نخستین مسئله مهم و حیاتی در باره پاکستان و پایگاه های تروریست ها در آنسوی مرز بود که به توافق رسیدیم. ما بر این باوریم که حکومت پاکستان باید با کمک ما به بساط این ها پایان دهد. دومین نکته مهم: حکومت حامد کرزای در افغانستان باید رشوه خواری و فساد دولتی را کاهش دهد و مسئولین درستکار، با شرف و شایسته را بکارگیرد. سوم اینکه باید امکانات آموزش نیرو های پلیس و ارتش افغان را دوبرابر کرد، و امنیت کشور را به آنان واگذار نمود . چهارمین راهکار انجام نزدیک به هزار توافق بین المللی که برای پیشرفت کشور پیش بینی شده است. چیزی که در این راه بیشتر به ما مربوط می شود، مبارزه با تولید مواد مخدر و گسترش کشاورزی می باشد، که تاکنون موفق بوده است . افزایش شمار سربازان در جایگاه پنجم این تصمیم ها قرار دارد.
چیزی که مرا مطمئن می سازد اینست که ما فرمول های لازم برای رسیدن به نتیجه مطلوب را داریم، و تنها افزایش نیروی نظامی کارساز نیست . اگر ما تنها در فکر راهکار نظامی باشیم هیچگاه در افغانستان به پیروزی نخواهیم رسید.
فیگارو: برای چه امروز پاکستانی ها مبارزه برای برچیدن پایگاه های تروریست ها را پذیرفتند و قول آن را دادند؟
ژنرال جیمز جونز: ما گفتگو ها و ارتباط بسیار خوبی داشتیم ، ما در حال حل مسئله و جزئیات آن می باشیم. وجود پایگاه های تروریستی پذیرفتنی نیست، نه تنها افغانستان بلکه در آینده پاکستان را نیز تهدید خواهد کرد. ارتش پاکستان بخوبی به این مسئله در همین تابستان گذشته پی برده است .
فیگارو: برنامه اعلام شده برای افغانستان همانگونه که برخی می گویند، یک حرکت با هدف های محدود است، یا به نظر برخی دیگر که فکر می کنند حرکت ماشین نظامی- غیر نظامی ، برای یک عملیات بلند پروازانه می باشد؟
ژنرال جیمز جونز: یک کوشش دراز مدت خواهد بود، در تابستان 2011 بررسی خواهیم کرد، آیا راهکار های ما سازنده بوده است. ولی فشار ما برای ایجاد دموکراسی در افغانستان برای سال های دراز ادامه خواهد داشت، کاری که ما در 2011 انجام خواهیم داد همراه با کاهش نیروی های نظامی خواهد بود، چون ما در برابر طالبان به پیروزی دست خواهیم یافت. نیرو های افغان می توانند اوضاع را به دست بگیرند و حاکم سرنوشت خود باشند. ما راهکار نظامی را به سوی روش های غیر نظامی سوق خواهیم داد، ولی سال های درازی در افغانستان خواهیم ماند!.
فیگارو: تا چه زمانی؟ ده سال؟
ژنرال جیمز جونز: خواهیم دید! ولی مطمئناً ما چمدان ها را برای 2011 نخواهیم بست. رئیس جمهورهم هرگز نخواسته چنین احساسی را نشان دهد.
فیگارو: بالا رفتن قدرت اوباما در افغانستان، یاد آور روش های بوش در عراق نخواهد بود؟
ژنرال جیمز جونز: بلی کمی شبیه به آن است، دراز مدت و قوی تر خواهد بود، چون دو سال به درازا خواهد کشید، در عراق کمی بیش از یک سال طول کشید.
فیگارو: اوباما در سخنرانی خود در اسلو پایتخت نروژ، کوشید که جنگ برای دستیابی به صلح را توجیه کند، فرمولی که پذیرش آن برای اروپاییان دشواراست. آیا این می تواند یک نارضایتی در آمریکا به وجود بیاورد؟
ژنرال جیمز جونز: پرسش خوبی است، ولی در پایان باید دید، هیچ رئیس جمهوری مایل به جنگ نیست. استفاده از نیروی نظامی همواره آخرین راهکار بوده است. پس از ناامید شدن از دسترسی به نتیجه مطلوب از راه های دیگر. ناخرسندی رئیس جمهور از کسی است که این مشکل را از او به ارث برده است، نمی شود گفت که او باور ندارد که تصمیم درستی گرفته است. یک تصمیم لازم است. او با همه وجودش به جستجوی راه صلح آمیز می باشد.
