FarhangIran
 
 
 
 
 
 
 
 
 
برگ نخست
در باره ما
پیوند با ما
راهنما
جستجوی پیشرفته
یاد داشت روز
سیاسی-اجتماعی
ترجمه روزنامه ها
تاریخی-فرهنگی
شاهنامه فردوسی
شاهنامه خوانی
زرتشت، اوستا، گاتها
سیمرغ در فرهنگ ایران
جشن های ایرانی
خنیاگری
باغ ایرانی
نام های ایرانی
واژه نامه زبان پارسی
پرسش و پاسخ
یادمان های تاریخی
رو یداد ها
گفتگو ها
طنز
 
 
تازه ترین ها
پر بیننده ترین ها
 
 
 
 
 
 
برگ نخست arrow شاهنامه فردوسی arrow پادشاهی لهراسپ arrow خواستن میرین دختر دیگر را از قیصر
خواستن میرین دختر دیگر را از قیصر چاپ ارسال به دوست
نویسنده فردوسی   
۲۷ مرداد ۱۳۸۶

خواستن میرین دختر دیگر را از قیصر

يکي    رومـئي    بود    ميرين    بـه   نام
سرافراز  و  به  اراي  و  با  گـنـج  و  کام
فرسـتاد         نزديک        قيصر        پيام
کـه   مـن  سرفرازم  به  گنج  و  بـه  نام
بـه     مـن     ده    دل‌آرام    دخـترت    را
بـه   مـن   تازه   کن   نام  و  افـسرت  را
چـنين  گفت  قيصر  که  من زين سپس
نـجويم      بدين     روي     پيوند     کـس
کـتايون       و      آن      مرد      ناسرفراز
مرا     داشـتـند     از    چـنان    کار    باز
کـنون    هرک    جويند    خويشي    مـن
وگر     سر    فرازد    بـه    پيشي    مـن
يکي      کار      بايدش      کردن     بزرگ
کـه    خوانـندش   ايدر   بزرگان   سـترگ
چـنو      در      جـهان      نامداري      بود
مرا      بر      زمين      نيز      ياري     بود
شود      تا     سر     بيشـه     فاسـقون
بـشويد  دل  و  دست  و مغزش به خون
يکي     گرگ     بيند    بـه    کردار    نيل
تـن      اژدها      دارد      و      زور     پيل
سرو     دارد    و    نيشـتر    چون    گراز
نيارد      شدن     پيل     پيشـش     فراز
بران    بيشـه    بر    نـگذرد    نره    شير
نـه    پيل    و    نـه    خونريز    مرد   دلير
هر   آنکـس   که   بر  وي  بدريد  پوسـت
مرا   باشد   او   يار  و  داماد  و  دوسـت
چـنين    گـفـت    ميرين    برين    زادبوم
جـهان    آفرين    تا    پي    افـگـند   روم
نياکان      ما     جز     بـه     گرز     گران
نـکردند         پيکار         با         مـهـتران
کـنون    قيصر   از   مـن   بـجويد   هـمي
سـخـن   با   مـن   از  کينه  گويد  همي
مـن    اين    چاره   اکـنون   بـجاي   آورم
ز       هرگونـه      پاکيزه      راي      آورم
چو    آمد    بـه    ايوان   پـسـنديده   مرد
ز      هرگونـه     انديشـه‌ها     ياد     کرد
نوشـتـه     بياورد     و     بـنـهاد     پيش
هـمان   اخـتر   و   طالـع  و  فال  خويش
چـنان      ديد      کاندر     فـلان     روزگار
از       ايران       بيايد       يکي       نامدار
بـه    دسـتـش   برآيد   سـه   کار   گران
کزان      باز      گويند      رومي     سران
يکي      انـک      داماد      قيصر     شود
هـمان    بر    سر   قيصر   افـسر   شود
پديد    آيد    از    روي    کـشور    دو   دد
کـه   هرکـس   رسد   از   بد  دد  بـه  بد
