FarhangIran
 
 
 
 
 
 
 
 
 
برگ نخست
در باره ما
پیوند با ما
راهنما
جستجوی پیشرفته
یاد داشت روز
سیاسی-اجتماعی
ترجمه روزنامه ها
تاریخی-فرهنگی
شاهنامه فردوسی
شاهنامه خوانی
زرتشت، اوستا، گاتها
سیمرغ در فرهنگ ایران
جشن های ایرانی
خنیاگری
باغ ایرانی
نام های ایرانی
واژه نامه زبان پارسی
پرسش و پاسخ
یادمان های تاریخی
رو یداد ها
گفتگو ها
طنز
 
 
تازه ترین ها
پر بیننده ترین ها
 
 
 
 
 
 
برگ نخست arrow شاهنامه فردوسی arrow پادشاهی لهراسپ arrow بازرفتن گشتاسپ به ایران زمین و دادن لهراسپ تخت ایران او را
بازرفتن گشتاسپ به ایران زمین و دادن لهراسپ تخت ایران او را چاپ ارسال به دوست
نویسنده فردوسی   
۲۷ مرداد ۱۳۸۶

بازرفتن گشتاسپ به ایران زمین و دادن لهراسپ تخت ایران او را

چو برخاست قيصر به گشتاسپ گفت
کـه   پاسـخ   چرا   ماندي   در  نهفـت
بدو  گفت  گشتاسپ  مـن  پيش ازين
بـبودم      بر      شاه      ايران      زمين
همـه    لـشـکر   شاه   و   آن   انجمن
همـه     آگـهـند    از    هـنرهاي    من
هـمان  به  که من سوي ايشان شوم
بـگويم      همـه     گفتـه‌ها     بشـنوم
برآرم      ازيشان     هـمـه     کام     تو
درفـشان    کـنـم    در   جهان   نام   تو
بدو      گـفـت      قيصر     تو     داناتري
برين           آرزو          بر          تواناتري
چو   بشـنيد   گشتاسپ   گفـتار  اوي
نـشـسـت    از    بر    باره    راه   جوي
بيامد     بـه    جاي    نـشـسـت    زرير
بـه   سر   افـسر   و   بادپايي   بـه  زير
چو    لـشـکر    بديدند   گشتاسـپ   را
سرافرازتر       پور       لـهراسـپ       را
پياده     هـمـه     پيش     اوي    آمدند
پر    از    درد    و   پر   آب   روي   آمدند
هـمـه    پاک    بردند    پيشـش   نـماز
کـه     کوتاه     شد     رنـجـهاي    دراز
هـمانـگـه   چو   آمد   به  پيشش  زرير
پياده    بـبود    و    شد   از   رزم   سير
گراميش    را    تـنـگ    در   بر   گرفـت
چو  بگـشاد  لب  پرسش  اندر  گرفـت
نشسـتـند    بر    تـخـت    با    مهتران
بزرگان         ايران        و        کـنداوران
زرير   خجستـه   به  گشتاسپ  گفـت
کـه  بادي  همه  ساله  با  بخت جفت
پدر     پير     سر     شد    تو    برنادلي
ز     ديدار     پيران     چرا     بـگـسـلي
بـه   پيري  ورا  بخت  خندان  شدست
پرسـتـنده     پاک     يزدان    شدسـت
فرسـتاد    نزديک    تو    تاج    و   گـنـج
سزد   گر   نداري  کـنون  دل  بـه  رنـج
چـنين  گفت  کايران  سراسر  تراست
سر   تـخـت   با   تاج   کشور  تراسـت
ز  گيتي  يکي  کنج  ما  را  بس اسـت
که تخت مهي را جز از من کس است
برارد          بياورد         پرمايه         تاج
هـمان  ياره  و  طوق  و  هم تخت عاج
چو   گشتاسـپ  تخـت  پدر  ديد  شاد
نشـسـت   از   برش  تاج  بر  سر  نهاد
نـبيره      جـهانـجوي      کاوس      کي
ز      گودرزيان     هرک     بد     نيک‌پي
چو   بـهرام   و   چون   ساوه   و  ريونيز
کـسي     کو     سرافراز     بودند    نيز
بـه     شاهي     برو    آفرين    خواندند
ورا        شـهريار       زمين       خواندند
بـبودند     بر     پاي     بـسـتـه     کـمر
هرانـکـس     کـه     بودند    پرخاشـخو
چو   گشـتاسـپ  ديد  آن  دلاراي  کام
فرسـتاد        نزديک       قيصر       پيام
کز  ايران  همه  کام  تو  راست گشـت
سـخـنـها    ز    اندازه    اندر    گذشـت
هـمي   چـشـم   دارد   زرير   و  سپاه
کـه     آيي    خرامان    بدين    رزمـگاه
هـمـه   سربـسر   با   تو   پيمان  کنند
روان    را   بـه   مهرت   گروگان   کـنـند
گرت   رنـج   نايد   خرامي   بـه  دشـت
کـه   کار   زمانـه   به   کام   تو  گشـت
فرسـتاده    چون    نزد    قيصر   رسيد
بـه   دشـت   آمد  و  ساز  لشکر  بديد
چو  گشتاسـپ  را  ديد  بر  تخـت  عاج
نـهاده    بـه    سر    بر   ز   پيروزه   تاج
بيامد      ورا      تـنـگ     در     برگرفـت
سخـنـهاي      ديرينـه     اندر     گرفـت
بدانست  قيصر  که  گشتاسپ اوست
فروزنده     جان     لـهراسـپ    اوسـت
فراوانـش    بـسـتود    و    بردش   نماز
وزانـجا     سوي    تخـت    رفـتـند    باز
ازان    کرده    خويش    پوزش   گرفـت
بـپيچيد      زان      روزگار      شـگـفـت
