| بـه قيصر خزر بود نزديکـتر |
| وزيشان بدش روز تاريکـتر |
| بـه مرز خزر مـهـتر الياس بود |
| کـه پور جـهاندار مـهراس بود |
| بـه الياس قيصر يکي نامـه کرد |
| تو گفـتي که خون بر سر خامـه کرد |
| کـه چـندين به افسوس خوردي خزر |
| کـنون روز آسايش آمد بـسر |
| اگر ساو و باژسـت و گـنـج گران |
| گروگان ازان مرز چـندي سران |
| وگرنـه فرخزاد چون پيل مـسـت |
| بيايد کـند کـشورت را چو دسـت |
| چو الياس بر خواند آن نامـه را |
| بـه زهر آب در زد سر خامـه را |
| چـنين داد پاسـخ که چندين هـنر |
| نـبودي بـه روم اندرون سربـسر |
| اگر مـن نـخواهـم هـمي باژ روم |
| شـما شاد باشيد زان مرز و بوم |
| چـنين دل گرفـتيد از يک سوار |
| کـه نزد شـما يافـت او زينـهار |
| چـنان دان کـه او دام آهرمنسـت |
| و گر کوه آهـن همان يکتـنـسـت |
| تو او را بدين جنگ رنـجـه مـکـن |
| کـه مـن بين درازي نمانم سخـن |
| سخـن چون به ميرين و اهرن رسيد |
| ز الياس و آن دام کو گـسـتريد |
| فرسـتاد ميرين بـه قيصر پيام |
| کـه اين اژدها نيسـت کايد بـه دام |
| نـه گرگـسـت کز چاره بيجان شود |
| ز آلودن زهر پيچان شود |
| چو الياس در جـنـگ خـشـم آورد |
| جـهانـجوي را خون به چشـم آورد |
| نگـه کـن کـنون کاين سرافراز مرد |
| ازو چـند پيچد بـه دشـت نـبرد |
| غـمي گـشـت قيصر ز گفتارشان |
| چو بـشـنيد زان گونـه بازارشان |
| فرخزاد را گـفـت پر مايهاي |
| هـمي روم را هـمـچو پيرايهاي |
| چـنان دان که الياس شيراوژن است |
| چو اسـپ افگند پيل رويينتن اسـت |
| اگر تاب داري به جنـگـش بـگوي |
| و گرنـه مـبر اندرين آب روي |
| اگر جـنـگ او را نداري تو پاي |
| بـسازيم با او يکي خوب راي |
| بـه خوبي ز ره بازگردانـمـش |
| سـخـن با هزينـه برافشانمـش |
| بدو گفت گشتاسپ کين جست و جوي |
| چرا بايد و چيست اين گـفـت و گوي |
| چو مـن باره اندر جهانـم بـه خاک |
| ندارم ز مرز خزر هيچ باک |
| وليکـن نـبايد کـه روز نـبرد |
| ز ميرين و اهرن بود ياد کرد |
| کـه ايشان به رزم اندر از دشمـني |
| برآرند کژي و آهرمـني |
| چو لـشـکر بيايد ز مرز خزر |
| نـگـهـبان مـن باش با يک پـسر |
| بـه نيروي پيروزگر يک خداي |
| چو مـن با سـپاه اندر آيم ز جاي |
| نـه الياس مانـم نـه با او سـپاه |
| نـه چـندن بزرگي و تخـت و کـلاه |
| کـمربـند گيرمـش وز پشـت زين |
| بـه ابر اندر آرم زنـم بر زمين |
| دگر روز چون بردميد آفـتاب |
| چو زرين سـپر مينـمود اندر آب |
| ز سوي خزر ناي رويين بـخاسـت |
| هـمي گرد بر شد سوي چرخ راست |
| سرافراز قيصر به گشتاسپ گـفـت |
| کـه اکـنون جدا کن سپاه از نهفـت |
| بگـفـت اين و لشکر به بيرون کشيد |
| گوان و يلان را بـه هامون کـشيد |
| هـمي گـشـت با گرزه گاوسار |
| چو سرو بـلـند از بر کوهـسار |
| هـمي جسـت بر دشت جاي نبرد |
| ز هامون بـه ابر اندر آورد گرد |
| چو الياس ديد آن بر و يال اوي |
| چـنان گردش چـنـگ و گوپال اوي |
| سواري فرسـتاد نزديک اوي |
| کـه بـفريبد ان راي تاريک اوي |
| بيامد بدو گـفـت کاي سرفراز |
| ز قيصر بدين گونـه سر کـم فراز |
| کزين لـشـکر اکـنون سوارش تويي |
| بـهارش تويي نامدارش تويي |
| بـه يکـسو گراي از ميان دو صـف |
| چـه داري چـنين بر لب آورده کـف |
| کـه الياس شير اسـت روز نـبرد |
| پذيره درآيد سـبـکتر ز گرد |
| اگر هديه خواهي ورا گنج هـسـت |
| مـساي از پي چيز با رنـج دسـت |
| ز گيتي گزين کـن يکي بـهرهيي |
| تو باشي بران بـهره در شـهرهيي |
| هـمـت يار باشـم همـت کهترم |
| کـه هرگز ز پيمان تو نـگذرم |
| بدو گفت گشتاسپ کاين سرد گشت |
| سـخـنـها ز اندازه اندر گذشـت |
| تو کردي بدين داوري دسـت پيش |
| کـنون بازگـشـتي ز گفتار خويش |
| سخـن گفتـن اکـنون نيايد به کار |
| گـه جـنـگ و آويزش کارزار |
| فرسـتاده برگـشـت و آمد چو باد |
| هـمي کرد پاسـخ بـه الياس ياد |
