسخ این پرسش به سادگی نیست، مسئله اعتماد است و همه مشکل همین جا می باشد. »
کارشناسان فرانسوی بر این باورند که همه زمینه های یک درگیری فراهم شده است. با نگرش به سخنان تحریک آمیز رئیس جمهورایران و رفتار پرخاش جویانه مسئولین ایرانی علیه اسراییل، در برقراری فضای اعتماد میان طرفین گفتگو ها تردید وجود دارد. تکرار وتاًیید سران رژیم به داشتن « حق خود کفایی هسته ای» مذاکره کنندگان ایرانی را در تنگنا گذاشته است.
احمدی نژاد، پس از انتخابات جنجالی در نظر دارد، از راه این گفتگو ها برای خود در جامعه جهانی مشروعیت به دست آورد، ولی پیشینه او گواه این است که او بیشتر طرفدار درگیری با آمریکا و کشور های غربی است تا کسی که به دنبال آشتی و آرامش باشد.
ایران به سادگی از داشتن نقش قدرت منطقه ای، وهم چنین رهبری خط فکری « جبهه نفی» در برابر « امپریالیسم آمریکا». دست بر نخواهد داشت.
غربی ها می گویند که در نبود یک گفتگوی سازنده، تصمیم های دیگری باید گرفت. گفته می شود که روسیه و چین در صورت شکست گفتگو ها، در اجرای مجازات ها به غربی ها خواهند پیوست، ولی تاکنون هماهنگی در میان آنان دیده نشده است. اسرائیل به روشنی از راه کار نظامی پشتیبانی می کند. « آیا این گزینه هنوز در دستور کار است ؟».
دولت اوباما، به ویژه وزارت دفاع آمریکا، به نتایج این چنین تصمیمی آگاه است. حتی اگر ناچار به یک حمله دقیق و نقطه ای شوند، با خطر شکست و در نتیجه پی آمد های ناگوار آن در منطقه خاور میانه و جهان اسلام روبرو خواهند بود. در هنگامی که آمریکا در گیر عراق است و با ترک تدریجی آن کشور، افغانستان را با شرایط سیاسی و نظامی اش در پیش روی دارد، بنابراین باز کردن جبهه سوم در دستور کار نیست.
افزون بر آن چنین کاری وارونه اصولی است که اوباما در سخنرانی خود در ژوئن گذشته در مصر از آن یاد کرد و سدی در برابر روابط و نزدیکی آمریکا و جهان اسلام خواهد شد.
در همه طرح ها خطر یک حمله نظامی پنهان شده است. این گزینه در گفتگو ها گاهی رو، و گاهی زیر میز گذاشته می شود. بازی موش وگربه که ایرانیان به آن آشنا هستند خطر به درازا کشیدن و از دست رفتن زمان را دارد. آیا زمان به آنان پروانه چنین کاری را می دهد.
