FarhangIran
 
 
 
 
 
 
 
 
 
برگ نخست
در باره ما
پیوند با ما
راهنما
جستجوی پیشرفته
یاد داشت روز
سیاسی-اجتماعی
ترجمه روزنامه ها
تاریخی-فرهنگی
شاهنامه فردوسی
شاهنامه خوانی
زرتشت، اوستا، گاتها
سیمرغ در فرهنگ ایران
جشن های ایرانی
خنیاگری
باغ ایرانی
نام های ایرانی
واژه نامه زبان پارسی
پرسش و پاسخ
یادمان های تاریخی
رو یداد ها
گفتگو ها
طنز
 
 
تازه ترین ها
پر بیننده ترین ها
 
 
 
 
 
 
برگ نخست arrow شاهنامه فردوسی arrow پادشاهی لهراسپ arrow باز آمدن گشتاسپ با زریر
باز آمدن گشتاسپ با زریر چاپ ارسال به دوست
نویسنده فردوسی   
۲۷ مرداد ۱۳۸۶

باز آمدن گشتاسپ با زریر

همي رفت گشتاسپ پرتاب و خشم
دل   پر   ز  کين  و  پر  از  آب  چـشـم
هـمي  تاخـت  تا  پيش  کابل  رسيد
درخـت   و  گـل  و  سـبزه  و  آب  ديد
بدان     جاي     خرم     فرود     آمدند
بـبودند    يک    روز    و   دم   بر   زدند
همـه    کوهسارانـش    نخـچير    بود
بـه  جوي  آبها  چون  مي  و شير بود
شـب  تيره  مي‌خواست  از  ميگسار
بـبردند     شـمـع     از     بر     جويبار
چو   بـفروخـت   از   کوه   گيتي  فروز
برفـتـند   ازآن   بيشـه   با   باز  و  يوز
هـمي  تاخـت  اسپ  از  پي  او  زرير
زماني       بـجاي       نياسود       دير
چو     آواز    اسـپان    برآمد    ز    راه
برفـتـند      گردان      ز      نـخـچيرگاه
چو  بنهاد  گشتاسـپ  گوش  اندر آن
چـنين    گـفـت    با    نامور   مهـتران
کـه   اين   جز   بـه   آواز  اسـپ  زرير
نـماند    کـه   او   راسـت   آواز   شير
نـه    تـنـها   بيامد   گر   او   آمدسـت
کـه   با   لشکري   جنگجو   آمدسـت
هـنوز   اندرين  بد  که  گردي  بنفـش
پديد    آمد    و    پيل    پيکر    درفـش
زرير    سپـهـبد    بـه    پيش    سـپاه
چو    باد    دمان    اندر    آمد    ز   راه
چو  گشتاسپ  را  ديد  گريان  برفـت
پياده     بدو     روي     بـنـهاد    تـفـت
جـهان‌آفرين    را    سـتايش    گرفـت
بـه     پيش    برادر    نيايش    گرفـت
گرفـتـند      مر      يکدگر     را     کـنار
نشسـتـند   شادان   در   آن   مرغزار
ز   لشـکر  هر  آنکس  کـه  بد  پيشرو
ورا   خواندي   شاه   گشـتاسـپ  گو
بـخواندند      و     نزديک     بـنـشاندند
ز    هر    جايگاهي    سـخـن   راندند
چـنين   گـفـت   زيشان   يکي   نامور
بـه   گشتاسپ  کاي  گرد  زرين  کمر
سـتاره‌شـناسان        ايران        گروه
هرانـکـس   کـه   دانيم   دانش   پژوه
بـه     اخـترت     گويند     کيخـسروي
بـه  شاهي  به  تخت مهي بر شوي
کـنون     افـسر    شاه    هندوسـتان
بـپوشي      نـباشيم      همداسـتان
ازيشان  کسي  نيست يزدان پرست
يکي   هـم   ندارند   با   شاه  دسـت
نـگر     تا    پـسـند    آيد    اندر    خرد
کـجا    راي    را    شاه    فرمان    برد
ترا    از    پدر    سربـسر    نيکويسـت
ندانـم   کـه   آزردن   از  بهر  چيسـت
بدو  گفت  گشتاسپ  کاي  نامـجوي