شود   هردو   بر   دسـت   او  بر  هـلاک
ز      هر      زورمـندي     نيايدش     باک
ز      کار     کـتايون     خود     آگاه     بود
کـه    با   نيو   گشتاسـپ   هـمراه   بود
ز    هيشوي    و    آن   مـهـتر   نامـجوي
کـه   هر   سه  بـه  روي  اندر  آرند  روي
بيامد     بـه    نزديک    هيشوي    تـفـت
سراسر   بگفـت  آن  سخنها  که  رفـت
وزان        اخـتر        فيلـسوفان        روم
شگـفـتي   کـه   آيد   بدان   مرز   و  بوم
بدو    گـفـت    هيشوي    کامروز    شاد
بر   ما   هـمي   باش   با   مـهر   و   داد
کـه   اين  مرد  کز  وي  تو  دادي  نـشان
يکي      نامداريسـت     از     سرکـشان
بـه   نـخـچير   دارد   همي  روي  و  راي
نينديشد     از     تـخـت     خاور    خداي
يکي    دي    نيامد    بـه    نزديک    مـن
کـه    خرم    شدي    جان   تاريک   مـن
بيايد       هـم‌اکـنون       ز      نـخـچيرگاه
بـما      بر      بود      بي‌گـمانيش      راه
مي    و    رود    آورد   با   بوي   و   رنـگ
نشـسـتـند    با    جام   زرين   به   چنگ
هـم  انگـه  که  شد  جام  مي  بر  چهار
پديد     آمد     از    دشـت    گرد    سوار
چو    هيشوي    و   ميرين   بديدند   گرد
پذيره     شدندش    بـه    دشـت    نـبرد
چو   ميرين  بديدش  به  هيشوي  گفـت
که  اين را به گيتي کسي نيست جفت
بدين  شاخ  و  اين  يال  و  اين دسـتـبرد
ز     تـخـمي     بود    نامـبردار    و    گرد
هـنرها       ز       ديدار       او       بـگذرد
هـمان     شرم    و    آزردگي    و    خرد
چو  گشتاسپ  تنگ  آمد اين هر دو مرد
پياده       بـبودند      ز      اسـپ      نـبرد
نشـسـتي   نو   آراسـت   بر   پيش  آب
يکي   خوان   نو   ساخـت   اندر  شـتاب
مي       آورد       با      ميگـساران      نو
نـشـسـتي     نو     آيين    و    ياران    نو
چو   رخ  لعل  گشت  از  مي  لـعـل  فام
به  گشتاسپ  هيشوي گفت اي همام
مرا   بر   زمين   دوسـت  خواني  هـمي
جز   از   مـن   کـسي  را  نداني  هـمي
کـنون    سوي   مـن   کرد   ميرين   پـناه
يکي       نامدارسـت      با      دسـتـگاه
دبيرسـت     با     دانـش     و    ارجـمـند
بـگيرد        شـمار       سـپـهر       بـلـند
سـخـن     گويد     از    فيلـسوفان    روم
ز    آباد    و    ويران    هر    مرز    و   بوم
هـم     از     گوهر    سـلـم    دارد    نژاد
پدر     بر     پدر     نام     دارد     بـه    ياد
بـه    نزديک   اويست   شمشير   سلـم
کـه   بودي   همه   ساله  در  زير  سلـم
سواريسـت    گردافـکـن    و   شير   گير
عـقاب    اندر    آرد    ز   گردون   بـه   تير
برين    نيز    خواهد   کـه   بيشي   کـند
چو     با    قيصر    روم    خويشي    کـند
بـه  قيصر  سخن  گفت  و  پاسخ  شنيد
ز     پاسـخ     هـمانا     دلـش     بردميد
کـه    او   گـفـت   در   بيشه   فاسـقون
يکي     گرگ     باشد     بـسان    هيون
اگر   کشـتـه   آيد   به   دسـت  تو  گرگ
تو    باشي    بـه    روم   ايرماني   بزرگ
جـهاندار      باشي      و     داماد     مـن
