FarhangIran
 
 
 
 
 
 
 
 
 
برگ نخست
در باره ما
پیوند با ما
راهنما
جستجوی پیشرفته
یاد داشت روز
سیاسی-اجتماعی
ترجمه روزنامه ها
تاریخی-فرهنگی
شاهنامه فردوسی
شاهنامه خوانی
زرتشت، اوستا، گاتها
سیمرغ در فرهنگ ایران
جشن های ایرانی
خنیاگری
باغ ایرانی
نام های ایرانی
واژه نامه زبان پارسی
پرسش و پاسخ
یادمان های تاریخی
رو یداد ها
گفتگو ها
طنز
 
 
تازه ترین ها
پر بیننده ترین ها
 
 
 
 
 
 
برگ نخست arrow شاهنامه فردوسی arrow پادشاهی لهراسپ arrow رسیدن گشتاسپ به روم
رسیدن گشتاسپ به روم چاپ ارسال به دوست
نویسنده فردوسی   
۲۷ مرداد ۱۳۸۶

رسیدن گشتاسپ به روم

چو   گشـتاسـپ   نزديک   دريا  رسيد
پياده    شد    و   باژ   خواهـش   بديد
يکي     پيرسر     بود    هيشوي    نام
جوانـمرد   و   بيدار   و  با  راي  و  کام
برو   آفرين  کرد  گشتاسپ  و  گـفـت
کـه   با   جان   پاکت  خرد  باد  جفـت
ازايران        يکي        نامدارم       دبير
خردمـند    و    روشـن‌دل    و    يادگير
بـه   کـشـتي   برين   آب   اگر   بگذرم
سـپاسي   نـهي   جاودان   بر   سرم
چـنين   گفـت   شايستـه‌اي   تاج   را
و    يا   جوشـن   و   تيغ   و   تاراج   را
کـنون   راز   بگشاي  و  با  من  بـگوي
ازين   سان  به  دريا  گذشتن  مـجوي
مرا   هديه   بايد   اگر  گـفـت  راسـت
ترا    راي   و   راه   دبيري   کـجاسـت
ز  هيشوي  بشنيد  گشتاسپ گفـت
کـه  از  تو  مرا  نيست  چيزي  نهفـت
ز    مـن   هرچ   خواهي   ندارم   دريغ
ازين   افـسر   و   مـهر  و  دينار  و  تيغ
ز   دينار   لـخـتي   بـه   هيشوي   داد
ازان   هديه   شد   مرد   گيرنده  شاد
ز   کشـتي   سبک   بادبان   برکـشيد
جـهانـجوي   را   سوي   قيصر  کشيد
يکي  شارسـتان  بد  بـه  روم  اندرون
سـه  فرسنگ  پهناي  شهرش  فزون
برآورده       سـلـم       جاي       بزرگ
نشستـنـگـه       قيصران       سـترگ
چو  گشتاسپ  آمد  بدان  شارسـتان
هـمي  جست  جاي  يکي  کارستان
هـمي  گشت  يک  هفته  بر گرد روم
هـمي   کار   جـسـت   اندر   آباد  بوم
چو  چيزي  کـه  بودش  بـخورد  و بداد
هـمي   رفـت  ناشاد  و  دل  پر  ز  باد
چو   در   شهر   آباد   چندي  بگـشـت
ز   ايوان   بـه   ديوان   قيصر   گذشـت
به  اسقف  چنين  گفت کاي دستگير
ز      ايران     يکي     نامـجويم     دبير
بدين      کار     باشـم     ترا     يارمـند
ز    ديوان    کـنـم   هرچ   آيد   پـسـند
دبيران      کـه      بودند     در     بارگاه
هـمي   کرد   هريک   بـه   ديگر  نـگاه
کزين     کـلـک    پولاد    گريان    شود
هـمان    روي   قرطاس   بريان   شود
يکي    باره    بايد   بـه   زيرش   بـلـند
بـه   بازو  کـمان  و  به  زين  بر  کمـند
بـه     آواز     گـفـتـند     ما    را    دبير
زيانـسـت      پيش      آمدن      ناگزير
چو  بشنيد  گشتاسـپ  دل  پر  ز درد
ز    ديوان    بيامد   دو   رخـساره   زرد
يکي   باد   سرد   از   جـگر   برکـشيد
بـه     نزديک    چوپان    قيصر    رسيد
جوانـمرد     را     نام     نـسـتاو     بود
دلير    و    هـشيوار    و    با    تاو   بود
بـه   نزديک   نسـتاو   چون   شد  فراز
برو    آفرين    کرد    و    بردش    نـماز
نـگـه     کرد    چوپان    و    بنواخـتـش
بـه    نزديکي    خويش    بنشاخـتـش
چـه   مردي  بدو  گفت  با  من  بـگوي
که  هم  شاه  شاخي و هم نامجوي
چـنين   داد   پاسـخ   کـه   اي  نامدار
يکي     کره     تازم    دلير    و    سوار
