| و زانـجا بيامد بـلـشـکر چو باد |
| کـسي را کـه بودند ويسـه نژاد |
| يکي انجـمـن کرد و بگـشاد راز |
| چـنين گفـت کامد نشيب و فراز |
| بدانيد کين شير دل رستمـسـت |
| جـهانـگير و از تخمه نيرمسـت |
| بزرگان و شيران زابـلـسـتان |
| هـمـه نامداران کابـلـسـتان |
| چـنو کينـهور باشد و رهنـماي |
| سواران گيتي ندارند پاي |
| چو گودرز کشواد و چون گيو و طوس |
| بـناکام رزمي بود با فـسوس |
| ز ترکان گنـهـکار خواهد هـمي |
| دل از بيگـناهان بـکاهد هـمي |
| کـه داني که ايدر گنهکار نيسـت |
| دل شاه ازو پر ز تيمار نيسـت |
| نگـه کـن که اين بوم ويران شود |
| بـکام دليران ايران شود |
| نـه پير و جوان ماند ايدر نـه شاه |
| نـه گنـج و سپاه و نه تخت و کلاه |
| هـمي گفـتـم اين شوم بيداد را |
| کـه چـندين مدار آتـش و باد را |
| کـه روزي شوي ناگهان سوختـه |
| خرد سوختـه چشم دل دوختـه |
| نـکرد آن جفاپيشـه فرمان مـن |
| نـه فرمان اين نامدار انـجـمـن |
| بـکـند اين گرانـمايگان را ز جاي |
| نزد با دلير و خردمـند راي |
| بـبيني کـه نـه شاه ماند نه تاج |
| نـه پيلان جنگي نه اين تخت عاج |
| بدين شاددل شاه ايران بود |
| غـم و درد بـهر دليران بود |
| دريغ آن دليران و چـندين سـپاه |
| کـه با فر و برزند و با تاج و گاه |
| بـتاراج بيني همـه زين سپـس |
| نـه برگردد از رزمگـه شاد کـس |
| بـکوبـند ما را بنـعـل سـتور |
| شود آب اين بـخـت بيدار شور |
| ز هومان دل من بـسوزد هـمي |
| ز رويين روان برفروزد هـمي |
| دل رستـم آگنده از کين اوسـت |
| بروهاش يکسر پر از چين اوسـت |
| پر از غـم شوم پيش خاقان چين |
| بـگويم کـه ما را چـه آمد ز کين |
| بيامد بـنزديک خاقان چو گرد |
| پر از خون رخ و ديده پر آب زرد |
| سراپرده او پر از نالـه ديد |
| ز خون کشته بر زعـفران لالـه ديد |
| ز خويشان کاموس چـندي سـپاه |
| بـنزديک خاقان شده دادخواه |
| هـمي گفت هر کس که افراسياب |
| ازين پـس بزرگي نـبيند بـخواب |
| چرا کين پي افگند کش نيست مرد |
| کـه آورد سازد بروز نـبرد |
| سـپاه کشاني سوي چين شويم |
| هـمـه ديده پر آب و باکين شويم |
| ز چين و ز بربر سـپاه آوريم |
| کـه کاموس را کينـهخواه آوريم |
| ز بزگوش و سـگـسار و مازندران |
| کـس آريم با گرزهاي گران |
| مـگر سيسـتان را پر آتش کنيم |
| بريشان شب و روز ناخوش کـنيم |
| سر رسـتـم زابـلي را بدار |
| برآريم بر سوگ آن نامدار |
| تـنـش را بسوزيم و خاکسترش |
| هـمي برفـشانيم گرد درش |
| اگر کين هـمي جويد افراسياب |
| نـه آرام بايد کـه يابد نـه خواب |
| هـمي از پي دوده هر کـس بدرد |
| بـباريد بر ارغوان آب زرد |
| چو بشنيد پيران دلش خيره گشـت |
| ز آواز ايشان رخش تيره گـشـت |
| بدل گـفـت کاي زار و بيچارگان |
| پر از درد و تيمار و غـمـخوارگان |
| نداريد ازين اگـهي بيگـمان |
| کـه ايدر شـما را سرآمد زمان |
| ز دريا نهنـگي بجنـگ آمدسـت |
| کـه جوشنش چرم پلنگ آمدست |
| بيامد بـخاقان چـنين گفـت باز |
| کـه اين رزم کوتاه ما شد دراز |
| از اين نامداران هر کـشوري |
| ز هر سو کـه بد نامور مـهـتري |
| بياورد و اين رنـجـها شد بـه باد |
| کـجا خيزد از کار بيداد داد |
| سر شاه کشور چنين گشتـه شد |
| سياوش بر دست او کشـتـه شد |
| بـفرمان گرسيوز کـم خرد |
