| چو خورشيد بنمود رخـشان کـلاه |
| چو سيمين سپر ديد رخـسار ماه |
| بـترسيد ماه از پي گفـت و گوي |
| بـخـم اندر امد بـپوشيد روي |
| تـبيره برآمد ز درگاه طوس |
| شد از گرد اسـپان زمين ابـنوس |
| زمين نيلـگون شد هوا پر ز گرد |
| بـپوشيد رستـم سـليح نـبرد |
| سوي ميمـنـه پور کـشواد بود |
| کـه با جوشـن و گرز پولاد بود |
| فريبرز بر ميسره جاي جـسـت |
| دل نامداران ز کينه بـشـسـت |
| بـقـلـب اندرون طوس نوذر بپاي |
| نـماند آن زمان بر زمين نيز جاي |
| تهمـتـن بيامد بـپيش سـپاه |
| کـه دارد يلان را ز دشمـن نـگاه |
| و زان روي خاقان بقـلـب اندرون |
| ز پيلان زمين چون کـه بيسـتون |
| ابر ميمـنـه کـندر شير گير |
| سواري دلاور بـشـمـشير و تير |
| سوي ميسره جنـگ ديده گـهار |
| زمين خفـتـه در زير نعـل سوار |
| هـمي گشت پيران به پيش سپاه |
| بيامد بر شـنـگـل رزمخواه |
| بدو گـفـت کاي نامـبردار هـند |
| ز بربر بـفرمان تو تا بـسـند |
| مرا گفـتـه بودي که فردا پـگاه |
| ز هر سو بجنـگ اندر آرم سـپاه |
| وزان پـس ز رستم بـجويم نـبرد |
| سرش را ز ابر اندرآرم بـگرد |
| بدو گفت شنگل من از گفت خويش |
| نـگردم نـبيني ز من کـم و بيش |
| هـم اکنون شوم پيش اين گرد گير |
| تـنـش را کـنـم پاره پاره بتير |
| ازو کين کاموس جويم بـجـنـگ |
| بايرانيان بر کـنـم کار تـنـگ |
| هـم آنگـه سپه را بسه بهر کرد |
| بزد کوس وز دشت برخاسـت گرد |
| برفـتـند يک بـهره با ژنده پيل |
| سـپـه بود صف برکشيده دو ميل |
| سر پيلـبان پر ز رنـگ و رنـگار |
| هـمـه پاک با افـسر و گوشوار |
| بياراسـتـه گردن از طوق زر |
| ميان بـند کرده بزرين کـمر |
| فروهـشـتـه از پيل ديباي چين |
| نـهاده برو تخـت و مـهدي زرين |
| برآمد دم نالـه کرناي |
| برفـتـند پيلان جـنـگي ز جاي |
| بيامد سوي ميسره سي هزار |
| سواران گردنـکـش و نيزهدار |
| سوي ميمـنـه سي هزار دگر |
| کـمان برگرفـتـند و چيني سپر |
| بقـلـب اندرون پيل و خاقان چين |
| هـمي برنوشـتـند روي زمين |
| جـهان سربـسر آهنين گشته بود |
| بـهر جايگـهبر تـلي کشتـه بود |
| ز بـس نالـه ناي و بانـگ دراي |
| زمين و زمان اندر آمد ز جاي |
| ز جوش سواران و از دار و گير |
| هوا دام کرگـس بد از پر تير |
| کسي را نماند اندر آن دشت هوش |
| ز بانـگ تـبيره شده کره گوش |
| هـمي گشت شنگل ميان دو صف |
| يکي تيغ هـندي گرفتـه بـکـف |
| يکي چـتر هـندي بسر بر بـپاي |
| بـسي مردم از دنبر و مرغ و ماي |
| پس پشت و دست چپ و دست راست |
| بجنگ اندر آورده زان سو که خواست |
| چو پيران چـنان ديد دل شاد کرد |
| ز رزم تـهـمـتـن دل آزاد کرد |
| بـهومان چـنين گفـت کامروز کار |
| بـکام دل ما کـند روزگار |
| بدين ساز و چـندين سوار دلير |
| سرافراز هر يک بـکردار شير |
| تو امروز پيش صـف اندر مـپاي |
| يک امروز و فردا مـکـن رزم راي |
| پـس پشـت خاقان چيني بايست |
| کـه داند ترا با سواري دويسـت |
| کـه گر زابـلي با درفـش سياه |
| بـبيند ترا کار گردد تـباه |
| بـبينيم تا چون بود کار ما |
| چـه بازي کـند بـخـت بيدار ما |
