| برآمد بران تـند بالا فراز |
| چو روي پدر ديد بردش نـماز |
| پدر داغ دل بود بر پاي جـسـت |
| بـبوسيد و بسـترد رويش به دسـت |
| بدو گـفـت يزدان سـپاس اي جوان |
| کـه ديدم ترا شاد و روشـنروان |
| ز مـن در دل آزار و تـندي مدار |
| بـه کين خواستـن هيچ کـندي مدار |
| گرزم آن بدانديش بدخواه مرد |
| دل مـن ز فرزند خود تيره کرد |
| بد آيد بـه مردم ز کردار بد |
| بد آيد بـه روي بد از کار بد |
| پذيرفـتـم از کردگار جـهان |
| شـناسـنده آشـکار و نـهان |
| کـه چون من شوم شاد و پيروزبخـت |
| سـپارم ترا کـشور و تاج و تـخـت |
| پرستـش بـهي برکـنـم زين جهان |
| سـپارم ترا تاج و تـخـت مـهان |
| چـنين پاسـخـش داد اسفـنديار |
| کـه خـشـنود بادا ز من شـهريار |
| مرا آن بود تـخـت و تاج و سـپاه |
| کـه خـشـنود باشد جـهاندار شاه |
| جـهاندار داند کـه بر دشـت رزم |
| چو مـن ديدم افـگـنده روي گرزم |
| بدان مرد بد گوي گريان شدم |
| ز درد دل شاه بريان شدم |
| کـنون آنـچ بد بود از ما گذشـت |
| غـم رفـتـه نزديک ما بادگـشـت |
| ازين پـس چو مـن تيغ را برکـشـم |
| وزين کوهپايه سراندر کـشـم |
| نـه ارجاسـپ مانـم نه خاقان چين |
| نـه کـهرم نـه خلـخ نه توران زمين |
| چو لشـکر بدانسـت کاسـفـنديار |
| ز بـند گران رسـت و بد روزگار |
| برفـتـند يکـسر گروها گروه |
| بـه پيش جـهاندار بر تيغ کوه |
| بزرگان فزرانـه و خويش اوي |
| نـهادند سر بر زمين پيش اوي |
| چـنين گفـت نيکاخـتر اسفـنديار |
| کـه اي نامداران خـنـجرگزار |
| هـمـه تيغ زهرآبـگون برکـشيد |
| يکايک درآييد و دشـمـن کـشيد |
| بزرگان برو خواندند آفرين |
| کـه ما را توي افـسر و تيغ کين |
| هـمـه پيش تو جان گروگان کـنيم |
| بـه ديدار تو رامـش جان کـنيم |
| همـه شـب هـمي لشکر آراستند |
| هـمي جوشـن و تيغ پيراسـتـند |
| پدر نيز با فرخ اسـفـنديار |
| هـمي راز گـفـت از بد روزگار |
| ز خون جوانان پرخاشـجوي |
| بـه رخ بر نـهاد از دو ديده دو جوي |
| کـه بودند کـشـتـه بران رزمـگاه |
| بـه سر بر ز خون و ز آهـن کـلاه |
| هـمان شـب خبر نزد ارجاسپ شد |
| کـه فرزند نزديک گـشـتاسـپ شد |
| بـه ره بر فراوان طـلايه بـکـشـت |
| کـسي کو نشد کشته بنمود پشـت |
| غـمي گـشـت و پرمايگان را بخواند |
| بـسي پيش کـهرم سخـنـها براند |
| کـه ما را جزين بود در جـنـگ راي |
| بدانگـه کـه لـشـکر بيامد ز جاي |
| هـمي گـفـتـم آن ديو را گر به بند |
| بيابيم گيتي شود بيگزند |
| بـگيرم سر گاه ايران زمين |
| بـه هر مرز بر ما کـنـند آفرين |
| کـنون چون گـشاده شد آن ديوزاد |
| بـه چنگـسـت ما را غم و سرد باد |
| ز ترکان کسي نيست هـمـتاي اوي |
| کـه گيرد بـه رزم اندرون جاي اوي |
| کـنون با دلي شاد و پيروز بـخـت |
