FarhangIran
 
 
 
 
 
 
 
 
 
برگ نخست
در باره ما
پیوند با ما
راهنما
جستجوی پیشرفته
یاد داشت روز
سیاسی-اجتماعی
ترجمه روزنامه ها
تاریخی-فرهنگی
شاهنامه فردوسی
شاهنامه خوانی
زرتشت، اوستا، گاتها
سیمرغ در فرهنگ ایران
جشن های ایرانی
خنیاگری
باغ ایرانی
نام های ایرانی
واژه نامه زبان پارسی
پرسش و پاسخ
یادمان های تاریخی
رو یداد ها
گفتگو ها
طنز
 
 
تازه ترین ها
پر بیننده ترین ها
 
 
 
 
 
 
برگ نخست arrow شاهنامه فردوسی arrow پادشاهی لهراسپ arrow كشتن گشتاسپ گرگ را
كشتن گشتاسپ گرگ را چاپ ارسال به دوست
نویسنده فردوسی   
۲۷ مرداد ۱۳۸۶

كشتن گشتاسپ گرگ را

چو  نزديک  شد  بيشـه  و  جاي  گرگ
بـپيچيد     ميرين     و     مرد    سـترگ
به گشتاسپ بنمود به انگشت راست
کـه   آن   اژدها  را  نشيمن  کجاسـت
وزو    بازگـشـتـند    هر    دو   بـه   درد
پر   از   خون   دل   و  ديده  پر  آب  زرد
چـنين   گفـت  هيشوي  کان  سرفراز
دليرسـت   و   دانا   و   هـم   رزمـساز
بـترسـم     بروبر    ز    چـنـگال    گرگ
کـه   گردد   تـباه   اين   جوان  سـترگ
چو  گشتاسپ  نزديک  آن بيشـه شد
دل    رزمـسازش    پر    انديشـه   شد
فرود       آمد       از      باره      سرفراز
بـه   پيش   جـهاندار   و   بردش   نـماز
هـمي     گـفـت    ايا    پاک    پروردگار
فروزنده              گردش             روزگار
تو    باشي   بدين   بد   مرا   دسـتـگير
بـبـخـشاي    بر    جان   لهراسپ   پير
کـه   گر   بر   مـن   اين  اژدهاي  بزرگ
کـه     خواند     ورا    ناخردمـند    گرگ
شود    پادشاه    چون    پدر    بـشـنود
خروشان   شود   زان   سپس  نـغـنود
بـماند    پر    از    درد   چون   بيهـشان
بـه  هر  کس  خروشان  و  جويا نشان
اگر   مـن   شوم   زين   بد   دد  سـتوه
بـپوشـم   سر   از   شرم   پيش  گروه
بگـفـت   اين   و  بر  بارگي  برنشست
خروشان  و جوشان و تيغي به دست
کـماني   بـه   زه   بر   بـه   بازو   درون
هـمي    رفـت    بيدار   دل   پر   زخون
ز   ره  چون  به  تـنـگ  اندر  آمد  سوار
بـغريد          برسان         ابر         بـهار
چو   گرگ   از   در   بيشـه   او  را  بديد
خروشي    بـه    ابر    سيه   برکـشيد
هـمي   کـند  روي  زمين  را  به  چنگ
نـه   بر   گونـه   شير   و   چنگ  پلنـگ
چو   گـشـتاسـپ   آن   اژدها  را  بديد
کـمان   را   به  زه  کرد  و  اندر  کـشيد
چو    باد    از    برش   تيرباران   گرفـت
کـمان    را    چو   ابر   بـهاران   گرفـت
دد   از  تير  گشتاسپي  خسـتـه  شد
دليريش     با     درد    پيوسـتـه    شد
بياسود   و   برخاسـت   از  جاي  گرگ
بيامد       بـسان       هيون      سـترگ
سرو   چون   گوزنان  بـه  پيش  اندرون
تـن   از   زخـم   پر  درد  ودل  پر  زخون
چو   نزديک   اسـپ   اندر   آمد   ز   راه
سروني     بزد     بر     سرين     سياه
کـه    از    خايه    تا    ناف    او   بردريد
جـهانـجوي    تيغ   از   ميان   برکـشيد
پياده       بزد      بر      ميان      سرش
بدو   نيم  شد  پـشـت  و  يال  و  برش
بيامد      بـه      پيش      خداوند      دد
خداوند    هر    دانـش   و   نيک   و   بد
هـمي     آفرين     خواند    بر    کردگار
کـه         اي         آفرينـنده        روزگار
