FarhangIran
 
 
 
 
 
 
 
 
 
برگ نخست
در باره ما
پیوند با ما
راهنما
جستجوی پیشرفته
یاد داشت روز
سیاسی-اجتماعی
ترجمه روزنامه ها
تاریخی-فرهنگی
شاهنامه فردوسی
شاهنامه خوانی
زرتشت، اوستا، گاتها
سیمرغ در فرهنگ ایران
جشن های ایرانی
خنیاگری
باغ ایرانی
نام های ایرانی
واژه نامه زبان پارسی
پرسش و پاسخ
یادمان های تاریخی
رو یداد ها
گفتگو ها
طنز
 
 
تازه ترین ها
پر بیننده ترین ها
 
 
 
 
 
 
برگ نخست arrow شاهنامه فردوسی arrow پادشاهی لهراسپ arrow هنر نمودن گشتاسپ در میدان
هنر نمودن گشتاسپ در میدان چاپ ارسال به دوست
نویسنده فردوسی   
۲۷ مرداد ۱۳۸۶

هنر نمودن گشتاسپ در میدان

بـه       قيصر       خزر      بود      نزديکـتر
وزيشان         بدش        روز        تاريکـتر
بـه     مرز     خزر    مـهـتر    الياس    بود
کـه      پور     جـهاندار     مـهراس     بود
بـه    الياس    قيصر    يکي    نامـه   کرد
تو  گفـتي  که  خون  بر  سر  خامـه کرد
کـه   چـندين  به  افسوس  خوردي  خزر
کـنون      روز      آسايش     آمد     بـسر
اگر   ساو   و   باژسـت   و   گـنـج   گران
گروگان     ازان     مرز    چـندي    سران
وگرنـه     فرخ‌زاد    چون    پيل    مـسـت
بيايد    کـند    کـشورت   را   چو   دسـت
چو    الياس    بر    خواند   آن   نامـه   را
بـه    زهر   آب   در   زد   سر   خامـه   را
چـنين   داد   پاسـخ   که   چندين   هـنر
نـبودي     بـه    روم    اندرون    سربـسر
اگر    مـن    نـخواهـم   هـمي   باژ   روم
شـما   شاد   باشيد   زان   مرز   و   بوم
چـنين    دل    گرفـتيد    از    يک    سوار
کـه     نزد    شـما    يافـت    او    زينـهار
چـنان   دان   کـه   او   دام   آهرمنسـت
و    گر   کوه   آهـن   همان   يکتـنـسـت
تو    او   را   بدين   جنگ   رنـجـه   مـکـن
کـه    مـن   بين   درازي   نمانم   سخـن
سخـن  چون  به  ميرين  و  اهرن  رسيد
ز    الياس    و    آن   دام   کو   گـسـتريد
فرسـتاد     ميرين     بـه     قيصر     پيام
کـه   اين   اژدها   نيسـت  کايد  بـه  دام
نـه   گرگـسـت   کز   چاره   بيجان  شود
ز       آلودن       زهر       پيچان       شود
چو    الياس   در   جـنـگ   خـشـم   آورد
جـهانـجوي   را   خون   به   چشـم  آورد
نگـه   کـن   کـنون   کاين   سرافراز   مرد
ازو    چـند    پيچد    بـه    دشـت    نـبرد
غـمي    گـشـت    قيصر   ز   گفتارشان
چو     بـشـنيد    زان    گونـه    بازارشان
فرخ‌زاد      را      گـفـت      پر      مايه‌اي
هـمي     روم     را    هـمـچو    پيرايه‌اي
چـنان  دان  که  الياس  شيراوژن  است
چو   اسـپ  افگند  پيل  رويين‌تن  اسـت
اگر    تاب    داري   به   جنـگـش   بـگوي
و     گرنـه     مـبر     اندرين     آب    روي
اگر    جـنـگ    او    را    نداري    تو   پاي
بـسازيم     با     او    يکي    خوب    راي
بـه      خوبي     ز     ره     بازگردانـمـش
سـخـن      با     هزينـه     برافشانمـش
بدو گفت گشتاسپ کين جست و جوي
چرا  بايد  و  چيست  اين  گـفـت و گوي
چو   مـن   باره   اندر   جهانـم  بـه  خاک
ندارم      ز      مرز     خزر     هيچ     باک