| بـه توران خراميم با تاج و تـخـت |
| بـفرمود تا هرچ بد خواسـتـه |
| ز گـنـج و ز اسـپان آراسـتـه |
| ز چيزي کـه از بـلـخ بامي بـبرد |
| بياورد يکـسر بـه کـهرم سـپرد |
| ز کهرمـش کـهـتر پـسر بد چـهار |
| بـنـه بر نـهادند و شد پيش بار |
| برفـتـند بر هر سوي صد هيون |
| نـشـسـتـه برو نيز صد رهنـمون |
| دلـش بود پربيم و سر پر شـتاب |
| ازو دور بد خورد و آرام و خواب |
| يکي ترک بد نام اون گرگـسار |
| ز لـشـکر بيامد بر شـهريار |
| بدو گـفـت کاي شاه ترکان چين |
| بـه يک تـن مزن خويشتـن بر زمين |
| سـپاهي همـه خسـتـه و کوفته |
| گريزان و بـخـت اندر آشوفـتـه |
| پـسر کوفتـه سوخـتـه شـهريار |
| بياري کـه آمد جز اسـفـنديار |
| هـمآورد او گر بيايد مـنـم |
| تـن مرد جنـگي بـه خاک افگنـم |
| سـپـه را هـمي دل شکسته کني |
| بـه گفـتار بيجنـگ خستـه کني |
| چون ارجاسـپ نشـنيد گفـتار اوي |
| بايد آن دل و راي هـشيار اوي |
| بدو گـفـت کاي شير پرخاشـخر |
| ترا هـسـت نام و نژاد و هـنر |
| گر اين را کـه گـفـتي بـجاي آوري |
| هـنر بر زبان رهـنـماي آوري |
| ز توران زمين تا بـه درياي چين |
| ترا بـخـشـم و بوم ايران زمين |
| سـپـهـبد تو باشي به هر کشورم |
| ز فرمان تو يک زمان نـگذرم |
| هـم اندر زمان لـشـکر او را سـپرد |
| کـساني کـه بودند هـشيار و گرد |
| همـه شـب هـمي خلعت آراستند |
| هـمي باره پـهـلوان خواسـتـند |
| چو خورشيد زرين سـپر برگرفـت |
| شـب تيره زو دسـت بر سر گرفـت |
| بينداخـت پيراهـن مـشـک رنـگ |
| چو ياقوت شد مهر چهرش بـه رنـگ |
| ز کوه اندر آمد سـپاه بزرگ |
| جـهانـگير اسـفـنديار سـترگ |
| چو لشـکر بياراسـت اسـفـنديار |
| جـهان شد بـه کردار درياي قار |
| بـشد گرد بـسـتور پور زرير |
| کـه بگذاشـتي بيشـه زو نره شير |
| بياراسـت بر ميمـنـه جاي خويش |
| سـپـهـبد بد و لشـکر آراي خويش |
| چو گردوي جـنـگي بر ميسره |
| بيامد چو خور پيش برج بره |
| بـه پيش سـپاه آمد اسـفـنديار |
| بـه زين اندرون گرزه گاوسار |
| بـه قلـب اندرون شاه گشتاسپ بود |
| روانـش پر از کين لـهراسـپ بود |
| وزان روي ارجاسـپ صـف برکـشيد |
| سـتاره هـمي روي دريا نديد |
| ز بـس نيزه و تيغـهاي بـنـفـش |
| هوا گـشـتـه پر پرنياني درفـش |
| بـشد قلـب ارجاسـپ چون آبنوس |
| سوي راستـش کـهرم و بوق و کوس |
| سوي ميسره نام شاه چـگـل |
| کـه در جنگ ازو خواسـتي شير دل |
| برآمد ز هر دو سـپـه گير و دار |
| بـه پيش اندر آمد گو اسـفـنديار |
| چو ارجاسـپ ديد آن سـپاه گران |
| گزيده سواران نيزهروان |
| بيامد يکي تـند بالا گزيد |
| بـه هر سوي لشکر همي بـنـگريد |
| ازان پـس بـفرمود تا ساروان |
| هيون آورد پيش ده کاروان |
| چـنين گـفـت با نامداران براز |
