| دو هـفـتـه برآمد برين کارزار |
| کـه هزمان همي تيرهتر گشت کار |
| بـه پيش اندر آمد نـبرده زرير |
| سـمـندي بزرگ اندر آورده زير |
| بـه لشکرگـه دشمـن اندر فتاد |
| چو اندر گيا آتـش و تيز باد |
| هـمي کشت زيشان همي خوابنيد |
| مر او را نـه اسـتاد هرکـش بديد |
| چو ارجاسپ دانسـت کان پورشاه |
| سـپـه را هـمي کرد خواهد تباه |
| بدان لـشـکر خويش آواز داد |
| کـه چونين هـمي داد خواهيد داد |
| دو هفـتـه برآمد برين بر درنـگ |
| نـبينـم هـمي روي فرجام جنگ |
| بـکردند گردان گشـتاسـپ شاه |
| بـسي نامداران لـشـکر تـباه |
| کـنون اندر آمد ميانـه زرير |
| چو گرگ دژآگاه و شير دلير |
| بکـشـت او همه پاک مردان من |
| سرافراز گردان و ترکان مـن |
| يکي چاره بايد سـگاليدنا |
| و گرنـه ره ترک ماليدنا |
| برين گر بـماند زماني چـنين |
| نـه ايتاش ماند نه خلـخ نـه چين |
| کدامـسـت مرد از شما نام خواه |
| کـه آيد پديد از ميان سـپاه |
| يکي ترگ داري خرامد بـه پيش |
| خـنيده کـند در جهان نام خويش |
| هران کز ميان باره انـگيزند |
| بـگرداندش پـشـت و بـگريزند |
| مـن او را دهـم دخـتر خويش را |
| سـپارم بدو لـشـکر خويش را |
| سـپاهـش ندادند پاسوخ باز |
| بـترسيده بد لـشـکر سرفراز |
| چو شير اندرافتاد و چون پيل مست |
| همي کشت زيشان همي کرد پست |
| هـمي کوفتشان هر سوي زير پاي |
| سـپـهدار ايران فرخـنده راي |
| چو ارجاسپ ديد آن چنان خيره شد |
| کـه روز سپيدش شـب تيره شد |
| دگر باره گـفـت اي بزرگان مـن |
| تـگينان لـشـکر گزينان مـن |
| بـبينيد خويشان و پيوسـتـگان |
| بـبينيد ناليدن خـسـتـگان |
| ازان زخـم آن پـهـلو آتـشي |
| کـه ساميش گرزست و تير آرشي |
| کـه گفـتي بسوزد همي لشکرم |
| کـنون برفروزد هـمي کـشورم |
| کدامسـت مرد از شما چيره دست |
| که بيرون شود پيش اين پيل مست |
| هرانـکو بدان گردکـش يازدا |
| مرد او را ازان باره بـندازدا |
| چو بخشـندهام بيش بسپارمـش |
| کـلاه از بر چرخ بـگذارمـش |
| هـميدون نداد ايچ کس پاسخـش |
| بـشد خيره و زرد گشت آن رخش |
| سـه بار اين سخن را بريشان براند |
| چو پاسـخ نيامدش خامش بـماند |
| بيامد پـس آن بيدرفـش سـترگ |
| پـليد و بد و جادوي و پير گرگ |
| بـه ارچاسـپ گفت اي بلند آفتاب |
| بـه زور و به تن همـچو افراسياب |
| بـه پيش تو آوردم اين جان خويش |
| سـپر کردم اين جان شيرينت پيش |
| شوم پيش آن پيل آشفته مسـت |
| گر ايدونـک يابم بران پيل دسـت |
| بـه خاک افگنم تنش اي شـهريار |
| مـگر بر دهد گردش روزگار |
| ازو شاد شد شاه و کرد آفرين |
| بدادش بدو باره خويش و زين |
| بدو داد ژوپين زهرابدار |
| کـه از آهـنين کوه کردي گذار |
| چو شد جادوي زشـت ناباکدار |