تويي    راه   گـم   کرده   را   رهـنـماي
تويي      برتر     برترين     يک     خداي
هـمـه   کام   و  پيروزي  از  کام  تست
هـمـه   فر   و   دانايي   از  نام  تسـت
چو     برگـشـت     از     جايگاه    نـماز
بـکـند   آن   دو  دندان  که  بودش  دراز
وزان   بيشـه   تنها   سر   اندر  کـشيد
هـمي   رفـت   تا   پيش   دريا   رسيد
بر   آب   هيشوي   و   ميرين   بـه  درد
نشـسـتـه    زبانـها    پر    از   ياد   کرد
سخنشان  ز  گشتاسپ  بود و ز گرگ
کـه    زارا    سوار    دلير    و    سـترگ
کـه   اکنون  به  رزمي  بزرگ  اندرست
دريده    بـه   چنـگال   گرگ   اندرسـت
چو    گـشـتاسـپ    آمد    پياده   پديد
پر  از  خون  و  رخ  چون  گل  شنـبـليد
چو    ديدنـش    از   جاي   برخاسـتـند
بـه      زاري     خروشيدن     آراسـتـند
بـه     زاري    گرفـتـندش    اندر    کـنار
رخان    زرد   و   مژگان   چو   ابر   بـهار
کـه    چون    بود    با   گرگ   پيکار   تو
دل   ما   پر   از   خون   بد   از   کار   تو
بدو  گفت  گشتاسـپ  کاي  نيک راي
بـه  روم  اندرون  نيست  بيم  از خداي
بران     سان     يکي     اژدهاي    دلير
بـه    کـشور    بـمانـند   تا   سال   دير
برآيد     جـهاني     شود    زو    هـلاک
چه قيصر مر او را چه يک مشت خاک
بـه  شمشير  سلمش  زدم به دو نيم
سرآمد   شـما  را  همـه  ترس  و  بيم
شويد    آن    شگـفـتي   بـبينيد   گرم
کزان   بيشـتر   کس   نديدسـت   چرم
يکي  ژنده  پيلست  گويي  به  پوسـت
همـه   بيشـه   بالا   و  پهناي  اوست
بران    بيشـه   رفـتـند   هر   دو   دوان
ز    گـفـتار    او   شاد   و   روشـن‌روان
بديدند      گرگي     بـه     بالاي     پيل
بـه   چنـگال   شيران   و  همرنگ  نيل
بدو   زخـم   کرده   ز   سر  تا  بـه  پاي
دو  شيرسـت  گويي  فتاده  بـه  جاي
چو       ديدند      کردند      زو      آفرين
بران        فرمـند        آفـتاب        زمين
دلي    شاد    زان   بيشـه   باز   آمدند
بر      شير      جـنـگي     فراز     آمدند
بـسي     هديه    آورد    ميرين    برش
بر  آن‌سان  کـه  بد  مرد  را  در خورش
بـجز    ديگر    اسـپي    نپذرفـت   زوي
وزانـجا    سوي    خانـه    بنـهاد   روي
چو    آمد    ز   دريا   بـه   آرام   خويش
کـتايون      بينادلـش      رفـت     پيش
بدو    گفـت    جوشـن    کـجا   يافـتي
کز     ايدر    بـه    نخـچير    بشـتافـتي
چـنين   داد   پاسخ  که  از  شهر  مـن
بيامد        يکي       نامور       انـجـمـن
مرا  هديه  اين  جوشـن  و  تيغ  و خود
بدادند   و   چـندي   ز   خويشان   درود
کـتايون     مي‌آورد    همـچون    گـلاب
هـمي   خورد  با  شوي  تا  گاه  خواب
بخـفـتـند    شادان    دو    اختر   گراي
جوانـمرد   هزمان   بجسـتي   ز  جاي
بديدي   بـه   خواب   اندرون  رزم  گرگ
بـه     کردار     نر     اژدهاي    سـترگ
کـتايون   بدو   گفت   امشب  چـه  بود
کـه   هزمان   بترسي  چنين  نابـسود
چنين  داد  پاسخ  که من تخت خويش
بديدم  به  خواب  اختر  و بخـت خويش
کـتايون     بدانـسـت     کو     را     نژاد
ز   شاهي   بود   يک‌دل   و   يک  نـهاد
بزرگـسـت    و   با   او   نـگويد   هـمي
ز     قيصر    بـلـندي    نـجويد    هـمي