| کـه اين کار گردد بـه مابر دراز |
| نيايد پديدار پيروزئي |
| نـکو رفـتـني گر دل افروزئي |
| خود و ويژگان بر هيونان مـسـت |
| بـسازيم باهسـتـگي راه جسـت |
| چو اسـفـنديار از ميان دو صـف |
| چو پيل ژيان بر لـب آورده کـف |
| هـمي گـشـت برسان گردان سپهر |
| بـه چـنـگ اندرون گرزه گاو چـهر |
| تو گفـتي همه دشت بالاي اوسـت |
| روانـش هـمي در نگنجد به پوسـت |
| خروش آمد و نالـه کرناي |
| برفـتـند گردان لـشـکر ز جاي |
| تو گـفـتي ز خون بوم دريا شدسـت |
| ز خـنـجر هوا چون ثريا شدسـت |
| گران شد رکيب يل اسـفـنديار |
| بـغريد با گرزه گاوسار |
| بيفـشارد بر گرز پولاد مـشـت |
| ز قلـب سپـه گرد سيصد بکشـت |
| چـنين گـفـت کز کين فرشيدورد |
| ز دريا برانـگيزم امروز گرد |
| ازان پـس سوي ميمنه حمـلـه برد |
| عـنان باره تيزتـگ را سـپرد |
| صد و شست گرد از دليران بکـشـت |
| چو کـهرم چـنان ديد بنمود پـشـت |
| چـنين گفـت کاين کين خون نياست |
| کزو شاه را دل پر از کيمياسـت |
| عـنان را بـپيچيد بر ميسره |
| زمين شد چو درياي خون يکـسره |
| بکـشـت از دليران صد و شصت و پنج |
| هـمـه نامداران با تاج و گـنـج |
| چنين گفت کاين کين آن سي و هشت |
| گرامي برادر کـه اندر گذشـت |
| چو ارجاسـپ آن ديد با گرگـسار |
| چـنين گـفـت کز لشـکر بيشمار |
| همـه کشتـه شد هرک جنگي بدند |
| بـه پيش صـفاندر درنـگي بدند |
| ندانـم تو خامـش چرا ماندهاي |
| چـنين داسـتانـها چرا راندهاي |
| ز گـفـتار او تيز شد گرگـسار |
| بيامد بـه پيش صـف کارزار |
| گرفـتـه کـمان کياني بـه چنـگ |
| يکي تير پولاد پيکان خدنـگ |
| چو نزديک شد راند اندر کـمان |
| بزد بر بر و سينـه پـهـلوان |
| ز زين اندر آويخـت اسـفـنديار |
| بدان تا گـماني برد گرگـسار |
| کـه آن تير بگذشـت بر جوشـنـش |
| بـخـسـت آن کياني بر روشنـش |
| يکي تيغ الـماس گون برکـشيد |
| هـمي خواسـت از تن سرش را بريد |
| بـترسيد اسـفـنديار از گزند |
| ز فـتراک بـگـشاد پيچان کـمـند |
| بـه نام جـهانآفرين کردگار |
| بينداخـت بر گردن گرگـسار |
| بـه بـند اندر آمد سر و گردنـش |
| بـخاک اندر افـگـند لرزان تـنـش |
| دو دست از پس پشت بستش چو سنگ |
| گره زد بـه گردن برش پالـهـنـگ |
| بـه لشـکرگـه آوردش از پيش صف |
| کـشان و ز خون بر لـب آورده کـف |
| فرسـتاد بدخواه را نزد شاه |
| بـه دسـت هـمايون زرين کـلاه |
| چـنين گفـت کاين را به پرده سراي |
| بـبـند و بـه کشتـن مکن هيچ راي |
| کـنون تا کرا بد دهد کردگار |
| کـه پيروز گردد ازين کارزار |
| وزان جايگـه شد بـه آوردگاه |
| بـه جـنـگ اندر آورد يکسر سـپاه |
| برانـگيخـتـند آتـش کارزار |
| هوا تيره گون شد ز گرد سوار |
| چو ارجاسـپ پيکار زانگونـه ديد |
| ز غـم پسـت گشت و دلـش بردميد |