| سوي آن خردمـند گرد سوار |
| چو از دور ديدش برآورد خـشـم |
| پر از خاک روي و پر از خون دو چشم |
| بـه دست اندرون گرز چون سام يل |
| بـه پيش اندرون کشته چون کوه تل |
| نيارسـت رفتـنـش بر پيش روي |
| ز پنـهان همي تاخـت بر گرد اوي |
| بينداخـت ژوپين زهرابدار |
| ز پـنـهان بران شاهزاده سوار |
| گذاره شد از خسروي جوشـنـش |
| بـه خون غرقه شد شهرياري تنش |
| ز باره در افـتاد پـس شـهريار |
| دريغ آن نـکو شاهزاده سوار |
| فرود آمد آن بيدرفـش پـليد |
| سليحـش همـه پاک بيرون کشيد |
| سوي شاه چين برد اسپ و کمرش |
| درفـش سيه افـسر پرگـهرش |
| سپاهـش همـه بانـگ برداشتند |
| هـمي نـعره از ابر بگذاشـتـند |
| چو گشتاسـپ از کوه سر بنـگريد |
| مر او را بدان رزمـگـه بر نديد |
| گـماني برم گـفـت کان گرد ماه |
| کـه روشـن بدي زو همه رزمگاه |
| نـبرده برادرم فرخ زرير |
| کـه شير ژيان آوريدي بـه زير |
| فـگـندسـت بر باره از تاختـن |
| بـماندند گردان ز انداخـتـن |
| نيايد هـمي بانـگ شـه زادگان |
| مـگر کشـتـه شد شاه آزادگان |
| هيوني بـتازيد تا رزمـگاه |
| بـه نزديکي آن درفـش سياه |
| بـبينيد کان شاه من چون شدست |
| کـم از درد او دل پر از خون شدست |
| بـه دين اندرون بود شاه جـهان |
| کـه آمد يکي خون ز ديده چـکان |
| بـه شاه جـهان گـفـت ماه ترا |
| نـگـهدار تاج و سـپاه ترا |
| جـهان پـهـلوان آن زرير سوار |
| سواران ترکان بـکـشـتـند زار |
| سر جادوان جـهان بيدرفـش |
| مر او را بيفگـند و برد آن درفـش |
| چو آگاهي کـشـتـن او رسيد |
| بـه شاه جهانجوي و مرگـش بديد |
| هـمـه جامـه تا پاي بدريد پاک |
| بران خـسروي تاج پاشيد خاک |
| همي گفت گشتاسپ کاي شهريار |
| چراغ دلـت را بـکـشـتـند زار |
| ز پـس گفت داننده جاماسـپ را |
| چـه گويم کنون شاه لهراسـپ را |
| چگونـه فرستـم فرسـتـه بدر |
| چـه گويم بدان پير گشـتـه پدر |
| چـه گويم چـه کردم نـگار ترا |
| کـه برد آن نـبرده سوار ترا |
| دريغ آن گو شاهزاده دريغ |
| چو تابـنده ماه اندرون شد بـه ميغ |
| بياريد گـلـگون لـهراسـپي |
| نـهيد از برش زين گشـتاسـپي |
| بياراسـت مر جستـن کينـش را |
| بـه ورزيدن دين و آيينـش را |
| جـهانديده دسـتور گفـتا به پاي |
| بـه کينـه شدن مر ترا نيست راي |
| بـه فرمان دسـتور داناي راز |
| فرود آمد از باره بنـشـسـت باز |
| بـه لشـکر بگفـتا کدامست شير |
| کـه باز آورد کين فرخ زرير |
| کـه پيش افگـند باره بر کين اوي |
| کـه باز آورد باره و زين اوي |
| پذيرفـتـن اندر خداي جـهان |
| پذيرفـتـن راسـتان و مـهان |
| کـه هر کز ميانـه نـهد پيش پاي |
| مر او را دهـم دخـترم را هـماي |
| نجنـبيد زيشان کس از جاي خويش |
| ز لـشـکر نياورد کـس پاي پيش |
