| بـغريد شـنـگـل ز پيش سپاه |
| مـنـم گـفـت گرداوژن رزمخواه |
| بـگوييد کان مرد سگزي کجاسـت |
| يکي کرد خواهـم برو نيزه راسـت |
| چو آواز شنگـل برسـتـم رسيد |
| ز لشـکر نـگـه کرد و او را بديد |
| بدو گـفـت هان آمدم رزمـخواه |
| نـگر تا نـگيري بلـشـکر پـناه |
| چـنين گفـت رستم که از کردگار |
| نجـسـتـم جزين آرزوي آشکار |
| کـه بيگانـهاي زان بزرگ انجمـن |
| دليري کـند رزم جويد ز مـن |
| نـه سقـلاب ماند ازيشان نه هند |
| نـه شمشير هندي نه چيني پرند |
| پي و بيخ ايشان نـمانـم بـجاي |
| نمانـم بـترکان سر و دست و پاي |
| بر شـنـگـل آمد باواز گـفـت |
| کـه اي بدنژاد فرومايه جـفـت |
| مرا نام رسـتـم کـند زال زر |
| تو سـگزي چرا خواني اي بدگـهر |
| نگه کن که سگزي کنون مرگ تست |
| کفن بيگمان جوشن و ترگ تست |
| هـمي گـشـت با او باوردگاه |
| ميان دو صـف برکـشيده سـپاه |
| يکي نيزه زد برگرفـتـش ز زين |
| نـگونـسار کرد و بزد بر زمين |
| برو بر گذر کرد و او را نـخـسـت |
| بشمـشير برد آنگهي شير دست |
| برفـتـند زان روي کـنداوران |
| بزهر آب داده پرندآوران |
| چو شنگـل گريزان شد از پيلتـن |
| پراگـنده گشـتـند زان انجمـن |
| دو بهره ازيشان بشمشير کشـت |
| دليران توران نـمودند پـشـت |
| بجان شنگل از دست رستم بجست |
| زره بود و جوشن تنش را نخسـت |
| چنين گفت شنگل که اين مرد نيست |
| کـس او را بگيتي هم آورد نيست |
| يکي ژنده پيلست بر پـشـت کوه |
| مـگر رزم سازند يکـسر گروه |
| بـتـنـها کـسي رزم با اژدها |
| نـجويد چو جويد نيابد رها |
| بدو گـفـت خاقان ترا بامداد |
| دگر بود راي و دگر بود ياد |
| سـپـه را بـفرمود تا همـگروه |
| برانـند يکـسر بـکردار کوه |
| سرافراز را در ميان آورند |
| تـنومـند را جان زيان آورند |
| بشمـشير برد آن زمان شير دست |
| چـپ لشـکر چينيان برشکست |
| هر آنگـه کـه خنجر برانداخـتي |
| هـمـه ره تـن بي سر انداختي |
| نـه با جـنـگ او کوه را پاي بود |
| نـه با خـشـم او پيل را جاي بود |
| بدان سان گرفـتـند گرد اندرش |
| کـه خورشيد تاريک شد از برش |
| چـنان نيزه و خـنـجر و گرز و تير |
| کـه شد ساختـه بر يل شيرگير |
| گـمان برد کاندر نيستان شدست |
| ز خون روي کشور ميستان شدست |
| بيک زخـم ده نيزه کردي قـلـم |
| خروشان و جوشان و دشمـن دژم |
| دليران ايران پـس پـشـت اوي |
| بـکينـه دل آگـنده و جنگ جوي |
| ز بـس نيزه و گرز و گوپال و تيغ |
| تو گفـتي همي ژالـه بارد ز ميغ |
| ز کشتـه همـه دشـت آوردگاه |
| تـن و پشت و سر بود و ترگ و کلاه |
| ز چيني و شگـني و از هـندوي |
| ز سـقـلاب و هري و از پهـلوي |
| سـپـه بود چون خاک در پاي کوه |
| ز يک مرد سگزي شده هـمـگروه |
| کـه با او بجنگ اندرون پاي نيست |
| چـنو در جهان لشکر آراي نيسـت |
| کـسي کو کند زين سخن داستان |
| نـباشد خردمـند هـمداسـتان |
| کـه پرخاشـخر نامور صد هزار |
| بـسـنده نـبودند با يک سوار |
| ازين کين بد آمد بافراسياب |
| ز رسـتـم کـجا يابد آرام و خواب |
| چـنين گفـت رسـتـم بايرانيان |
| کزين جنگ دشمن کـند جان زيان |
| هـماکـنون ز پيلان و از خواسته |
| هـمان تـخـت و آن تاج آراسته |
| سـتانـم ز چيني بايران دهـم |
| بدان شادمان روز فرخ نـهـم |
| نـباشد جز ايرانيان شاد کـس |
| پي رخـش و ايزد مرا يار بـس |
| يکي را ز شگنان و سقـلاب و چين |
| نـمانـم کـه پي برنـهد بر زمين |
| کـه امروز پيروزي روز ماسـت |
| بلـند آسـمان لشکر افروز ماست |
| گر ايدونـک نيرو دهد دادگر |
| پديد آورد رخـش رخـشان هـنر |
| برين دشـت من گورستاني کنـم |
| برومـند را شارسـتاني کـنـم |
| يکي از شما سوي لـشـکر شويد |
| بـکوشيد و با باد هـمـبر شويد |
| بـکوبيد چون مـن بجنبـم ز جاي |
| شـما برفرازيد سـنـج و دراي |
| زمين را سراسر کـنيد آبـنوس |
| بـگرد سواران و آواي کوس |
| بـکوبيد گوپال و گرز گران |
| چو پولاد را پـتـک آهـنـگران |
| از انـبوه ايشان مداريد باک |
| ز دريا بابر اندر آريد خاک |
| هـمـه ديده بر مغـفر من نـهيد |
| چو مـن بر خروشـم دميد و دهيد |
| بدريد صفـهاي سـقـلاب و چين |
| نـبايد کـه بيند هوا را زمين |
| وزان جايگه رفت چون پيل مسـت |
| يکي گرزه گاوپيکر بدسـت |
| خروشان سوي ميمنه راه جسـت |
| ز لشـکر سوي کندر آمد نخسـت |
| همـه ميمـنـه پاک بر هم دريد |
| بـسي ترگ و سر بد که تن را نديد |
