| وزان جايگـه شد بدان انجـمـن |
| بـجايي کـه بد سايه پيلـتـن |
| فرود آمد و آفرين کرد چـند |
| کـه زور از تو گيرد سپهر بـلـند |
| مـبادا کـه روز تو گيرد نـشيب |
| مـبادا کـه آيد برويت نـهيب |
| دل شاه ايران بـتو شاد باد |
| هـمـه کار تو سربـسر داد باد |
| برفـتـم ز نزد تو اي پـهـلوان |
| پيامـت بدادم بـپير و جوان |
| بگـفـتـم هـنرهاي تو هرچ بود |
| بـگيتي ترا خود کـه يارد سـتود |
| هـم از آشتي راندم هم ز جنـگ |
| سخـن گفتم از هر دري بيدرنگ |
| بـفرجام گفـتـند کين چون کنيم |
| کـه از راي او کينـه بيرون کـنيم |
| توان داد گنـج و زر و خواسـتـه |
| ز ما هر چـه او خواهد آراسـتـه |
| نـشايد گـنـهـکار دادن بدوي |
| برانديش و اين رازها بازجوي |
| گـنـهـکار جز خويش افراسياب |
| کـه داني سخن را مزن در شتاب |
| ز ما هرک خواهد همه مـهـترند |
| بزرگـند و با تخـت و با افـسرند |
| سـپاهي بيامد بدين سان ز چين |
| ز سقـلاب و ختـلان و توران زمين |
| کـجا آشـتي خواهد افراسياب |
| که چندين سپاه آمد از خشک و آب |
| بپاسـخ نکوهـش بـسي يافتم |
| بدين سان سوي پهلوان تافـتـم |
| وزيشان سـپاهي چو درياي آب |
| گرفـتـند بر جنگ جستن شتاب |
| نـبرد تو خواهد همي شاه هـند |
| بـتير و کـمان و بـهـندي پرند |
| مرا اين درستسـت کز پيلـتـن |
| بـفرجام گريان شوند انـجـمـن |
| چو بشنيد رستم برآشفت سخـت |
| بـپيران چنين گفت کاي شوربخت |
| تو با اين چنين بند و چـندين فريب |
| کـجا پاي داري بروز نـهيب |
| مرا از دروغ تو شاه جـهان |
| بـسي ياد کرد آشـکار و نـهان |
| وزان پـس کـجا پير گودرز گفـت |
| هـمـه بـند و نيرنگت اندر نهفت |
| بديدم کـنون دانـش و راي تو |
| دروغـسـت يکـسر سراپاي تو |
| بغلـتي همي خيره در خون خويش |
| بدسـت اين و زين بـتر آيدت پيش |
| چـنين زندگاني نيارد بـها |
| کـه باشد سر اندر دم اژدها |
| مـگر گفتـم آن خاک بيداد و شوم |
| گذاري بيايي باباد بوم |
| بـبيني مـگر شاه باداد و مـهر |
| جوان و نوازنده و خوبچـهر |
| بدارد ترا چون پدر بيگـمان |
| برآرد سرت برتر از آسـمان |
| ترا پوشـش از خود و چرم پلنـگ |
| هـمي خوشـتر آيد ز ديباي رنگ |
| ندارد کـسي با تو اين داوري |
| ز تـخـم پراکـند خود بر خوري |
| بدو گفـت پيران که اي نيکبخـت |
| برومـند و شاداب و زيبا درخـت |
| سخنـها کـه داند جز از تو چنين |
| کـه از مـهـتران بر تو باد آفرين |
| مرا جان و دل زير فرمان تـسـت |
| هـميشـه روانـم گروگان تست |
| يک امشـب زنم راي با خويشتـن |
| بـگويم سـخـن نيز با انجمـن |
| وزانـجا بيامد بـقـلـب سياه |
| زبان پر دروغ و روان کينـهخواه |
| چو برگـشـت پيران ز هر دو گروه |
| زمين شد بـکردار جوشـنده کوه |
