FarhangIran
 
 
 
 
 
 
 
 
 
برگ نخست
در باره ما
پیوند با ما
راهنما
جستجوی پیشرفته
یاد داشت روز
سیاسی-اجتماعی
ترجمه روزنامه ها
تاریخی-فرهنگی
شاهنامه فردوسی
شاهنامه خوانی
زرتشت، اوستا، گاتها
سیمرغ در فرهنگ ایران
جشن های ایرانی
خنیاگری
باغ ایرانی
نام های ایرانی
واژه نامه زبان پارسی
پرسش و پاسخ
یادمان های تاریخی
رو یداد ها
گفتگو ها
طنز
 
 
تازه ترین ها
پر بیننده ترین ها
 
 
 
 
 
 
برگ نخست arrow شاهنامه فردوسی arrow پادشاهی لهراسپ arrow دادن قیصر كتایون گشتاسپ را
دادن قیصر كتایون گشتاسپ را چاپ ارسال به دوست
نویسنده فردوسی   
۲۷ مرداد ۱۳۸۶

دادن قیصر كتایون گشتاسپ را

چو    بـشـنيد    قيصر   بر   آن   برنـهاد
کـه  دخت  گرامي  به  گشتاسپ داد
بدو    گـفـت    با    او   برو   همـچـنين
نيابي   ز   مـن   گنـج  و  تاج  و  نـگين
چو   گشتاسـپ  آن  ديد  خيره  بـماند
جـهان‌آفرين      را      فراوان     بـخواند
چـنين    گـفـت    با    دخـتر    سرفراز
کـه     اي     پروريده    بـنام    و    بـناز
ز    چـندين    سر    و    افـسر   نامدار
چرا     کرد     رايت     مرا     خواسـتار
غريبي   هـمي   برگزيني   که   گـنـج
نيابي    و    با   او   بـماني   بـه   رنـج
ازين     سرفرازان     هـمالي    بـجوي
کـه    باشد    بـه    نزد   پدرت   آبروي
کـتايون    بدو    گفـت   کاي   بدگـمان
مـشو     تيز     با     گردش     آسـمان
چو  من  با  تو خرسند باشم به بخـت
تو  افـسر  چرا  جويي  و  تاج  و  تخـت
برفـتـند    ز    ايوان    قيصر    بـه    درد
کـتايون   و   گشتاسـپ   با   باد  سرد
چـنين  گفت  با  شوي  و زن کدخداي
کـه   خرسـند   باشيد   و  فرخنده‌راي
سرايي    بـه    پردخـت    مـهـتر   بده
خورشـها    و    گسـتردني   هرچ   بـه
چو   آن   ديد  گشـتاسـپ  کرد  آفرين
بران        نامور        مـهـتر       پاک‌دين
کـتايون     بي‌اندازه    پيرايه    داشـت
ز  ياقوت  و  هر  گوهري  مايه  داشـت
يکي     گوهري     از     ميان     برگزيد
کـه   چشـم  خردمند  زان  سان  نديد
بـبردند         نزديک         گوهرشـناس
پذيرفـت    ز    اندازه    بيرون   سـپاس
بـها     داد     ياقوت     را    شـش‌هزار
ز    دينار    و    گـنـج   از   در   شـهريار
خريدند    چيزي    کـه    بايسـتـه   بود
بدان    روز    بد    نيز   شايسـتـه   بود
ازان   سان  که  آمد  همي  زيسـتـند
گـهي     شادمان     گاه    بگريسـتـند
هـمـه   کار   گشتاسـپ   نخچير   بود
هـمـه   سالـه   با   ترکش   و  تير  بود
چـنان   بد   کـه   روزي   ز   نخـچيرگاه
مر   او   را   بـه   هيشوي   بر  بود  راه
ز   هرگونـه‌يي   چند   نخچير   داشـت
همي  رفت  و  ترکش پر از تير داشت
هـمـه   هرچ   بود   از   بزرگان  و  خرد
هـم    از    راه   نزديک   هيشوي   برد
چو     هيشو    بديدش    بيامد    دوان
پذيره    شدش   شاد   و   روشـن‌روان
بـه     زيرش     بگسـترد    گسـتردني
بياورد     چيزي     کـه     بد    خوردني
برآسود   گشتاسپ   و  چيزي  بـخورد
بيامد    بـه    نزد    کـتايون    چو    گرد
چو گشتاسپ هيشوي را دوست کرد
بـه  دانش  ورا  چون  تن و پوست کرد
چو   رفـتي   بـه  نخچير  آهو  ز  شـهر
بـه  ره  بر  به  هيشوي  دادي دو بـهر
دگر       بـهره      مـهـتر      ده      بدي
هرانـکـس    کزان   روسـتا   مه   بدي
چنان  شد  که  گشتاسپ با کدخداي
يکي  شد  به  خورد  و  بـه آرام و راي
 
 

دریافت آگاهی نامه

نشانی ایمیل شما:  
دریافت آگاهی نامه بیرون رفتن
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
انتشارات فرهنگ ایران
انتشارات فرهنگ ایران
گاهنامه فرهنگی
گاهنامه فرهنگی
گروه فرهنگ ایران
FaceBookFarhangiran
شاهنامه فردوسی
shahnameh
پرچم های ایران
flag_ali_qoli-shah-adel.jpg
پوشاک زنان ایرانی
جنگ ابزار های ارتش ایران
RSS های فرهنگ ایران
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

Untitled Document
                              

Copyright © 2004, All rights reserved. Created by The Iranian cultural foundation
E-mail: webmaster[at]farhangiran.com