| سر اژدها را کـسي نـسـپرد |
| سياوش جـهاندار و پرمايه بود |
| ورا رسـتـم زابـلي دايه بود |
| هر آنگـه که او جنـگ و کين آورد |
| هـمي آسـمان بر زمين آورد |
| نـه چنـگ پلنگ و نه خرطوم پيل |
| نـه کوه بـلـند و نـه درياي نيل |
| بـسـندسـت با او باوردگاه |
| چو آورد گيرد بـه پيش سـپاه |
| يکي رخـش دارد بزير اندرون |
| کـه گويي روان شد که بيسـتون |
| کـنون روز خيره نـبايد شـمرد |
| کـه ديدند هر کس ازو دسـتـبرد |
| يکي آتـش آمد ز چرخ کـبود |
| دل ما شد از تـف او پر ز دود |
| کـنون سر بسر تيزهش بـخردان |
| بـخوانيد با موبدان و ردان |
| بـبينيد تا چاره کار چيسـت |
| بدين رزمـگـه مرد پيکار کيسـت |
| هـمي راي بايد که گردد درسـت |
| از آغاز کينـه نبايست جـسـت |
| مـگر زين بلا سوي کـشور شويم |
| اگر چـند با بـخـت لاغر شويم |
| ز پيران غمي گشـت خاقان چين |
| بـسي ياد کرد از جـهان آفرين |
| بدو گفت ما را کنون چيسـت روي |
| چو آمد سپاهي چنين جنـگـجوي |
| چـنين گفت شنگل که اي سرفراز |
| چـه بايد کـشيدن سخنـها دراز |
| بياري افراسياب آمديم |
| ز دشـت و ز درياي آب آمديم |
| بـسي باره و هديهها يافـتيم |
| ز هر کـشوري تيز بشـتافـتيم |
| بيک مرد سگزي که آمد بجـنـگ |
| چرا شد چنين بر شما کار تـنـگ |
| ز يک مرد ننگست گفتن سـخـن |
| دگرگونـهتر بايد افـگـند بـن |
| اگر گرد کاموس را زو زمان |
| بيامد نـبايد شدن بدگـمان |
| سـپيدهدمان گرزها برکـشيم |
| وزين دشت يکسر سراندر کـشيم |
| هوا را چو ابر بـهاران کـنيم |
| بريشان يکي تيرباران کـنيم |
| ز گرد سواران و زخـم تـبر |
| نـبايد کـه داند کـس از پاي سر |
| شـما يکـسره چشم بر من نهيد |
| چو مـن برخروشـم دميد و دهيد |
| هـمانا کـه جنـگآوران صد هزار |
| فزون باشد از ما دلير و سوار |
| ز يک تن چـنين زار و پيچان شديم |
| هـمـه پاک ناکشته بيجان شديم |
| چنان دان که او ژنده پيلست مست |
| باوردگـه شير گيرد بدسـت |
| يکي پيلبازي نـمايم بدوي |
| کزان پـس نيارد سوي رزم روي |
| چو بشنيد لشکر ز شنگل سخـن |
| جوان شد دل مرد گشته کـهـن |
| بدو گـفـت پيران کانوشـه بدي |
| روان را بـپيگار توشـه بدي |
| هـمـه نامداران و خاقان چين |
| گرفـتـند بر شاه هـند آفرين |
| چو پيران بيامد بـپرده سراي |
| برفـتـند پرمايه ترکان ز جاي |
| چو هومان و نسـتيهـن و بارمان |
| کـه با تيغ بودند گر با سـنان |
| بـپرسيد هومان ز پيران سـخـن |
| کـه گفـتارشان بر چه آمد به بن |
| هـمي آشـتي را کـند پايگاه |
| و گر کينه جويد سـپاه از سـپاه |
| بـهومان بگفـت آنچ شنگل بگفت |
| سپـه گشـت با او به پيگار جفت |
| غمي گشت هومان ازان کار سخت |
| برآشـفـت با شنگـل شوربخت |
| بـه پيران چنين گفت کز آسـمان |
| گذر نيسـت تا بر چـه گردد زمان |
| بيامد بره پيش کـلـباد گـفـت |
| که شنگل مگر با خرد نيست جفت |
| بـبايد شدن يک زمان زين ميان |
| نـگـه کرد بايد بـسود و زيان |
| بـبيني کزين لـشـکر بيکران |
| جـهانـگير و با گرزهاي گران |
| دو بـهره بود زير خاک اندرون |
| کفـن جوشن و ترگ شسته بخون |
| بدو گـفـت کـلـباد اي تيغ زن |
| چـنين تا توان فال بد را مزن |
| تـن خويش يکباره غمگين مکـن |
| مـگر کز گـمان ديگر ايد سخـن |
| بـنا آمده کار دل را بـغـم |
| سزد گر نداري نـباشي دژم |