فیگارو: دولت و اطرافیان او خشنود نیستند که می بینند به زحمت چهارده درصد فرانسویان از جنگ در افغانستان پشتیبانی می کنند؟
ژنرال جیمز جونز: در این زمینه هر کشوری باید کاری را که از دستش بر می آید انجام دهد. ما در یک برهه تاریخی ارتباط فرا آتلانتیکی (امریکا - اروپا) هستیم ، باید بررسی کرد که در این هشت سال چه چیز هایی گذشته است. یک همکاری داوطلبانه همه با هم درآخرین یاری رسانی، برای دستیابی به صلح در این گوشه جهان که تهدیدی برای آمریکا و همینطور اروپا می باشد.
فیگارو: به راستی چه انتظاری از فرانسوی ها دارید؟
ژنرال جیمز جونز: درخواست ویژه ای نیست، فرانسه اکنون در پیمان آتلانتیک شمالی (ناتو) نقش دارد و فرماندهی گروه هماهنگی با سازمان های غیر نظامی (Allied Command Transformation) را دراین سازمان بدوش دارد. من فکر می کنم که حکومت فرانسه در جستجوی آن است که بتواند کمک های لازم را انجام دهد. ما منتظر کمک های دیگری از هم پیمانان خود در ناتو از جمله فرانسه می باشیم ولی این تنها بستگی به فرانسه دارد.
فیگارو: فرانسوی ها بر این باورند که آمریکا در بحران اتمی به اندازه کافی در برابر ایران محکم نایستاده است.
ژنرال جیمز جونز: به نظر من روابط میان دو رئیس جمهور آمریکا و فرانسه بسیار خوب است، آنان با یکدیگر بسیار گفتگو می کنند. ما با هم توافق داریم، تنها مشکل سرعت کار است. متاً سفانه ایرانیان در حال بهدر دادن وقت می باشند و این کار به آنان اجازه نمی دهد که تصمیم درستی برگزینند، و نیت خوب خود را در باره مسئله اتمی نشان دهند. ما بار ها گفته ایم که در پایان سال جاری به بررسی عملکرد آنان پرداخته و تصمیم لازم را خواهیم گرفت. فکر می کنم میان آمریکا و فرانسه هیچ اختلافی در نحوه مجازات های پیش بینی شده وجود ندارد.
فیگارو:آیا مجازات ها راه حل هستند؟ دولت نباید به حرکت مخالفان ایرانی امید ببندد؟
ژنرال جیمز جونز: گفتن آن ساده ولی انجام آن دشوار است ، حقیقتاً نه فرانسه و نه آمریکا نمی خواهند از سرنگونی حکومت ایران پشتیبانی کنند، ولی اگر این کار به وقوع پیوست مسئله چیز دیگری خواهد بود. در ایران مشکلات داخلی وجود دارد که شاید به همین دلیل ایران نمی تواند در باره بحران اتمی تصمیم درستی بگیرد! ولی این در گفتگو های ما در باره بحران اتمی چیزی را تغییر نمی دهد. پیشنهاد ما صادقانه و روشن و خوب بود، ولی ایرانیان تاکنون به این پیشنهاد پاسخ روشن و قاطعی نداده اند.
فیگارو: آیا همراه کردن روس ها برای برقراری مجازات به نتیجه رسیده است؟
ژنرال جیمز جونز: آنان تاکنون با شکیبایی ما در حل این بحران همراه بوده اند، ولی دریافته اند که به پایان این انتظار رسیده ایم و تا اگر یک ماه دیگر پاسخ مثبتی از سوی ایران دریافت نشود تغییراتی در روش ها دیده خواهد شد.
فیگارو: و عراق؟ آیا جنگ فراموش شده به نقطه آغاز خود بر خواهد گشت؟
ژنرال جیمز جونز: عراقی ها کاملاً سرنوشت خود را در دست دارند. من به برگشت اوضاع به روز نخست باور ندارم، ما بیش از پیش مطمئن به رسیدن به هدف های خود در سال 2011 می باشیم ، در حال حاضر در مسیر عراقی ها برای رسیدن به هدف هایشان چراغ سبز است.
گفتگوی لور ماندویل، فرستاده فیگارو در واشنگتن با ژنرال جیمز جونز ، مشاور امنیتی رئیس جمهور آمریکا-برگردان از فرامرز دادرس