زمانـه    بـه    خوبي    دهد    داد    مـن
کـنون  گر  تو  اين  را  کني دسـت پيش
مـنـت   بـنده‌ام   وين   سرافراز   خويش
بدو   گفـت   گشتاسپ  کاري  رواسـت
چـه  گويند  و  اين بيشه اکنون کجاست
چـگونـه     ددي     باشد    اندر    جـهان
کـه    ترسـند    ازو   کهـتران   و   مـهان
چـنين   گفـت  هيشوي  کاين  پير  گرگ
هـمي   برتر  است  از  هيوني  سـترگ
دو    دندان    او    چون   دو   دندان   پيل
دو چشمش طبر خون و چرمش چو نيل
سروهاش     چو     آبـنوسي     فرسـپ
چو   خـشـم   آورد  بگذرد  بر  دو  اسـپ
از      ايدر      بـسي      نامور     قيصران
برفـتـند         با         گرزهاي         گران
ازان       بيشـه      ناکام      باز      آمدند
پر    از   نـنـگ   و   تـن   پر   گداز   آمدند
بدو   گفـت  گشتاسپ  کان  تيغ  سلـم
بياريد     و     اسـپـس     سرافراز    گرم
هـمي   اژدها   خوانم  اين  را  نـه  گرگ
تو    گرگي    مدان    از    هيوني   بزرگ
چو     بـشـنيد    ميرين    زانـجا    برفـت
سوي     خانـه    خويش    تازيد    تـفـت
ز     آخر    گزين    کرد    اسـپي    سياه
گرانـمايه     خـفـتان    و    رومي    کـلاه
هـمان     مايه‌ور     تيغ    الـماس    گون
کـه  سلم  آب  دادش  به زهر و به خون
بـسي   هديه   بـگزيد   با   آن   ز   گـنـج
ز    ياقوت    و    گوهر    همه   پـنـج‌پـنـج
چو       خورشيد       پيراهـن      قيرگون
بدريد       و      آمد      ز      پرده      برون
جـهانـجوي     ميرين    ز    ايوان    برفـت
بيامد     بـه    نزديک    هيشوي    تـفـت
ز    نخـچير   گشتاسپ   زانسو   کـشيد
نـگـه     کرد    هيشوي    و    اورا    بديد
ازان   اسـپ   و  شمـشير  خيره  شدند
چو      نزديک‌تر     شد     پذيره     شدند
چو   گشـتاسـپ   آن   هديه‌ها   بنـگريد
هـمان   اسـپ   و   تيغ  از  ميان  برگزيد
دگر     چيز     بـخـشيد     هيشوي     را
بياراسـت       جان       جـهانـجوي      را
بـپوشيد   گشتاسـپ   خفتان   چو  گرد
بـه     زير     اندر     آورد    اسـپ    نـبرد
بـه   زه   بر   کـمان   و   به   بازو  کـمـند
سواري    سرافراز    و    اسـپي    بـلـند
هـمي   رفـت   هيشوي   با  او  بـه  راه
جـهانـجوي       ميرين       فرياد      خواه
چـنين     تا     لـب     بيشـه    فاسـقون
برفـتـند    پيچان    و    دل    پر   ز   خون
 
 

دریافت آگاهی نامه

نشانی ایمیل شما:  
دریافت آگاهی نامه بیرون رفتن
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
انتشارات فرهنگ ایران
انتشارات فرهنگ ایران
گاهنامه فرهنگی
گاهنامه فرهنگی
گروه فرهنگ ایران
FaceBookFarhangiran
شاهنامه فردوسی
shahnameh
پرچم های ایران
Mozafaraldin-shah-ghajar.jpg
پوشاک زنان ایرانی
جنگ ابزار های ارتش ایران
RSS های فرهنگ ایران
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

Untitled Document
                              

Copyright © 2004, All rights reserved. Created by The Iranian cultural foundation
E-mail: webmaster[at]farhangiran.com