| سرانـجام گشتاسپ بنمود پشت |
| بدانگـه کـه شد روزگارش درشت |
| پـس اندر دو منزل همي تاختـند |
| مر او را گرفتن همي ساخـتـند |
| يکي کوه پيش آمدش پرگيا |
| بدو اندرون چـشـمـه و آسيا |
| کـه بر گرد آن کوه يک راه بود |
| وزان راه گـشـتاسـپ آگاه بود |
| جـهاندار گشتاسپ و يکسر سپاه |
| سوي کوه رفـتـند ز آوردگاه |
| چو ارجاسپ با لشکر آنـجا رسيد |
| بـگرديد و بر کوه راهي نديد |
| گرفـتـند گرداندرش چار سوي |
| چو بيچاره شد شاه آزادهخوي |
| ازان کوهـسار آتـش افروختـند |
| بدان خاره بر خار ميسوخـتـند |
| هـمي کشـت هر مهتري بارگي |
| نـهاند دلـها بـه بيچارگي |
| چو لشکر چنان گردشان برگرفـت |
| کي خوش منش دست بر سر گرفت |
| جـهانديده جاماسپ را پيش خواند |
| ز اخـتر فراوان سـخـنـها براند |
| بدو گـفـت کز گردش آسـمان |
| بـگوي آنـچ داني و پنهان مـمان |
| کـه باشد بدين بد مرا دسـتـگير |
| بـبايدت گفـتـن هـمـه ناگزير |
| چو بشنيد جاماسپ بر پاي خاست |
| بدو گفت کاي خسرو داد و راسـت |
| اگر شاه گفـتار مـن بـشـنود |
| بدين گردش اخـتران بـگرود |
| بـگويم بدو هرچ دانـم درسـت |
| ز من راستي جوي شاها نخسـت |
| بدو گفـت شاه آنچ داني بـگوي |
| که هم راست گويي و هم راهجوي |
| بدو گفت جاماسپ کاي شـهريار |
| سخـن بشنو از من يکي هوشيار |
| تو داني کـه فرزندت اسـفـنديار |
| هـمي بـند سايد بـه بد روزگار |
| اگر شاه بـگـشايد او را ز بـند |
| نـماند برين کوهـسار بـلـند |
| بدو گفت گشتاسپ کاي راستگوي |
| بـجز راسـتي نيست ايچ آرزوي |
| به جاماسپ گفت اي خردمند مرد |
| مرا بود ازان کار دل پر ز درد |
| کـه اورا ببسـتـم بران بزمـگاه |
| بـه گـفـتار بدخواه و او بيگـناه |
| همانـگاه مـن زان پشيمان شدم |
| دلـم خسته بد سوي درمان شدم |
| گر او را بـبينـم برين رزمـگاه |
| بدو بخشم اين تاج و تخت و کـلاه |
| کـه يارد شدن پيش آن ارجمـند |
| رهاند مران بيگـنـه را ز بـند |
| بدو گفت جاماسپ کاي شـهريار |
| منم رفتني کاين سخن نيست خوار |
| بـه جاماسـپ شاه جهاندار گفت |
| کـه با تو هميشه خرد باد جفـت |
| برو وز مـنـش ده فراوان درود |
| شـب تيره ناگاه بـگذر ز رود |
| بـگويش کـه آنکس که بيداد کرد |
| بـشد زين جـهان با دلي پر ز درد |
| اگر مـن برفتـم بگفـت کـسي |
| کـه بـهره نبودش ز دانش بسي |
| چو بيداد کردم بـسيچـم هـمي |
| وزان کرده خويش پيچـم هـمي |
| کـنون گر بيايي دل از کينـه پاک |
| سر دشمـنان اندر آري بـه خاک |
| وگرنـه شد اين پادشاهي و تخت |
| ز بـن برکنـند اين کياني درخـت |
| چو آيي سـپارم ترا تاج و گـنـج |
| ز چيزي که من گرد کردم به رنـج |
| بدين گفتـه يزدان گواي منسـت |
| چو جاماسپ کو رهنماي منسـت |
| بـپوشيد جاماسـپ توزي قـباي |
| فرود آمد از کوه بيرهـنـماي |
| بـه سر بر نـهاده کـلاه دو پر |
| برآيين ترکان بـبـسـتـه کـمر |
| يکي اسـپ ترکي بياورد پيش |
| ابر اسـپ آلـت ز اندازه بيش |
| نشـسـت از بر باره و آمد به زير |
| کـه بد مرد شايسته بر سان شير |
| هرانکـس کـه او را بديدي به راه |
| بـپرسيدي او را ز توران سـپاه |
| بـه آواز ترکي سـخـن راندي |
| بگـفـتي بدان کس که او خواندي |
| ندانـسـتي او را کسي حال و کار |
| بگفـتي بـه ترکي سخن هوشيار |
| هـمي راند باره بـه کردار باد |
| چـنين تا بيامد بر شاه زاد |
| خرد يافتـه چون بيامد به دشـت |
| شـب تيره از لشکر اندر گذشـت |
| چو آمد بـه نزد دژ گـنـبدان |
| رهانيد خود را ز دسـت بدان |
