FarhangIran
 
 
 
 
 
 
 
 
 
برگ نخست
در باره ما
پیوند با ما
راهنما
جستجوی پیشرفته
یاد داشت روز
سیاسی-اجتماعی
ترجمه روزنامه ها
تاریخی-فرهنگی
شاهنامه فردوسی
شاهنامه خوانی
زرتشت، اوستا، گاتها
سیمرغ در فرهنگ ایران
جشن های ایرانی
خنیاگری
باغ ایرانی
نام های ایرانی
واژه نامه زبان پارسی
پرسش و پاسخ
یادمان های تاریخی
رو یداد ها
گفتگو ها
طنز
 
 
تازه ترین ها
پر بیننده ترین ها
 
 
 
 
 
 
برگ نخست arrow شاهنامه فردوسی arrow داستان اكوان دیو arrow بازگشتن رستم به ایران زمین
بازگشتن رستم به ایران زمین چاپ ارسال به دوست
نویسنده فردوسی   
۲۷ مرداد ۱۳۸۶

بازگشتن رستم به ایران زمین

پذيره    شدن   را   بياراسـت   شاه
بـسر    بر    نـهادند    گردان    کـلاه
درفـش     شهـنـشاه     با    کرناي
بـبردند    با    ژنده    پيل    و   دراي
چو   رستم   درفش  جـهاندار  شاه
نـگـه     کرد     کامد     پذيره     براه
فرود   آمد   و   خاک   را   داد  بوس
خروش  سـپاه  آمد  و  بوق و کوس
سر  سرکشان  رستم  تاج  بخـش
بـفرمود     تا     برنـشيند    برخـش
وزانـجا       بايوان      شاه      آمدند
گـشاده   دل   و   نيک  خواه  آمدند
بـه   ايرانيان   بر   گله  بـخـش  کرد
نشسـت  تن  خويشتن  رخش کرد
فرسـتاد     پيلان    بر    پيل    شاه
کـه    بر   شير   پيلان   بـگيرند   راه
بيک     هفـتـه    ايوان    بياراستـند
مي  و  رود  و رامشگران خواستـند
بـمي  رستم  آن  داستان  برگشاد
وز  اکوان  هـمي  کرد  بر  شاه  ياد
کـه   گوري   نديدم   بخوبي  چـنوي
بدان  سرافرازي  و  آن  رنـگ و بوي
چو   خنجر  بدريد  بر  تنش  پوسـت
بروبر  نبخشود  دشمن  نه دوسـت
سرش  چون سر پيل و مويش دراز
دهـن       پر       زدندانـهاي      گراز
دو  چشمش  کبود و لبانـش سياه
تـنـش   را   نشايست   کردن   نگاه
بدان  زور  و  آن  تـن  نـباشد  هيون
همه دشت ازو شد چو درياي خون
سرش   کردم  از  تن  بخـنـجر  جدا
چو   باران  ازو  خون  شد  اندر  هوا
ازو   ماند   کيخسرو  اندر  شگـفـت
چو   بـنـهاد   جام   آفرين   برگرفـت
بران    کو    چـنان    پـهـلوان   آفريد
کـسي  اين  شگفتي  بگيتي  نديد
کـه   مردم   بود   خود  بـکردار  اوي
بـمردي    و    بالا    و    ديدار    اوي
هـمي   گفـت   اگر   کردگار  سپهر
ندادي   مرا   بـهره   از  داد  و  مـهر
نـبودي     بـگيتي    چـنين    کهترم
کـه  هزمان  بدو  ديو  و پيل اشکرم
دو   هفتـه  بران  گونـه  بودند  شاد
ز     اکوان     وز    بزم    کردند    ياد
سـه  ديگر  تهمتن  چنين  کرد  راي
کـه  پيروز  و  شادان  شود باز جاي
مرا    بويه   زال   سامست   گـفـت
چـنين    آرزو    را    نشايد   نهـفـت
شوم    زود    و    آيم    بدرگاه    باز
بـبايد   هـمي   کينه   را   کرد  ساز
کـه  کين  سياوش  به  پيل  و  گلـه
نـشايد    چـنين   خوار   کردن   يلـه
در    گنـج    بگـشاد    شاه   جـهان
گرانـمايه   چيزي   که  بودش  نهان
بياورد    ده    جام   گوهر   ز   گـنـج
بزر     بافـتـه    جامـه    شاه    پنـج
غـلامان      روزمي     بزرين     کـمر
پرسـتـندگان     نيز    با    طوق    زر
ز   گـسـتردنيها   و   از   تخـت  عاج
ز    ديبا    و    دينار   و   پيروزه   تاج
بـنزديک    رستـم    فرسـتاد   شاه
کـه  اين  هديه  با  خويشتن بر براه
يک     امروز    با    ما    بـبايد    بدن
وزان   پـس   ترا   راي   رفـتـن  زدن
بـبود    و    بـپيمود    چـندي    نـبيد
بـشـبـگير    جز    راي   رفتن   نديد
دو   فرسنـگ   با  او  بشد  شـهريار
بـپدرود     کردن     گرفـتـش    کـنار
چو  با  راه  رستم  هم  آواز گشـت
سـپـهدار     ايران    ازو    بازگشـت
جهان  پاک بر مهر او گشت راست
همي داشت گيتي بر انسان که خواست
برين  گونـه  گردد  هـمي  چرخ  پير
گهي چون کمانست و گاهي چو تير
چو  اين  داستان  سربسر بشـنوي
از   اکوان  سوي  کين  بيژن  شوي
 
 

دریافت آگاهی نامه

نشانی ایمیل شما:  
دریافت آگاهی نامه بیرون رفتن
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
انتشارات فرهنگ ایران
انتشارات فرهنگ ایران
گاهنامه فرهنگی
گاهنامه فرهنگی
گروه فرهنگ ایران
FaceBookFarhangiran
شاهنامه فردوسی
shahnameh
پرچم های ایران
flag_shah_safi-2.jpg
پوشاک زنان ایرانی
جنگ ابزار های ارتش ایران
RSS های فرهنگ ایران
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

Untitled Document
                              

Copyright © 2004, All rights reserved. Created by The Iranian cultural foundation
E-mail: webmaster[at]farhangiran.com