بـپذرفـت       گـفـتار       او      شـهريار
سرش    را    گرفـت    آنگـهي   برکـنار
بدو    گـفـت    چون    تيره   گردد   هوا
فروزيدن        شـمـع        باشد       روا
بر    ما    فرسـت   آنـک   ما   را   گزيد
کـه   او   درد   و   رنـج   فراوان  کـشيد
بـشد   قيصر   و   رنـج   و   تـشوير  برد
بـس    نيز    بر    خوي    بد   برشـمرد
بـه    سوي    کـتايون    فرستاد   گنـج
يکي    افـسر   و   سرخ   ياقوت   پـنـج
غـلام     و     پرسـتار     رومي     هزار
يکي      طوق     پر     گوهر     شاهوار
ز      دينار     رومي     شـتروار     پـنـج
يکي     فيلـسوفي     نگهـبان     گـنـج
سـليح    و    درم    داد   لـشـکرش   را
هـمان      نامداران      کـشورش      را
هرانـکـس   کـه   بود  او  ز  تخم  بزرگ
وگر     تيغ     زن     نامداري     سـترگ
بياراسـت       خلـعـت      سزاوارشان
برافرخـت          پژمرده          بازارشان
از     اسـپان     تازي    و    برگـسـتوان
ز     خـفـتان     وز     جامـه    هـندوان
ز    ديبا    و    دينار    و   تاج   و   نـگين
ز   تـخـت   و   ز  هرگونـه  ديباي  چين
فرسـتاده    نزديک    گشـتاسـپ    برد
يکايک     بـه    گـنـجور    او    برشـمرد
ابا     اين    بـسي    آفرين    گـسـتريد
بران     کو     زمان     و    زمين    آفريد
کـتايون    چو    آمد   بـه   نزديک   شاه
غو     کوس     برخاسـت     از    بارگاه
سـپـه    سوي   ايران   برفتن   گرفـت
هوا    گرد    اسـپان    نهفتـن    گرفـت
چو   قيصر   دو   مـنزل   بيامد   بـه  راه
عـنان        تـگاور        بـپيچيد       شاه
بـه    سوگـند   ازان   مرز   برگاشتـش
بـه   خواهش   سوي  روم  بگذاشتش
وزان    جايگـه    شد   سوي   روم   باز
چو  گشـتاسـپ  شد  سوي  راه  دراز
هـمي   راند   تا   سوي   ايران   رسيد
بـه    نزد    دليران    و   شيران   رسيد
چو    بشـنيد    لـهراسـپ   کامد   زرير
برادرش    گشـتاسـپ   آن   نره   شير
پذيره    شدش    با    هـمـه   مـهـتران
بزرگان         ايران         و         نام‌آوران
چو   ديد  او  پـسر  را  بـه  بر  درگرفـت
ز   جور   فلـک  دسـت  بر  سر  گرفـت
فرود   آمد   از   باره   گـشـتاسـپ  زود
بدو     آفرين     کرد    و    زاري    نـمود
ز   ره   چو   بـه   ايوان  شاهي  شدند
چو   خورشيد   در   برج  ماهي  شدند
بدو   گفـت   لهراسپ   کز   من  مـبين
چـنين     بود     راي     جـهان     آفرين
نوشـتـه    چـنين   بد   مگر   بر   سرت
کـه    پردخـت    ماند   ز   تو   کـشورت
بدو   شادمان  گشت  لهراسـپ  شاه
مر   او  را  نـشاند  از  بر  تـخـت  و  گاه
بـبوسيد   و   تاجش   به  سر  بر  نـهاد
هـمي     آفرين     کرد     با    تاج    ياد
بدو   گفـت   گشتاسپ  کاي  شـهريار
ابي      تو      مـبيناد     کـس     روزگار
چو    مهـتر    کـني   مـن   ترا   کهـترم
بـکوشـم     کـه     گرد    ترا    نـسـپرم
هـمـه     نيک     بادا     سرانـجام     تو
مـبادا      کـه      باشيم     بي‌نام     تو
کـه   گيتي   نماند   همي   بر  کـسي
چو   ماند   بـه   تن   رنـج  ماند  بـسي
چـنين       اسـت       گيهان      ناپايدار
برو     تـخـم     بد     تا    تواني    مـکار
هـمي   خواهـم  از  دادگر  يک  خداي
کـه  چندان  بمانم  به  گيتي  به  جاي
کـه     اين    نامـه    شـهرياران    پيش
بـپويندم    از    خوب    گـفـتار    خويش
ازان   پـس   تن   جانور   خاک  راسـت
سخـن  گوي  جان  معدن  پاک راست
 
 

دریافت آگاهی نامه

نشانی ایمیل شما:  
دریافت آگاهی نامه بیرون رفتن
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
انتشارات فرهنگ ایران
انتشارات فرهنگ ایران
گاهنامه فرهنگی
گاهنامه فرهنگی
گروه فرهنگ ایران
FaceBookFarhangiran
شاهنامه فردوسی
shahnameh
پرچم های ایران
Flag-Iran-4.jpg
پوشاک زنان ایرانی
جنگ ابزار های ارتش ایران
RSS های فرهنگ ایران
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

Untitled Document
                              

Copyright © 2004, All rights reserved. Created by The Iranian cultural foundation
E-mail: webmaster[at]farhangiran.com