مرا     گر    نوازي    بـه    کار    آيمـت
بـه   رنـج   و   بـه   بد   نيز  يار  آيمـت
بدو    گفـت   نسـتاو   زين   در   بـگرد
تو     ايدر     غريبي     وبي‌پاي     مرد
بيابان     و     دريا    و    اسـپان    يلـه
بـه     ناآشـنا    چون    سـپارم    گلـه
چو  بشنيد  گشتاسپ  غمگين برفت
ره        ساربانان       قيصر       گرفـت
يکي      آفرين      کرد     بر     ساربان
کـه    پيروز    بادي   و   روشـن   روان
خردمـند   چون  روي  گشتاسپ  ديد
پذيره     شد     و    جايگاهـش    گزيد
سـبـک     باز     گسـترد    گستردني
بياورد     چيزي     کـه    بد    خوردني
چـنين   گفت  گشتاسپ  با  ساروان
کـه   اين   مرد  بيدار  و  روشـن  روان
مرا      ده     يکي     کارواني     شـتر
چو   راي   آيدت   مزد   ما   هـم   بـبر
بدو   ساربان   گـفـت   کاي   شيرمرد
نزيبد      ترا      هرگز      اين     کارکرد
به چيزي که ما راست چون سر کني
بـه    آيد    گر    آهـنـگ   قيصر   کـني
ترا    بي‌نيازي    دهد    زين    سـخـن
جز    آهـنـگ    درگاه    قيصر    مـکـن
و   گر   گـم   شدت   راه   دارم  هيون
پـسـنديده      و      مردم     رهـنـمون
برو    آفرين   کرد   و   برگـشـت   زوي
پر   از  غم  سوي  شهر  بـنـهاد  روي
شد   آن   دردها   بر   دلـش  بر  گران
بيامد        بـه        بازار        آهـنـگران
يکي       نامور      بود      بوراب      نام
پـسـنديده        آهـنـگري       شادکام
هـمي   ساخـتي   نعل  اسپان  شاه
بر      قيصر     او     را     بدي     پايگاه
ورا   يار   و  شاگرد  بد  سي  و  پـنـج
ز   پـتـک   و   ز  آهن  رسيده  به  رنـج
بـه  دکانش  بنشست گشتاسپ دير
شد  آن  پيشه‌کار از نشستنش سير
بدو    گفـت    آهنـگر    اي    نيکـخوي
چـه    داري    بـه    دکان   ما   آرزوي
چـنين  داد  پاسخ  که  اي  نيک‌بخـت
نـپيچـم   سر  از  پتک  وز  کار  سخت
مرا     گر    بداري    تو    ياري    کـنـم
برين   پتـک   و  سندان  سواري  کنـم
چو    بـشـنيد    بوراب    زو    داسـتان
بـه    ياري   او   گشت   هـمداسـتان
گرانـمايه    گويي   بـه   آتش   بتافـت
چو  شد  تافته سوي سندان شتافت
بـه   گشتاسـپ   دادند   پتکي   گران
برو      انجمـن     گشتـه     آهـنـگران
بزد  پتک  و بشکست سـندان و گوي
ازو    گـشـت    بازار    پر   گفـت‌وگوي
بـترسيد   بوراب   و   گفـت  اي  جوان
بـه    زخـم    تو    آهـن    ندارد    توان
نـه  پتک  و  نه  آتش نه سندان نه دم
چو  بشنيد  گشتاسـپ  زان شد دژم
بينداخـت    پـتـک    و   بشد   گرسنه
نـه   روي   خورش  بد  نه  جاي  بـنـه
نـماند  بـه  کس  روز  سختي  نه رنج
نـه   آساني   و   شادماني  نه  گـنـج
بد    و    نيک   بر   ما   هـمي   بـگذرد
نـباشد     دژم     هرکـه     دارد    خرد
 
 

دریافت آگاهی نامه

نشانی ایمیل شما:  
دریافت آگاهی نامه بیرون رفتن
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
انتشارات فرهنگ ایران
انتشارات فرهنگ ایران
گاهنامه فرهنگی
گاهنامه فرهنگی
گروه فرهنگ ایران
FaceBookFarhangiran
شاهنامه فردوسی
shahnameh
پرچم های ایران
Flag-Iran-2.jpg
پوشاک زنان ایرانی
جنگ ابزار های ارتش ایران
RSS های فرهنگ ایران
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

Untitled Document
                              

Copyright © 2004, All rights reserved. Created by The Iranian cultural foundation
E-mail: webmaster[at]farhangiran.com