FarhangIran
 
 
 
 
 
 
 
 
 
برگ نخست
در باره ما
پیوند با ما
راهنما
جستجوی پیشرفته
یاد داشت روز
سیاسی-اجتماعی
ترجمه روزنامه ها
تاریخی-فرهنگی
شاهنامه فردوسی
شاهنامه خوانی
زرتشت، اوستا، گاتها
سیمرغ در فرهنگ ایران
جشن های ایرانی
خنیاگری
باغ ایرانی
نام های ایرانی
واژه نامه زبان پارسی
پرسش و پاسخ
یادمان های تاریخی
رو یداد ها
گفتگو ها
طنز
 
 
تازه ترین ها
پر بیننده ترین ها
 
 
 
 
 
 
برگ نخست arrow شاهنامه فردوسی arrow پادشاهی لهراسپ arrow باژ ایران خواستن قیصر از لهراسپ
باژ ایران خواستن قیصر از لهراسپ چاپ ارسال به دوست
نویسنده فردوسی   
۲۷ مرداد ۱۳۸۶

باژ ایران خواستن قیصر از لهراسپ

برين   نيز   بگذشت  چندي  سـپـهر
به دل در همي داشت و ننمود چهر
بگشتاسپ گفت آن زمان جنگجوي
کـه  تا  زنده‌اي  زين جهان بهر جوي
برانديش   با   اين   سـخـن   با  خرد
کـه  انديشـه  اندر  سخن  به  خورد
بـه    ايران    فرستم    فرسـتاده‌يي
جـهانديده     و    پاک    و    آزاده‌يي
بـه   لهراسپ  گويم  که  نيم  جهان
تو   داري   بـه   آرام  و  گنـج  مـهان
اگر   باژ  بـفرسـتي  از  مرز  خويش
بـبيني      سرمايه      ارز     خويش
بريشان   سپاهي   فرستـم  ز  روم
کـه    از    نـعـل    پيدا   نبينـند   بوم
چنين  داد  پاسخ که اين راي تست
زمانـه    بزير    کـف    پاي    تـسـت
يکي     نامور     بود     قالوس     نام
خردمـند  و  با  دانش  و  راي  و کام
بـخواند    آن    خردمـند    را    نامدار
کز     ايدر     برو    تا    در    شـهريار
بـگويش   کـه   گر   باژ   ايران  دهي
بـه   فرمان   گرايي   و  گردن  نـهي
بـه   ايران   بـماند  بتو  تاج  و  تخـت
جـهاندار     باشي    و    پيروزبـخـت
وگرنـه    مرا    با    سـپاهي    گران
هـم   از   روم   وز  دشـت  نيزه‌وران
نگـه  کـن  که  برخيزد  از  دشت غو
فرخ‌زاد      پيروزشان      پيش      رو
هـمـه    بومـتان   پاک   ويران   کنم
ز   ايران   به  شمشير  بيران  کـنـم
فرسـتاده     آمد     بـه    کردار    باد
سرش  پر  خرد  بد  دلـش  پر  ز داد
چو    آمد   بـه   نزديک   شاه   بزرگ
بديد     آن     در    و    بارگاه    بزرگ
چو    آگاهي   آمد   بـه   سالار   بار
خرامان       بيامد       بر      شـهريار
کـه   پير   جهانديده‌يي   بر  درسـت
هـمانا       فرسـتاده       قيصرسـت
سوارسـت    با   او   بـسي   نامدار
هـمي     راه    جويد    بر    شـهريار
چو  بشنيد  بنشست  بر تخـت عاج
بـسر   بر   نـهاد   آن   دل  افروز  تاج
بزرگان   ايران   همه   پيش   تـخـت
نشستـند   شادان   دل  و  نيکبخت
بـفرمود      تا      پرده      برداشـتـند
فرسـتاده     را    شاد    بگذاشـتـند
چو   آمد   به   نزديک   تخـتـش  فراز
بر   او   آفرين   کرد   و  بردش  نـماز
پيام       گرانـمايه       قيصر       بداد
چـنان   چون   ببايد  بـه  آيين  و  داد
غـمي   شد   ز   گفتار   او  شـهريار
برآشـفـت      با      گردش     روزگار
گرانـمايه        جايي       بياراسـتـند
فرسـتاده    را    شاد   بنشاسـتـند
فرسـتاد       زربفـت      گـسـتردني