ندارم      بـه      پيش      پدر     آبروي
بـه    کاوسيان    خواهد    او   نيکوي
بزرگي    و    هـم   افـسر   خـسروي
اگر    تاج    ايران    سـپارد   بـه   مـن
پرستـش   کنم  چون  بتان  را  شمن
وگرنـه    نـباشـم    بـه    درگاه   اوي
ندارم    دل    روشـن    از    ماه   اوي
بـه    جايي   شوم   کـه   نيابـند   نيز
بـه  لهراسپ  مانم  همه  مرز  و چيز
بگـفـت   اين  و  برگشت  زان  مرغزار
بيامد         بر         نامور        شـهريار
چو   بشـنيد   لهراسـپ   با   مهـتران
پذيره    شدش    با   سـپاهي   گران
جـهانـجوي     روي     پدر     ديد    باز
فرود    آمد    از    باره    بردش   نـماز
ورا    تنـگ    لهراسـپ   در   برگرفـت
بدان    پوزش    آرايش    اندر   گرفـت
کـه    تاج    تو    تاج    سر    ماه   باد
ز    تو    ديو    را    دسـت   کوتاه   باد
کـه      هرگز      نياموزدت     راه     بد
چو     دسـتور    بد    بر    درشاه    بد
ز  شاهي  مرا  نام  تاجست و تخـت
ترا  مـهر  و  فرمان  و  پيمان  و بخـت
ورا   گفت  گشتاسپ  کاي  شـهريار
مـنـم    بر   درت   بر   يکي   پيشـکار
اگر   کـم   کـني   جاه   فرمان   کنـم
بـه   پيمان   روان   را   گروگان  کـنـم
بزرگان     برفـتـند    با    او    بـه    راه
گرازان    و    پويان    بـه   ايوان   شاه
بياراسـت          ايوان         گوهرنـگار
نـهادند    خوان    و    مي   خوشـگوار
يکي   جـشـن   کردند   کز  چرخ  ماه
سـتاره      بـباريد      بر     جـشـنـگاه
چـنان  بد  ز  مستي  که  هر مهتري
برفـتـند    بر    سر    ز    زر   افـسري
بـه   کاوسيان   بود   لهراسـپ   شاد
هـميشـه    ز   کيخسروش   بود   ياد
همي ريخت زان درد گشتاسپ خون
هـمي   گفـت   هرگونه   با   رهنمون
هـمي  گفت  هرچند  کوشم به راي
نيارم   هـمي   چاره   اين   بـه  جاي
اگر     با    سواران    شوم    مـهـتري
فرسـتد    پـسـم    نيز    با    لشکري
بـه      چاره      ز      ره      بازگرداندم
بـسي    خواهـش   و   پـندها   راندم
چو   تـنـها   شوم   ننگ  دارم  هـمي
ز   لهراسـپ   دل   تنگ  دارم  هـمي
دل    او    بـه    کاوسيانـسـت   شاد
نيايد      گذر     مـهر     او     بر     نژاد
چو   يک  تن  بود  کم  کـند  خواسـتار
چه  داند  که  من چون شدم شهريار
 
 

دریافت آگاهی نامه

نشانی ایمیل شما:  
دریافت آگاهی نامه بیرون رفتن
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
انتشارات فرهنگ ایران
انتشارات فرهنگ ایران
گاهنامه فرهنگی
گاهنامه فرهنگی
گروه فرهنگ ایران
FaceBookFarhangiran
شاهنامه فردوسی
shahnameh
پرچم های ایران
mohamad_shah.jpg
پوشاک زنان ایرانی
جنگ ابزار های ارتش ایران
RSS های فرهنگ ایران
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

Untitled Document
                              

Copyright © 2004, All rights reserved. Created by The Iranian cultural foundation
E-mail: webmaster[at]farhangiran.com