FarhangIran
 
 
 
 
 
 
 
 
 
برگ نخست
در باره ما
پیوند با ما
راهنما
جستجوی پیشرفته
یاد داشت روز
سیاسی-اجتماعی
ترجمه روزنامه ها
تاریخی-فرهنگی
شاهنامه فردوسی
شاهنامه خوانی
زرتشت، اوستا، گاتها
سیمرغ در فرهنگ ایران
جشن های ایرانی
خنیاگری
باغ ایرانی
نام های ایرانی
واژه نامه زبان پارسی
پرسش و پاسخ
یادمان های تاریخی
رو یداد ها
گفتگو ها
طنز
 
 
تازه ترین ها
پر بیننده ترین ها
 
 
 
 
 
 
برگ نخست arrow شاهنامه فردوسی arrow داستان اكوان دیو arrow افکندن اكوان دیو رستم را به دریا
افکندن اكوان دیو رستم را به دریا چاپ ارسال به دوست
نویسنده فردوسی   
۲۷ مرداد ۱۳۸۶

فکندن اكوان دیو رستم را به دریا

همي  تاخت  اسپ اندران پهن دشت
چو  سه روز و سه شب برو بر گذشت
بابـش     گرفـت     آرزو     هـم     بـنان
سر   از   خواب   بر   کوهـه   زين   زنان
چو   بگرفتـش   از   آب  روشن  شـتاب
بـه  پيش  آمدش  چشمه  چون  گلاب
فرود    آمد    و    رخـش    را    آب   داد
هـم  از  ماندگي  چشم  را  خواب  داد
کـمـندش     بـبازوي     و     بـبر    بيان
بـپوشيده     و    تنـگ    بسـتـه    ميان
ز     زين     کيانيش     بـگـشاد    تـنـگ
بـه    بالين   نـهاد   آن   جـناغ   خدنـگ
چراگاه   رخـش   آمد   و   جاي   خواب
نـمدزين     برافـگـند     بر     پيش    آب
بدان   جايگـه   خفت   و  خوابـش  ربود
کـه   از   رنـج   وز   تاخـتـن   مانده  بود
چو    اکوانـش   از   دور   خـفـتـه   بديد
يکي    باد    شد    تا    بر    او    رسيد
زمين     گرد    بـبريد    و    برداشـتـش
ز     هامون     بـگردون    برافراشـتـش
غـمي   شد   تهمـتـن   چو  بيدار  شد
سر     پر     خرد    پر    ز    پيکار    شد
چو    رستـم    بجنـبيد    بر   خويشتـن
بدو    گـفـت    اکوان   کـه   اي   پيلتـن
يکي    آرزو    کـن    کـه    تا    از    هوا
کـجات    آيد    افـگـندن    اکـنون    هوا
سوي    آبـت    اندازم   ار   سوي   کوه
کـجا    خواهي    افـتاد   دور   از   گروه
چو     رستـم     بگـفـتار    او    بـنـگريد
هوا     در     کـف     ديو    واژونـه    ديد
چـنين    گـفـت    با    خويشتن   پيلتن
کـه     بد     نامـبردار     هر     انـجـمـن
گر     اندازدم     گـفـت    بر    کوهـسار
تـن     و     اسـتـخوانـم     نيايد     بـکار
بدريا       بـه       آيد       کـه      اندازدم
کـفـن      سينـه      ماهيان      سازدم
وگر     گويم     او     را     بدريا     فـگـن
بـکوه       افـگـند       بدگـهر      اهرمـن
هـمـه      واژگونـه      بود      کار     ديو
کـه     فريادرس     باد     گيهان    خديو
چـنين   داد   پاسـخ   کـه  داناي  چين
يکي     داسـتاني     زدسـت     اندرين
کـه   در   آب   هر  کو  بر  آيدش  هوش
بـه    مينو    روانـش    نـبيند    سروش
بزاري     هـم     ايدر     بـماند    بـجاي
خرامـش       نيايد       بديگر      سراي
بـکوهـم     بينداز    تا    بـبر    و    شير
بـبينـند        چـنـگال        مرد        دلير
ز    رسـتـم   چو   بـشـنيد   اکوان   ديو
برآورد       بر       سوي      دريا      غريو
بـجايي     بخواهـم     فگندنـت    گفت
کـه   اندر   دو   گيتي   بماني   نهـفـت
بدرياي       ژرف       اندر      انداخـتـش
ز    کينـه    خور    ماهيان   ساخـتـش
 
 

دریافت آگاهی نامه

نشانی ایمیل شما:  
دریافت آگاهی نامه بیرون رفتن
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
انتشارات فرهنگ ایران
انتشارات فرهنگ ایران
گاهنامه فرهنگی
گاهنامه فرهنگی
گروه فرهنگ ایران
FaceBookFarhangiran
شاهنامه فردوسی
shahnameh
پرچم های ایران
mohamad_shah.jpg
پوشاک زنان ایرانی
جنگ ابزار های ارتش ایران
RSS های فرهنگ ایران
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

Untitled Document
                              

Copyright © 2004, All rights reserved. Created by The Iranian cultural foundation
E-mail: webmaster[at]farhangiran.com