وليکـن       نـبايد       کـه      روز      نـبرد
ز     ميرين     و    اهرن    بود    ياد    کرد
کـه   ايشان   به  رزم  اندر  از  دشمـني
برآرند          کژي          و          آهرمـني
چو      لـشـکر     بيايد     ز     مرز     خزر
نـگـهـبان    مـن    باش    با    يک   پـسر
بـه      نيروي      پيروزگر     يک     خداي
چو   مـن   با   سـپاه   اندر   آيم  ز  جاي
نـه    الياس   مانـم   نـه   با   او   سـپاه
نـه   چـندن   بزرگي   و   تخـت   و  کـلاه
کـمربـند    گيرمـش    وز    پشـت    زين
بـه     ابر    اندر    آرم    زنـم    بر    زمين
دگر      روز      چون      بردميد      آفـتاب
چو    زرين    سـپر   مي‌نـمود   اندر   آب
ز   سوي   خزر   ناي   رويين   بـخاسـت
هـمي  گرد  بر  شد  سوي چرخ راست
سرافراز   قيصر   به   گشتاسپ  گـفـت
کـه   اکـنون   جدا  کن  سپاه  از  نهفـت
بگـفـت   اين  و  لشکر  به  بيرون  کشيد
گوان   و   يلان   را   بـه   هامون  کـشيد
هـمي     گـشـت     با    گرزه    گاوسار
چو     سرو    بـلـند    از    بر    کوهـسار
هـمي   جسـت   بر   دشت  جاي  نبرد
ز    هامون    بـه    ابر    اندر    آورد   گرد
چو    الياس   ديد   آن   بر   و   يال   اوي
چـنان   گردش   چـنـگ   و   گوپال   اوي
سواري       فرسـتاد       نزديک       اوي
کـه    بـفريبد    ان    راي    تاريک    اوي
بيامد     بدو     گـفـت     کاي     سرفراز
ز    قيصر   بدين   گونـه   سر   کـم   فراز
کزين   لـشـکر   اکـنون   سوارش   تويي
بـهارش       تويي       نامدارش      تويي
بـه   يکـسو   گراي   از   ميان   دو  صـف
چـه   داري   چـنين   بر  لب  آورده  کـف
کـه    الياس    شير   اسـت   روز   نـبرد
پذيره       درآيد      سـبـک‌تر      ز      گرد
اگر   هديه   خواهي   ورا  گنج  هـسـت
مـساي   از   پي   چيز   با  رنـج  دسـت
ز    گيتي    گزين   کـن   يکي   بـهره‌يي
تو   باشي   بران   بـهره   در   شـهره‌يي
هـمـت     يار    باشـم    همـت    کهترم
کـه     هرگز     ز     پيمان     تو    نـگذرم
بدو  گفت  گشتاسپ  کاين سرد گشت
سـخـنـها     ز     اندازه    اندر    گذشـت
تو   کردي   بدين   داوري   دسـت  پيش
کـنون    بازگـشـتي    ز    گفتار   خويش
سخـن    گفتـن   اکـنون   نيايد   به   کار
گـه       جـنـگ      و      آويزش      کارزار
فرسـتاده    برگـشـت   و   آمد   چو   باد
هـمي    کرد    پاسـخ   بـه   الياس   ياد
 
 

دریافت آگاهی نامه

نشانی ایمیل شما:  
دریافت آگاهی نامه بیرون رفتن
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
انتشارات فرهنگ ایران
انتشارات فرهنگ ایران
گاهنامه فرهنگی
گاهنامه فرهنگی
گروه فرهنگ ایران
FaceBookFarhangiran
شاهنامه فردوسی
shahnameh
پرچم های ایران
Flag-Iran-2.jpg
پوشاک زنان ایرانی
جنگ ابزار های ارتش ایران
RSS های فرهنگ ایران
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

Untitled Document
                              

Copyright © 2004, All rights reserved. Created by The Iranian cultural foundation
E-mail: webmaster[at]farhangiran.com