FarhangIran
 
 
 
 
 
 
 
 
 
برگ نخست
در باره ما
پیوند با ما
راهنما
جستجوی پیشرفته
یاد داشت روز
سیاسی-اجتماعی
ترجمه روزنامه ها
تاریخی-فرهنگی
شاهنامه فردوسی
شاهنامه خوانی
زرتشت، اوستا، گاتها
سیمرغ در فرهنگ ایران
جشن های ایرانی
خنیاگری
باغ ایرانی
نام های ایرانی
واژه نامه زبان پارسی
پرسش و پاسخ
یادمان های تاریخی
رو یداد ها
گفتگو ها
طنز
 
 
تازه ترین ها
پر بیننده ترین ها
 
 
 
 
 
 
بيژن و منيژه چاپ ارسال به دوست
نویسنده فردوسی   
۲۷ مرداد ۱۳۸۶

داستان بيژن و منيژه

شـبي  چون  شبه  روي شسته بقير
نـه   بـهرام   پيدا   نـه   کيوان   نـه  تير
دگرگونـه        آرايشي       کرد       ماه
بـسيچ      گذر     کرد     بر     پيشـگاه
شده     تيره     اندر     سراي    درنـگ
ميان   کرده  باريک  و  دل  کرده  تـنـگ
ز   تاجـش   سـه   بـهره   شده  لاژورد
سـپرده     هوا    را    بزنـگار    و    گرد
سـپاه   شـب   تيره   بر  دشت  و  راغ
يکي     فرش     گـسـترده    از    پرزاغ
نـموده   ز   هر   سو   بچشـم  اهرمـن
چو     مار    سيه    باز    کرده    دهـن
چو     پولاد     زنـگار    خورده    سـپـهر
تو    گـفـتي   بـقير   اندر   اندود   چـهر
هرآنـگـه   کـه   برزد   يکي   باد   سرد
چو   زنگي  برانگيخت  ز  انگشـت  گرد
چـنان    گـشـت   باغ   و   لب   جويبار
کـجا     موج     خيزد    ز    درياي    قار
فرو     ماند     گردون    گردان    بـجاي
شده سست خورشيد را دست و پاي
سـپـهر      اند ر    آن     چادر     قيرگون
تو   گفـتي  شدستي  بـخواب  اندرون
جـهان   از   دل   خويشتـن   پر  هراس
جرس     برکـشيده     نگـهـبان    پاس
نـه    آواي    مرغ    و   نـه   هراي   دد
زمانـه   زبان   بسـتـه   از   نيک   و   بد
نـبد    هيچ    پيدا    نـشيب    از    فراز
دلـم    تـنـگ   شد   زان   شب   ديرياز
بدان   تـنـگي   اندر   بجستـم  ز  جاي
يکي     مـهربان    بودم    اندر    سراي
خروشيدم    و    خواسـتـم   زو   چراغ
برفـت    آن    بـت    مـهربانـم    ز   باغ
مرا    گفـت   شمعـت   چبايد   هـمي
شـب    تيره    خوبـت    بـبايد   هـمي
بدو   گفتـم   اي  بـت  نيم  مرد  خواب
يکي   شـمـع   پيش   آر  چون  آفـتاب
بـنـه    پيشـم   و   بزم   را   ساز   کـن
بچـنـگ   آر   چنـگ   و   مي   آغاز  کن
بياورد      شـمـع      و     بيامد     بـباغ
برافروخـت   رخشـنده  شمع  و  چراغ
مي   آورد   و   نار   و   ترنـج   و   بـهي
زدوده     يکي     جام    شاهـنـشـهي
مرا    گـفـت    برخيز   و   دل   شاددار
روان    را    ز    درد   و   غـم   آزاد   دار
نـگر    تا    کـه    دل    را   نداري   تـباه
ز     انديشـه     و    داد    فرياد    خواه
جـهان    چون   گذاري   همي   بـگذرد
خردمـند     مردم     چرا    غـم    خورد
گهي  مي گساريد و گه چنگ ساخت
تو  گفتي  که  هاروت  نيرنگ  ساخـت
دلـم     بر    هـمـه    کام    پيروز    کرد
کـه   بر   مـن   شـب   تيره  نوروز  کرد
بدان   سرو   بن  گفـتـم  اي  ماهروي
يکي    داسـتان    امشـبـم    بازگوي
کـه   دل  گيرد  از  مـهر  او  فر  و  مـهر
بدو     اندرون     خيره    ماند    سـپـهر
مرا    مـهربان    يار    بشـنو    چگـفـت
ازان  پـس  که  با  کام  گشتيم جفـت
بـپيماي     مي    تا    يکي    داسـتان
بـگويمـت       از      گفـتـه      باسـتان
پر  از  چاره  و  مهر  و  نيرنگ  و جـنـگ
هـمان   از  در  مرد  فرهنگ  و  سنـگ
بگـفـتـم    بيار   اي   بـت   خوب   چهر
بـخوان    داسـتان    و    بيفزاي   مـهر
ز     نيک     و     بد     چرخ     ناسازگار
کـه    آرد    بـمردم    ز    هرگونـه    کار
نـگر    تا    نداري   دل   خويش   تـنـگ
بـتابي     ازو     چـند    جويي    درنـگ
نداند    کـسي   راه   و   سامان   اوي
نـه    پيدا    بود    درد   و   درمان   اوي
پـس   آنگـه  بگفت  ار  ز  من  بشنوي
بـشـعر     آري     از     دفـتر    پـهـلوي
هـمـت   گويم   و   هم  پذيرم  سپاس
کـنون  بشنو  اي  جفت  نيکي‌شناس
 
 

دریافت آگاهی نامه

نشانی ایمیل شما:  
دریافت آگاهی نامه بیرون رفتن
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
انتشارات فرهنگ ایران
انتشارات فرهنگ ایران
گاهنامه فرهنگی
گاهنامه فرهنگی
گروه فرهنگ ایران
FaceBookFarhangiran
شاهنامه فردوسی
shahnameh
پرچم های ایران
flag_ali_qoli-shah-adel.jpg
پوشاک زنان ایرانی
جنگ ابزار های ارتش ایران
RSS های فرهنگ ایران
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

Untitled Document
                              

Copyright © 2004, All rights reserved. Created by The Iranian cultural foundation
E-mail: webmaster[at]farhangiran.com