| هـمان کز هوا سوي دريا رسيد |
| سـبـک تيغ تيز از ميان برکـشيد |
| نهـنـگان کـه کردند آهنـگ اوي |
| بـبودند سرگشـتـه از چنگ اوي |
| بدسـت چـپ و پاي کرد آشـناه |
| بديگر ز دشمن همي جـسـت راه |
| بـکارش نيامد زماني درنـگ |
| چـنين باشد آن کو بود مرد جنـگ |
| اگر ماندي کـس بـمردي بـپاي |
| پي او زمانـه نـبردي ز جاي |
| وليکـن چـنينـسـت گردنده دهر |
| گـهي نوش يابـند ازو گاه زهر |
| ز دريا بـمردي به يکـسو کـشيد |
| برآمد بـهامون و خـشـکي بديد |
| سـتايش گرفـت آفرينـنده را |
| رهانيده از بد تـن بـنده را |
| برآسود و بـگـشاد بـند ميان |
| بر چشـمـه بـنـهاد بـبر بيان |
| کـمـند و سليحـش چو بفگند نم |
| زره را بـپوشيد شير دژم |
| بدان چشـمـه آمد کجا خفتـه بود |
| بران ديو بدگوهر آشـفـتـه بود |
| نـبود رخـش رخشان بران مرغزار |
| جـهانـجوي شد تـند با روزگار |
| برآشـفـت و برداشـت زين و لگام |
| بـشد بر پي رخـش تا گاه شام |
| پياده هـمي رفـت جويان شـکار |
| بـه پيش اندر آمد يکي مرغزار |
| هـمـه بيشـه و آبـهاي روان |
| بـهر جاي دراج و قـمري نوان |
| گـلـهدار اسـپان افراسياب |
| بـه بيشـه درون سر نهاده بخواب |
| دمان رخـش بر ماديانان چو ديو |
| ميان گـلـه برکـشيده غريو |
| چو رسـتـم بديدش کياني کمـند |
| بيفـگـند و سرش اندر آمد به بـند |
| بـماليدش از گرد و زين برنـهاد |
| ز يزدان نيکي دهـش کرد ياد |
| لـگامـش بـسر بر زد و برنشست |
| بران تيز شمـشير بنـهاد دسـت |
| گـلـه هر کـجا ديد يکـسر براند |
| بـشـمـشير بر نام يزدان بخواند |
| گـلـهدار چون بانـگ اسبان شنيد |
| سرآسيمـه از خواب سر بر کـشيد |
| سواران کـه بودند با او بـخواند |
| بر اسـپ سرافرازشان برنـشاند |
| گرفـتـند هر کـس کمند و کمان |
| بدان تا کـه باشد چـنين بدگـمان |
| کـه يارد بدين مرغزار آمدن |
| بـنزديک چـندين سوار آمدن |
| پـس اندر سواران برفـتـند گرم |
| کـه بر پشـت رستـم بدرند چرم |
| چو رسـتـم شـتابـندگان را بديد |
| سـبـک تيغ تيز از ميان برکـشيد |
| بـغريد چون شير و برگـفـت نام |
| کـه مـن رستمم پور دستان سام |
| بشـمـشير ازيشان دو بهره بکشت |
| چو چوپان چنان ديد بنمود پـشـت |
| چو بـبريد رستم سر ديو پسـت |
| بران باره پيل پيکر نـشـسـت |
| بـه پيش اندر آورد يکسر گـلـه |
| بـنـه هرچ کردند ترکان يلـه |
| هـمي رفت با پيل و با خواسته |
| وزو شد جهان يکسر آراسـتـه |
| ز ره چون بـشاه آمد اين آگـهي |
| کـه برگشـت ستم بدان فرهي |
| از ايدر ميان را بدان کرد بـند |
| کـجا گور گيرد بخـم کـمـند |
| کـنون ديو و پيل آمدستش بچنگ |
| بخشـکي پلـنـگ و بدريا نهنگ |
| نيابد گذر شير بر تيغ اوي |
| هـمان ديو و هم مردم کينهجوي |
