| يکي مايهور پور اسـفـنديار |
| کـه نوش آذرش خواندي شـهريار |
| بران بام دژ بود و چشمش بـه راه |
| بدان تا کي آيد ز ايران سـپاه |
| پدر را بـگويد چو بيند کـسي |
| بـه بالاي دژ درنـمانده بـسي |
| چو جاماسـپ را ديد پويان بـه راه |
| بـه سربر يکي نـغز توزي کـلاه |
| چـنين گفـت کامد ز توران سوار |
| بـپويم بـگويم بـه اسـفـنديار |
| فرود آمد از باره دژ دوان |
| چـنين گـفـت کاي نامور پهلوان |
| سواري هـمي بينـم از ديدگاه |
| کـلاهي بـه سر بر نـهاده سياه |
| شوم باز بينم که گشتاسپيسـت |
| وگر کينهجويست و ارجاسپيسـت |
| اگر ترک باشد بـبرم سرش |
| بـه خاک افگنـم نابـسوده برش |
| چـنين گـفـت پرمايه اسفنديار |
| کـه راه گذر کي بوده بيسوار |
| هـمانا کز ايران يکي لـشـکري |
| سوي ما بيامد بـه پيغـمـبري |
| کـلاهي بـه سر بر نـهاده دوپر |
| ز بيم سواران پرخاشـخر |
| چو بـشـنيد نوش آذر از پهـلوان |
| بيامد بران باره دژ دوان |
| چو جاماسـپ تنـگ اندر آمد ز راه |
| هـم از باره دانسـت فرزند شاه |
| بيامد بـه نزديک فرخ پدر |
| کـه فرخـنده جاماسپ آمد به در |
| بـفرمود تا دژ گـشادند باز |
| درآمد خردمـند و بردش نـماز |
| بدادش درود پدر سربـسر |
| پيامي کـه آورده بد در بدر |
| چـنين پاسـخ آورد اسـفـنديار |
| کـه اي از خرد در جـهان يادگار |
| خردمـند و کـنداور و سرفراز |
| چرا بـسـتـه را برد بايد نـماز |
| کسي را که بر دست و پاي آهنست |
| نـه مردم نژادست کاهرمنسـت |
| درود شـهـنـشاه ايران دهي |
| ز دانـش ندارد دلـت آگـهي |
| درودم از ارجاسـپ آمد کـنون |
| کز ايران همي دست شويد به خون |
| مرا بـند کردند بر بيگـناه |
| هـمانا گـه رزم فرزند شاه |
| چـنين بود پاداش رنـج مرا |
| بـه آهـن بياراسـت گنـج مرا |
| کـنون همچـنين بستـه بايد تنم |
| بـه يزدان گواي منست آهـنـم |
| کـه بر من ز گشتاسـپ بيداد بود |
| ز گـفـت گرزم اهرمـن شاد بود |
| مـبادا کـه اين بد فرامش کنـم |
| روان را بـه گفتار بيهش کـنـم |
| بدو گفت جاماسپ کاي راستگوي |
| جـهانـگير و کـنداور و نيکخوي |
| دلـت گر چنين از پدر خيره گشت |
| نـگر بخـت اين پادشا تيره گشت |
| چو لهراسپ شاه آن پرستـنده مرد |
| کـه ترکان بکشتـندش اندر نـبرد |
| هـمان هيربد نيز يزدانپرسـت |
| کـه بودند با زند و استا به دسـت |
| بکشـتـند هـشـتاد از موبدان |
| پرسـتـنده و پاکدل بـخردان |
| ز خونـشان به نوشآذر آذر بـمرد |
| چـنين بدکنـش خوار نتوان شمرد |
| ز بـهر نيا دل پر از درد کـن |
| برآشوب و رخـسارگان زرد کـن |
| ز کين يا ز دين گر نجـنـبي ز جاي |
| نـباشي پسـنديده رهـنـماي |
| چـنين داد پاسخ کـه اي نيکنام |
| بـلـنداخـتر و گرد و جوينده کام |
| برانديش کان پير لـهراسـپ را |
| پرسـتـنده و باب گشتاسـپ را |
| پـسر به که جويد همي کين اوي |
| کـه تخـت پدر داشت و ايين اوي |
| بدو گـفـت ار ايدونـک کين نيا |
| نـجويي نداري بـه دل کيميا |
| هـماي خردمـند و بـه آفريد |
| کـه باد هوا روي ايشان نديد |
| بـه ترکان سيراند با درد و داغ |
| پياده دوان رنـگ رخ چون چراغ |
| چـنين پاسـخ آوردش اسفـنديار |
| که من بسته بودم چنين زار و خوار |