بدو   گفت  گشتاسـپ  کاي  ماهروي
سمـن  خد  و  سيمين‌بر  و  مشکبوي
بياراي     تا    ما    بـه    ايران    شويم
از    ايدر    بـه    جاي    دليران   شويم
بـبيني     بر     و     بوم    فرخـنده    را
هـمان   شاه   با  داد  و  بخـشـنده  را
کـتايون    بدو    گفـت    خيره    مـگوي
بـه   تيزي   چـنين   راه   رفتن  مـجوي
چو   ز   ايدر  به  رفـتـن  نـهي  روي  را
هـم    آواز    کـن   پيش   هيشوي   را
مـگر     بـگذراند     بـه    کـشـتي    ترا
جـهان   تازه   شد  چون  گذشـتي  ترا
مـن    ايدر    بـمانـم    بـه    رنـج   دراز
ندانـم    کـه    کي    بينـمـت   نيز   باز
بـه   نارفـتـه   در   جامه  گريان  شدند
بران      آتـش     درد     بريان     شدند
چو   از   چرخ  بـفروخـت  گردنده  شيد
جوانان         بيداردل         پر         اميد
ازان       خانـه       بزم       برخاسـتـند
ز      هرگونـه‌يي     گفتـن     آراسـتـند
کـه  تا  چون  شود  بر  سر  ما  سپـهر
بـه   تـندي   گذارد   جهان  گر  به  مهر
وزان   روي   چون   باد   ميرين   برفـت
بـه     نزديک    قيصر    خراميد    تـفـت
چـنين    گـفـت    کاي    نامدار   بزرگ
بـه   پايان   رسيد   آن   زيانـهاي  گرگ
همـه   بيشـه   سرتابسر   اژدهاست
تو   نيز   ار  شگفتي  بـبيني  رواسـت
بيامد     دمان     کرد     آهـنـگ     مـن
يکي   خنـجري   يافت   از   چنگ  مـن
ز    سر    تا   ميانـش   بدو   نيم   شد
دل    ديو    زان    زخـم    پر   بيم   شد
بـباليد      قيصر      ز      گـفـتار     اوي
برافروخـت     پژمرده     رخـسار    اوي
بـفرمود      تا      گاو      گردون      برند
سراپرده     از     شـهر     بيرون    برند
يکي         بزمـگاهي         بياراسـتـند
مي   و  رود  و  رامشگران  خواسـتـند
بـبردند       گاوان      گردون      کـشان
بران   بيشـه   کز   گرگ  بودي  نـشان
برفـتـند        وديدند        پيلي       ژيان
بـه   خـنـجر   بريده   ز   سر   تا   ميان
چو    بيرون    کـشيدندش   از   مرغزار
بـه       گاوان      گردون‌کـش      تاودار
جـهاني     نـظاره     بران     پير    گرگ
چـه  گرگ  آن  ژيان  نره  شير  سترگ
چو   قيصر   بديد  آن  تن  پيل  مـسـت
ز  شادي بسي دست بر زد به دست
هـمان   روز   قيصر   سقف  را  بـخواند
بـه   ايوان  و  دختر  بـه  ميرين  رساند
نوشـتـند      نامـه      بـهر     کـشوري
سـکوبا    و   بـطريق   و   هر   مهـتري
کـه   ميرين   شير   آن  سرافرازم  روم
ز     گرگ     دلاور     تـهي    کرد    بوم
 
 

دریافت آگاهی نامه

نشانی ایمیل شما:  
دریافت آگاهی نامه بیرون رفتن
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
انتشارات فرهنگ ایران
انتشارات فرهنگ ایران
گاهنامه فرهنگی
گاهنامه فرهنگی
گروه فرهنگ ایران
FaceBookFarhangiran
شاهنامه فردوسی
shahnameh
پرچم های ایران
Safavid.jpg
پوشاک زنان ایرانی
جنگ ابزار های ارتش ایران
RSS های فرهنگ ایران
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

Untitled Document
                              

Copyright © 2004, All rights reserved. Created by The Iranian cultural foundation
E-mail: webmaster[at]farhangiran.com