| بيامد بـنزديک ايران سـپاه |
| خروشيد کاي مـهـتر رزم خواه |
| شـنيدم کزين لشکر بي شـمار |
| مرا ياد کردي بـهـنـگام کار |
| خراميدم از پيش آن انـجـمـن |
| بدين انجمن تا چه خواهي ز مـن |
| بدو گفت رستم که نام تو چيست |
| بدين آمدن راي و کام تو چيسـت |
| چـنين داد پاسخ که پيران منـم |
| سـپـهدار اين شير گيران منـم |
| ز هومان ويسـه مرا خواسـتي |
| بـخوبي زبان را بياراسـتي |
| دلـم تيز شد تا تو از مـهـتران |
| کدامي ز گردان جـنـگ آوران |
| بدو گفـت مـن رستم زابـلي |
| زرهدار با خـنـجر کابـلي |
| چو بشـنيد پيران ز پيش سـپاه |
| بيامد بر رسـتـم کينـه خواه |
| بدو گفـت رستم که اي پهـلوان |
| درودت ز خورشيد روشـن روان |
| هـم از مادرش دخـت افراسياب |
| کـه مـهر تو بيند هميشه بخواب |
| بدو گـفـت پيران که اي پيلتـن |
| درودت ز يزدان و از انـجـمـن |
| ز نيکي دهـش آفرين بر تو باد |
| فـلـک را گذر بر نـگين تو باد |
| ز يزدان سـپاس و بدويم پـناه |
| کـه ديدم ترا زنده بر جايگاه |
| زواره فرامرز و زال سوار |
| کـه او ماند از خـسروان يادگار |
| درسـتـند و شادان دل و سرفراز |
| کزيشان مـبادا جـهان بينياز |
| بـگويم ترا گر نداري گران |
| گـلـه کردن کـهـتر از مهتران |
| بکشتـم درخـتي بـباغ اندرون |
| کـه بارش کبست آمد و برگ خون |
| ز ديده هـمي آب دادم برنـج |
| بدو بد مرا زندگاني و گـنـج |
| مرا زو همـه رنج بـهر آمدسـت |
| کزو بار ترياک زهر آمدسـت |
| سياوش مرا چون پدر داشـتي |
| بـه پيش بديها سـپر داشـتي |
| بـسا درد و سختي و رنجا که من |
| کـشيدم ازان شاه و زان انجمـن |
| گواي مـن اندر جهان ايزدسـت |
| گوا خواستـن دادگر را بدسـت |
| کـه اکـنون برآمد بـسي روزگار |
| شـنيدم بـسي پـند آموزگار |
| که شيون نه برخاست از خان من |
| هـمي آتـش افروزد از جان من |
| همي خون خروشم بجاي سرشک |
| هـميشـه گرفـتارم اندر پزشک |
| ازين کار بـهر مـن آمد گزند |
| نـه بر آرزو گشـت چرخ بـلـند |
| ز تيره شب و ديدهام نيست شرم |
| کـه من چند جوشيدهام خون گرم |
| ز کار سياوش چو آگـه شدم |
| ز نيک و ز بد دسـت کوتـه شدم |
| ميان دو کـشور دو شاه بـلـند |
| چـنين خوارم و زار و دل مستمند |
| فرنـگيس را مـن خريدم بـجان |
| پدر بر سر آورده بودش زمان |
| بخانـه نهانـش هـمي داشتم |
| برو پـشـت هرگز نه برگاشتـم |
| بـپاداش جان خواهد از من همي |
| سر بدگمان خواهد از من هـمي |
| پر از دردم اي پهـلوان از دو روي |
| ز دو انجمن سر پر از گفـتـگوي |
| نـه راه گريزسـت ز افراسياب |
| نـه جاي دگر دارم آرام و خواب |
| همم گنج و بوم است و هم چارپاي |
| نبينـم هـمي روي رفتن بجاي |
| پسر هست و پوشيدهرويان بسي |