| نـکردند زيشان ز مـن هيچ ياد |
| نـه برزد کس از بهر مـن سردباد |
| چه گويي به پاسخ که روزي هماي |
| ز مـن کرد ياد اندرين تنـگ جاي |
| دگر نيز پرمايه بـه آفريد |
| کـه گفـتي مرا در جهان خود نديد |
| بدو گفـت جاماسپ کاي پهـلوان |
| پدرت از جـهان تيره دارد روان |
| بـه کوه اندرست اين زمان با سران |
| دو ديده پر از آب و لـب ناچران |
| سـپاهي ز ترکان بـگرد اندرش |
| هـمانا نـبيني سر و افـسرش |
| نيايد پـسـند جـهانآفرين |
| کـه تو دل بپيچي ز مـهر و ز دين |
| برادر که بد مر ترا سي و هشـت |
| ازان پـنـج ماند و دگر درگذشـت |
| چـنين پاسـخ آوردش اسفـنديار |
| کـه چـندين برادر بدم نامدار |
| هـمـه شاد با رامش و من به بند |
| نـکردند ياد از مـن مستـمـند |
| اگر من کنون کين بسيچم چه سود |
| کزيشان برآورد بدخواه دود |
| چو جاماسپ زين گونه پاسخ شنود |
| دلـش گشـت از درد پر داغ و دود |
| هـمي بود بر پاي و دل پر ز خشم |
| بـه زاري همي راند آب از دو چشم |
| بدو گـفـت کاي پهلوان جـهان |
| اگر تيره گردد دلـت با روان |
| چـه گويي کـنون کار فرشيدورد |
| کـه بود از تو هـمواره با داغ و درد |
| به هر سو که بودي به رزم و به بزم |
| پر از درد و نـفرين بدي بر گرزم |
| پر از زخم شمشير ديدم تـنـش |
| دريده برو مـغـفر و جوشـنـش |
| هـمي زار مي بگسـلد جان اوي |
| ببـخـشاي بر چشـم گريان اوي |
| چو آواز دادش ز فرشيدورد |
| دلـش گشت پرخون و جان پر ز درد |
| چو باز آمدش دل به جاماسپ گفت |
| کـه اين بد چرا داشتي در نهفـت |
| بـفرماي کاهـنـگران آورند |
| چو سوهان و پـتـک گران آورند |
| بياورد جاماسـپ آهـنـگران |
| چو سـندان پولاد و پـتـک گران |
| بـسودند زنـجير و مسمار و غـل |
| هـمان بـند رومي به کردار پـل |
| چو شد دير بر سودن بسـتـگي |
| بـه بد تنگدل بسته از خستـگي |
| بـه آهنـگران گفت کاي شوربخت |
| بـبـندي و بسته نداني گسخت |
| هـمي گفـت من بند آن شهريار |
| نـکردم بـه پيش خردمـند خوار |
| بـپيچيد تـن را و بر پاي جسـت |
| غـمي شد به پابند يازيد دسـت |
| بياهيخـت پاي و بپيچيد دسـت |
| همـه بند و زنجير بر هم شکست |
| چو بگسست زنجير بيتوش گشت |
| بيفـتاد از درد و بيهوش گـشـت |
| سـتاره شـمرکان شگفتي بديد |
| بران تاجدار آفرين گـسـتريد |
| چو آمد بـه هوش آن گو زورمـند |
| هـمي پيش بنـهاد زنجير و بـند |
| چـنين گفت کاين هديههاي گرزم |
| منـش پست بادش به بزم و به رزم |
| بـه گرمابـه شد با تن دردمـند |
| ز زنـجير فرسوده و مستـمـند |
| چو آمد بـه در پـس گو نامدار |
| رخـش بود همچون گل اندر بـهار |
| يکي جوشن خسرواني بخواسـت |
| هـمان جامـه پهلواني بخواست |
| بـفرمود کان باره گام زن |
| بياريد و آن ترگ و شمـشير مـن |
| چو چشمـش بران تيزرو برفـتاد |
| ز يزدان نيکي دهـش کرد ياد |
| هـمي گفـت گر من گنه کردهام |
| ازينـسان بـه بـند اندر آزردهام |
| چـه کرد اين چـمان باره بربري |
| چـه بايسـت کردن بدين لاغري |
| بـشوييد و او را بيآهو کـنيد |
| بـه خوردن تنش را به نيرو کـنيد |
| فرسـتاد کـس نزد آهـنـگران |
| هرانکـس کـه اسـتاد بود اندران |
| برفـتـند و چـندي زره خواستند |
| سـليحـش يکايک بپيراسـتـند |