ز   پوشيدني   و   هـم   از  خوردني
بران   گونـه  بنواخت  او  را  بـه  بزم
تو   گفـتي   که   نشـنيد  پيغام  رزم
شـب  آمد  پر انديشه پيچان بخفت
تو  گفتي  که با درد و غم بود جفت
چو  خورشيد  بر تخت زرين نشست
شـب  تيره  رخسار  خود  را ببست
بـفرمود    تا    رفـت   پيشـش   زرير
سخـن   گفت  هرگونه  با  شاه  دير
بـه   شگـبير  قالوس  شد  بار  خواه
ورا      راه     دادند     نزديک     شاه
ز      بيگانـه      ايوان     بـپرداخـتـند
فرسـتاده    را    پيش    بنشاخـتـند
بدو   گفـت  لهراسـپ  کاي  پر  خرد
مـبادا   کـه   جان   جز   خرد   پرورد
بـپرسـم    ترا    راسـت    پاسخ‌گزار
اگر     بـخردي    کام    کژي    مـخار
نـبود   اين   هنرها   بـه  روم  اندرون
بدي   قيصر  از  پيش  شاهان  زبون
کـنون   او   بـهر   کـشوري   باژخواه
فرسـتاد    و    بر   ماه   بـنـهاد   گاه
چو   الياس   را   کو   بـه   مرز   خزر
گوي    بود    با    فر    و   پرخاشـخر
بـگيرد    ببـندد    هـمي    با   سپاه
بدين   باژخواهـش   که   بنـمود  راه
فرستاده  گفت  اي سخنگوي شاه
بـه   مرز   خزر   مـن  شدم  باژخواه
بـه    پيغمـبري   رنـج   بردم   بسي
نـپرسيد   زين   باره   هرگز   کـسي
وليکـن   مرا  شاه  زان‌سان  نواخت
کـه   گردن   به  کژي  نبايد  فراخـت
سواري   بـه   نزديک   او   آمدسـت
که  از  بيشه‌ها شير گيرد به دست
بـه   مردان  بخندد  هـمي  روز  رزم
هـم  از  جامه  مي  به  هنـگام  بزم
بـه  بزم  و  به  رزم  و  به  روز شـکار
جـهان‌بين  نديدست  چون  او  سوار
بدو       داد      پرمايه‌تر      دخـترش
کـه   بودي   گرامي‌تر   از  افـسرش
نشاني  شدست  او  به روم اندرون
چو  نر  اژدها  شد  به چنگـش زبون
يکي گرگ بد همچو پيلي به دشت
که  قيصر  نيارست زان سو گذشت
بيفـگـند    و    دندان   او   را   بـکـند
وزو    کـشور    روم    شد    بي‌گزند
بدو  گفت لهراسپ کاي راست‌گوي
کرا    ماند   اين   مرد   پرخاشـجوي
چـنين  داد  پاسخ  که باري نخست
بـه   چهره  زريرست  گويي  درست
بـه  بالا  و  ديدار  و  فرهنـگ  و  راي
زرير      دليرسـت     گويي     بـجاي
چو   بشنيد  لهراسپ  بگشاد  چـهر
بران   مرد   رومي   بگـسـترد   مـهر
فراوان     ورا    برده    و    بدره    داد
ز   درگاه   برگـشـت   پيروز   و  شاد
بدو  گفت  کاکنون  به  قيصر  بـگوي
کـه   مـن  با  سپاه  آمدم  جنگجوي
 
 

دریافت آگاهی نامه

نشانی ایمیل شما:  
دریافت آگاهی نامه بیرون رفتن
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
انتشارات فرهنگ ایران
انتشارات فرهنگ ایران
گاهنامه فرهنگی
گاهنامه فرهنگی
گروه فرهنگ ایران
FaceBookFarhangiran
شاهنامه فردوسی
shahnameh
پرچم های ایران
flag_ali_qoli-shah-adel.jpg
پوشاک زنان ایرانی
جنگ ابزار های ارتش ایران
RSS های فرهنگ ایران
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

Untitled Document
                              

Copyright © 2004, All rights reserved. Created by The Iranian cultural foundation
E-mail: webmaster[at]farhangiran.com