| تو بر کردگار روان و خرد |
| سـتايش گزين تا چـه اندر خورد |
| بـبين اي خردمـند روشـنروان |
| کـه چون بايد او را سـتودن توان |
| هـمـه دانـش ما به بيچارگيست |
| بـه بيچارگان بر بـبايد گريسـت |
| تو خستو شو آنرا که هست و يکيست |
| روان و خرد را جزين راه نيسـت |
| ابا فـلـسـفـهدان بـسيار گوي |
| بـپويم براهي کـه گويي مـپوي |
| ترا هرچ بر چـشـم سر بـگذرد |
| نگـنـجد هـمي در دلـت با خرد |
| سـخـن هرچ بايست توحيد نيست |
| بـنا گفـتـن و گفتـن او يکيست |
| تو گر سختهاي شو سخن سختهگوي |
| نيايد بـه بن هرگز اين گفـت و گوي |
| بيک دم زدن رسـتي از جان و تـن |
| هـمي بـس بزرگ آيدت خويشتن |
| هـمي بـگذرد بر تو ايام تو |
| سراي جز اين باشد آرام تو |
| نخـسـت از جـهان آفرين ياد کن |
| پرسـتـش برين ياد بـنياد کـن |
| کزويسـت گردون گردان بـپاي |
| هـم اويسـت بر نيک و بد رهنماي |
| جـهان پر شگفتست چون بنـگري |
| ندارد کـسي آلـت داوري |
| که جانت شگفتست و تن هم شگفت |
| نخـسـت از خود اندازه بايد گرفت |
| دگر آنـک اين گرد گردان سـپـهر |
| هـمي نو نـمايدت هر روز چـهر |
| نـباشي بدين گفتـه همداسـتان |
| کـه دهـقان همي گويد از باستان |
| خردمـند کين داسـتان بـشـنود |
| بدانـش گرايد بدين نـگرود |
| وليکـن چو مـعـنيش يادآوري |
| شود رام و کوتـه کـند داوري |
| تو بـشـنو ز گفـتار دهـقان پير |
| گر ايدونـک باشد سخـن دلـپذير |
| سخنـگوي دهـقان چنين کرد ياد |
| کـه يک روز کيخـسرو از بامداد |
| بياراسـت گلشـن بـسان بـهار |
| بزرگان نشـسـتـند با شـهريار |
| چو گودرز و چون رستم و گستـهـم |
| چو برزين گرشاسپ از تخـم جـم |
| چو گيو و چو رهام کار آزماي |
| چو گرگين و خراد فرخـنده راي |
| چو از روز يک ساعـت اندر گذشـت |
| بيامد بدرگاه چوپان ز دشـت |
| کـه گوري پديد آمد اندر گـلـه |
| چو شيري کـه از بـند گردد يلـه |
| هـمان رنـگ خورشيد دارد درست |
| سـپـهرش بزر آب گويي بشسـت |
| يکي برکـشيده خـط از يال اوي |
| ز مـشـک سيه تا بدنـبال اوي |
| سمـندي بزرگـسـت گويي بجاي |
| ورا چار گرزسـت آن دسـت و پاي |
| يکي نره شيرسـت گويي دژم |
| هـمي بفـگـند يال اسپان ز هم |
| بدانسـت خـسرو که آن نيست گور |
| کـه برنـگذرد گور ز اسـپي بزور |