| بـه جنـگاوران گفـت کهرم کجاست |
| درفشـش نه پيداست بر دست راست |
| هـمان تيغزن کـندر شيرگير |
| کـه بـگذاشـتي نيزه بر کوه و تير |
| بـه ارجاسـپ گفتـند کاسفـنديار |
| بـه رزم اندرون بود با گرگـسار |
| ز تيغ دليران هوا شد بـنـفـش |
| نـه پيداسـت آن گرگ پيکر درفـش |
| غـمي شد در ارجاسپ را زان شگفت |
| هيون خواسـت و راه بيابان گرفـت |
| خود و ويژگان بر هيونان مـسـت |
| برفـتـند و اسـپان گرفته به دست |
| سـپـه را بران رزمـگـه بر بـماند |
| خود و مـهـتران سوي خـلـج براند |
| خروشي برآمد ز اسـفـنديار |
| بـلرزيد ز آواز او کوه و غار |
| بـه ايرانيان گفـت شمـشير جنـگ |
| مداريد خيره گرفـتـه بـه چـنـگ |
| نيام از دل و خون دشـمـن کـنيد |
| ز تورانيان کوه قارن کـنيد |
| بيفـشارد ران لـشـکر کينـهخواه |
| سـپاه اندر آمد بـه پيش سـپاه |
| بـه خون غرقه شد خاک و سنگ و گيا |
| بـگـشـتـس بـخون گر بدي آسيا |
| هـمـه دشـت پا و بر و پشـت بود |
| بريده سر و تيغ در مـشـت بود |
| سواران جـنـگي هـمي تاخـتـند |
| بـه کالا گرفـتـن نـپرداخـتـند |
| چو ترکان شـنيدند کارجاسـپ رفـت |
| هـمي پوستـشان بر تن از غم بکفت |
| کـسي را کـه بد باره بـگريخـتـند |
| دگر تيغ و جوشـن فرو ريخـتـند |
| بـه زنـهار اسـفـنديار آمدند |
| هـمـه ديده چون جويبار آمدند |
| بريشان بـبـخـشود زورآزماي |
| ازان پـس نيفـگـند کـس را ز پاي |
| ز خون نيا دل بيآزار کرد |
| سري را بريشان نـگـهدار کرد |
| خود و لـشـکر آمد بـه نزديک شاه |
| پر از خون بر و تيغ و رومي کـلاه |
| ز خون در کفش خنـجر افـسرده بود |
| بر و کـتـفـش از جوش آزرده بود |
| بشستـند شمـشير و کفش به شير |
| کـشيدند بيرون ز خـفـتانـش تير |
| بـه آب اندر آمد سر و تن بشـسـت |
| جـهانـجوي شادان دل و تن درسـت |
| يکي جامـه سوکواران بـخواسـت |
| بيامد بر داور داد و راسـت |
| نيايش هـمي کرد خود با پدر |
| بران آفرينـنده دادگر |
| يکي هـفـتـه بر پيش يزدان پاک |
| هـمي بود گشـتاسـپ با درد و باک |
| بـه هشـتـم بـه جا آمد اسفنديار |
| بيامد بـه درگاه او گرگـسار |
| ز شيرين روان دل شده نااميد |
| تـن از بيم لرزان چو از باد بيد |
| بدو گـفـت شاها تو از خون مـن |
| سـتايش نيابي بـه هر انـجـمـن |
| يکي بـنده باشـم بپيشـت بـپاي |
| هـميشـه بـه نيکي ترا رهنـماي |
| بـه هر بد کـه آيد زبوني کـنـم |
| بـه رويين دژت رهـنـموني کـنـم |
| بـفرمود تا بـند بر دسـت و پاي |
| بـبردند بازش بـه پرده سراي |
| بـه لشـکر گـه آمد که ارجاسپ بود |
| کـه ريزندها خون لـهراسـپ بود |
| بـبـحـشيد زان رزمگـه خواستـه |
| سوار و پياده شد آراسـتـه |
| سران و اسيران کـه آورده بود |
| بـکـشـت آن کزو لشـکر آزرده بود |
