| برستـم چـنين گفـت کين رنج نيز |
| بـه پيگار بر خويشتن سـنـج نيز |
| برو خويشـتـن را نـگـهدار ازوي |
| مـگر باشد آهرمـن کينـهجوي |
| چـنين گفـت رستم که با بخت تو |
| نـترسد پرسـتـنده تـخـت تو |
| نـه ديو و نـه شير و نـه نر اژدها |
| ز شـمـشير تيزم نيابد رها |
| برون شد بنـخـچير چون نره شير |
| کـمـندي بدسـت اژدهايي بزير |
| بدشـتي کـجا داشـت چوپان گله |
| وزانـسو گذر داشـت گور يلـه |
| سـه روزش همي جست در مرغزار |
| هـمي کرد بر گرد اسـپان شـکار |
| چـهارم بديدش گرازان بدشـت |
| چو باد شـمالي برو بر گذشـت |
| درخـشـنده زرين يکي باره بود |
| بـچرم اندرون زشـت پـتياره بود |
| برانـگيخـت رخـش دلاور ز جاي |
| چو تـنـگ اندر آمد دگر شد براي |
| چـنين گـفـت کين را نبايد فگند |
| بـبايد گرفـتـن بخـم کـمـند |
| نـشايدش کردن بخـنـجر تـباه |
| بدين سانـش زنده برم نزد شاه |
| بينداخـت رسـتـم کياني کمـند |
| هـمي خواست کارد سرش را ببند |
| چو گور دلاور کـمـندش بديد |
| شد از چـشـم او در زمان ناپديد |
| بدانسـت رستـم که آن نيست گور |
| ابا او کـنون چاره بايد نـه زور |
| جز اکوان ديو اين نـشايد بدن |
| بـبايسـتـش از باد تيغي زدن |
| بشـمـشير بايد کـنون چاره کرد |
| دواندين خون بران چرم زرد |
| ز دانا شنيدم کـه اين جاي اوسـت |
| کـه گفتـند بسـتاند از گور پوست |
| هـمانـگـه پديد آمد از دشت باز |
| سپهـبد برانـگيخـت آن تـند تاز |
| کـمان را بزه کرد و از باد اسـپ |
| بينداخـت تيري چو آذر گشـسـپ |
| هـمان کو کـمان کيان درکـشيد |
| دگر باره شد گور ازو ناپديد |
