| زني بود گشـتاسـپ را هوشـمـند |
|
خردمـنــــد و دانــــــا و رایش بلند
|
| از آخر چـمان بارهيي برنـشـسـت |
| بـه کردار ترکان ميان را بـبـسـت |
| از ايوان ره سيسـتان برگرفـت |
| وزان کارها مانده اندر شـگـفـت |
| نخـفـتي بـه مـنزل چو برداشـتي |
| دو روزه بـه يک روزه بـگذاشـتي |
| چـنين تا بـه نزديک گشتاسـپ شد |
| بـه آگاهي درد لـهراسـپ شد |
| بدو گـفـت چـندين چرا ماندي |
| خود از بـخـل بامي چرا راندي |
| سـپاهي ز ترکان بيامد بـه بـلـخ |
| کـه شد مردم بـلـخ را روز تـلـخ |
| همـه بـلـخ پر غارت و کشتن است |
| از ايدر ترا روي برگـشـتـن اسـت |
| بدو گفت گشتاسپ کين غم چراسـت |
| بـه يک تاختـن درد و ماتم چراسـت |
| چو مـن با سـپاه اندرآيم ز جاي |
| هـمـه کـشور چين ندارند پاي |
| چـنين پاسـخ آورد کاين خود مـگوي |
| کـه کاي بزرگ آمدسـتـت بـه روي |
| شهـنـشاه لـهراسـپ را پيش بلخ |
| بکـشـتـند و شد بـلـخ را روز تلخ |
| هـمان دخـتران را بـبردند اسير |
| چـنين کار دشوار آسان مـگير |
| اگر نيسـتي جز شکـسـت هـماي |
| خردمـند را دل نرفـتي ز جاي |
| وز انـجا بـه نوش آذراندر شدند |
| رد و هيربد را بـهـم برزدند |
| ز خونـشان فروزنده آذر بـمرد |
| چـنين کار را خوار نـتوان شـمرد |
| دگر دخـتر شاه بـه آفريد |
| کـه باد هوا هرگز او را نديد |
| بـه خواري ورا زار برداشـتـند |
| برو ياره و تاج نـگذاشـتـند |
| چو بشـنيد گشـتاسـپ شد پر ز درد |
| ز مژگان بـباريد خوناب زرد |
| بزرگان ايرانيان را بـخواند |
| شـنيده سـخـن پيش ايشان براند |
| نويسـنده نامـه را خواند شاه |
| بينداخـت تاج و بـپردخـت گاه |
| سواران پراگـنده بر هر سوي |
| فرسـتاد نامـه بـه هر پـهـلوي |
| کـه يک تـن سر از گل مـشوريد پاک |
| مداريد باک از بـلـند و مـغاک |
| بـبردند نامـه بـه هر کـشوري |
| کـجا بود در پادشاهي سري |
| چو آگاه گـشـتـند يکـسر سـپاه |
| برفـتـند با گرز و رومي کـلاه |
| هـمـه يکـسره پيش شاه آمدند |
| بران نامور بارگاه آمدند |
| چو گشتاسـپ ديد آن سپـه بر درش |
| سواران جـنـگاور از کـشورش |
| درم داد وز سيسـتان برگرفـت |
| سوي بـلـخ بامي ره اندر گرفـت |
| چو بـشـنيد ارجاسـپ کامد سـپاه |
| جـهاندار گـشـتاسـپ با تاج و گاه |
| ز دريا بـه دريا سـپـه گـسـتريد |
| کـه جايي کـسي روي هامون نديد |
| دو لـشـکر چو تنگ اندر آمد بـه گرد |
| زمين شد سياه و هوا لاژورد |
| چو هر دو سـپـه برکـشيدند صـف |
| هـمـه نيزه و تيغ و ژوپين بـه کـف |
| ابر ميمـنـه شاه فرشيدورد |
| کـه با شير درنده جـسـتي نـبرد |
| ابر ميسره گرد بـسـتور بود |
| کـه شاه و گـه رزم چون کوه بود |
| جـهاندار گشـتاسـپ در قلـبـگاه |
| هـمي کرد هر سو به لـشـکر نـگاه |
| وزان روي کـندر ابر ميمـنـه |
| بيامد پـس پـشـت او با بـنـه |
| سوي ميسره کـهرم تيغزن |
| بـه قـلـب اندر ارجاسـپ با انجمن |
| برآمد ز هر دو سـپـه بانـگ کوس |
| زمين آهـنين شد هوا آبـنوس |
| تو گـفـتي کـه گردون بپرد هـمي |
| زمين از گراني بدرد هـمي |
| ز آواز اسـپان و زخـم تـبر |
| هـمي کوه خارا برآورد پر |
| هـمـه دشـت سر بود بيتن به خاک |
| سر گرزداران هـمـه چاکچاک |
| درفـشيدن تيغ و باران تير |
| خروش يلان بود با دار و گير |
| سـتاره هـمي جـسـت راه گريغ |
| سـپـه را هـمي نامدي جان دريغ |
| سر نيزه و گرز خـم داده بود |
| هـمـه دشـت پر کشتـه افتاده بود |
| بـسي کوفـتـه زير باره درون |
| کـفـن سينـه شير و تابوت خون |
| تـن بيسران و سر بيتـنان |
| سواران چو پيلان کـفـک افـگـنان |
| پدر را نـبد بر پـسر جاي مـهر |
| هـمي گشـت زين گونه گردان سپهر |
| چو بگذشت زين سان سه روز و سه شب |
| ز بـس بانـگ اسپان و جنگ و جلـب |
| سراسر چـنان گـشـت آوردگاه |
| کـه از جوش خون لعـل شد روي ماه |
| ابا کـهرم تيغزن در نـبرد |
| برآويخـت ناگاه فرشيدورد |
| ز کـهرم مران شاه تن خسـتـه شد |
| بـه جان گرچه از دست او رستـه شد |
| از ايران سواران پرخاشـجوي |
| چـنان خـسـتـه بردند از پيش اوي |
| فراوان ز ايرانيان کـشـتـه شد |
| ز خون يلان کـشور آغـشـتـه شد |
| پـسر بود گشتاسپ را سي و هشـت |
| دليران کوه و سواران دشـت |
| بـکـشـتـند يکـسر بران رزمـگاه |
| بـه يکـبارگي تيره شد بـخـت شاه |