| چـنين خسته و بسته هر کسي |
| اگر جـنـگ فرمايد افراسياب |
| نـماند کـه چشم اندر آيد بخواب |
| بـناکام لـشـکر بايد کـشيد |
| نـشايد ز فرمان او آرميد |
| بمـن بر کنون جاي بخشايشست |
| سـپاه اندر آوردن آرايشـسـت |
| اگر نيسـتي بر دلـم درد و غـم |
| ازين تخمـه جز کشتن پيلسـم |
| جز او نيز چـندي دلير و جوان |
| کـه در جنـگ سير آمدند از روان |
| ازين پـس مرا بيم جانسـت نيز |
| سخـن چـند گويم ز فرزند و چيز |
| بـه پيروزگر بر تو اي پـهـلوان |
| کـه از من نباشي خـليدهروان |
| ز خويشان مـن بد نداري نـهان |
| برانديشي از کردگار جـهان |
| بروشـن روان سياوش کـه مرگ |
| مرا خوشتر از جوشن و تيغ و ترگ |
| گر ايدونکـه جنگي بود هـم گروه |
| تـلي کشـتـه بيني ببالاي کوه |
| کشاني و سقلاب و شگني و هند |
| ازين مرز تا پيش درياي سـند |
| ز خون سياوش هـمـه بيگـناه |
| سـپاهي کـشيده بدين رزمگاه |
| ترا آشـتي بهـتر آيد که جنـگ |
| نـبايد گرفتـن چـنين کار تنگ |
| نـگر تا چـه بيني تو داناتري |
| برزم دليران تواناتري |
| ز پيران چو بشنيد رستم سخـن |
| نـه بر آرزو پاسـخ افگـند بـن |
| بدو گـفـت تا من بدين رزمـگاه |
| کـمر بسـتـهام با دليران شاه |
| نديدسـتـم از تو بجز راسـتي |
| ز ترکان همه راستي خواسـتي |
| پلنگ اين شناسد که پيکار و جنگ |
| نه خوبست و داند همي کوه و سنگ |
| چو کين سر شـهرياران بود |
| سر و کار با تيرباران بود |
| کـنون آشـتي را دو راه ايدرست |
| نـگر تا شما را چه اندرخورسـت |
| يکي آنک هر کس که از خون شاه |
| بـگـسـترد بر خيره اين رزمگاه |
| بـبـندي فرسـتي بر شـهريار |
| سزد گر نـفرمايد اين کارزار |
| گـنـهـکار خون سر بيگـناه |
| سزد گر نـباشد بدين رزمـگاه |
| و ديگر کـه با من ببـندي کـمر |
| بيايي بر شاه پيروزگر |
| ز چيزي که ايدر بـماني هـمي |
| تو آن را گرانـمايه داني هـمي |
| بـجاي يکي ده بيابي ز شاه |
| مـکـن ياد بـنـگاه توران سپاه |
| بدل گفت پيران که ژرفسـت کار |
| ز توران شدن پيش آن شـهريار |
| دگر چون گنـه کار جويد هـمي |
| دل از بيگناهان بـشويد هـمي |
| بزرگان و خويشان افراسياب |
| کـه با گنج و تختند و با جاه و آب |
| ازين در کجا گفت يارم سـخـن |
| نـه سر باشد اين آرزو را نه بـن |
| چو هومان و کـلـباد و فرشيدورد |
| کـجا هسـت گودرز زيشان بدرد |
| همه زين شمارند و اين روي نيست |
| مر اين آب را در جهان جوي نيست |
| مرا چاره خويش بايد گرفـت |
| ره جسـت را پيش بايد گرفـت |
| بدو گفـت پيران که اي پهـلوان |
| هميشـه جوان باش و روشنروان |
| شوم بازگويم بـگردان هـمين |
| بمـنـشور و شنگل بخاقان چين |
| هيوني فرسـتـم بافراسياب |
| بـگويم سرش را برآرم ز خواب |
