| بدو داد پـس شاه بـهزاد را |
| سـپـه جوشـن و خود پولاد را |
| پـس شاه کشته ميان را ببست |
| سيه رنـگ بهزاد را برنشسـت |
| خراميد تا رزمـگاه سـپاه |
| نشسـتـه بران خوب رنگ سياه |
| بـه پيش صف دشمنان ايسـتاد |
| هـمي برکشيد از جگر سرد باد |
| منـم گفـت بـسـتور پور زرير |
| پذيره نيايد مرا نره شير |
| کـجا باشد آن جادوي بيدرفـش |
| که بردست آن جمشيدي درفش |
| چو پاسـخ ندادند آزاد را |
| برانگيخـت شبرنـگ بـهزاد را |
| بکـشـت از تگينان لشکر بسي |
| پذيره نيامد مر او را کـسي |
| وزان سوي ديگر گو اسـفـنديار |
| همي کشتشان بيمر و بيشمار |
| چو سالار چين ديد بـسـتور را |
| کيان زاده آن پـهـلوان پور را |
| به لشکر بگفت اين که شايد بدن |
| کزين سان هـمي نيزه داند زدن |
| بکشـت از تگينان من بيشمار |
| مـگر گـشـت زنده زرير سوار |
| کـه نزد من آمد زرير از نخسـت |
| برين سان همي تاخت باره درست |
| کـجا رفـت آن بيدرفـش گزين |
| هماکنون سوي منش خوانيد هين |
| بـخواندند و آمد دمان بيدرفـش |
| گرفته به دست آن درفش بنفش |
| نشـسـتـه بران باره خسروي |
| بـپوشيده آن جوشـن پهـلوي |
| خراميد تا پيش لـشـکر ز شاه |
| نـگـهـبان مرز و نگهـبان گاه |
| گرفـتـه هـمان تيغ زهر آبدار |
| کـه افـگـنده بد آن زرير سوار |
| بگشـتـند هر دو به ژوپين و تير |
| سر جاودان ترک و پور زرير |
| پـس آگاه کردند زان کارزار |
| پـس شاه را فرخ اسـفـنديار |
| هـمي تاختش تا بديشان رسيد |
| سر جاودان چون مر او را بديد |
| برافـگـند اسـپ از ميان نبرد |
| بدانسـت کش بر سر افتاد مرد |
| بينداخـت آن زهر خورده به روي |
| مگر کس کند زشت رخشنده روي |
| نيامد برو تيغ زهر آبدار |
| گرفتـش همان تيغ شاه استوار |
| زدش پـهـلواني يکي بر جـگر |
| چـنان کز دگر سو برون کرد سر |
| چو آهو ز باره در افـتاد و مرد |
| بديد از کيان زادگان دسـتـبرد |
| فرود آمد از باره اسـفـنديار |
| سـليح زرير آن گزيده سوار |
| ازان جادوي پير بيرون کـشيد |
| سرش را ز نيمـهتـن اندر بريد |
| نـکو رنـگ باره زرير و درفـش |
| بـبرد و سر بيهـنر بيدرفـش |
| سـپاه کيان بانـگ برداشتـند |
| هـمي نـعره از ابر بگذاشتـند |
| که پيروز شد شاه و دشمن فگند |
| بـشد بازآورد اسـپ سـمـند |
| شد آن شاهزاده سوار دلير |
| سوي شاه برد آن سـمـند زرير |
| سر پير جادوش بـنـهاد پيش |
| کشنده بکشت اينت آيين و کيش |
