| چو از بلـخ بامي بـه جيحون رسيد |
| سـپـهدار لـشـکر فرود آوريد |
| بـشد شـهريار از ميان سـپاه |
| فرود آمد از باره بر شد بـه گاه |
| بـخواند او گرانـمايه جاماسـپ را |
| کـجا رهـنـمون بود گشتاسپ را |
| سر موبدان بودو شاه ردان |
| چراغ بزرگان و اسـپـهـبدان |
| چـنان پاک تـن بود و تابـنده جان |
| کـه بودي بر او آشـکارا نـهان |
| سـتارهشـناس و گرانـمايه بود |
| ابا او بـه دانـش کرا پايه بود |
| بـپرسيد ازو شاه و گـفـتا خداي |
| ترا دين بـه داد و پاکيزه راي |
| چو تو نيست اندر جهان هيچ کـس |
| جـهاندار دانـش ترا داد و بـس |
| بـبايدت کردن ز اخـتر شـمار |
| بـگويي هـمي مر مرا روي کار |
| کـه چون باشد آغاز و فرجام جنگ |
| کرا بيشـتر باشد اينـجا درنـگ |
| نيامد خوش آن پير جاماسـپ را |
| بـه روي دژم گفت گشتاسـپ را |
| کـه ميخواسـتـم کايزد دادگر |
| ندادي مرا اين خرد وين هـنر |
| مرا گر نـبودي خرد شـهريار |
| نـکردي زمـن بودني خواسـتار |
| مـگر با مـن از داد پيمان کـند |
| کـه نـه بد کند خود نه فرمان کند |
| جهانـجوي گفـتا بـه نام خداي |
| بدين و بـه دين آور پاک راي |
| بـه جان زرير آن نـبرده سوار |
| بـه جان گرانـمايه اسـفـنديار |
| کـه نـه هرگزت روي دشمن کنم |
| نـفرمايمـت بد نـه خود من کنم |
| تو هرچ اندرين کار داني بـگوي |
| کـه تو چارهداني و مـن چارهجوي |
| خردمـند گفـت اين گرانمايه شاه |
| هـميشـه بـتو تازه بادا کـلاه |
| ز بـنده ميازار و بـنداز خـشـم |
| خنـک آنکـسي کو نبيند به چشم |
| بدان اي نـبرده کي نامـجوي |
| چو در رزم روي اندر آري بروي |
| بدانـگـه کـجا بانـگ و ويله کنند |
| تو گويي هـمي کوه را برکـنـند |
| بـه پيش اندر آيند مردان مرد |
| هوا تيره گردد ز گرد نـبرد |
| جـهان را بـبيني بگشتـه کـبود |
| زمين پر ز آتـش هوا پر زدود |
| وزان زخـم آن گرزهاي گران |
| چـنان پـتـک پولاد آهـنـگران |
| بـه گوش اندر آيد ترنـگا ترنـگ |
| هوا پر شده نـعره بور و خـنـگ |
| شکـسـتـه شود چرخ گردونـها |
| زمين سرخ گردد از ان خونـها |
| تو گويي هوا ابر دارد هـمي |
| وزان ابر الـماس بارد هـمي |
| بـسي بي پدر گشته بيني پـسر |
| بـسي بي پسر گشتـه بيني پدر |
| نخـسـتين کـس نامدار اردشير |
| پـس شـهريار آن نـبرده دلير |
| بـه پيش افگند اسپ تازان خويش |
| بـه خاک افگـند هر ک آيدش پيش |
| پياده کـند ترک چـندان سوار |
| کز اخـتر نـباشد مر آن را شـمار |
| وليکـن سرانـجام کشتـه شود |
| نـکونامـش اندر نوشـتـه شود |
| دريغ آنـچـنان مرد نام آورا |
| ابا رادمردان هـمـه سرورا |
| پـس آزاده شيدسـپ فرزند شاه |
| چو رسـتـم درآيد به روي سـپاه |
| پـس آنـگاه مر تيغ را برکـشد |
| بـتازد بسي اسپ و دشمن کشد |
| بـسي نامداران و گردان چين |
| کـه آن شير مرد افـگـند بر زمين |
| سرانـجام بختـش کـند خاکسار |
| برهـنـه کـند آن سر تاجدار |
| بيايد پـس آنـگاه فرزند مـن |
| ببـسـتـه ميان را جـگر بند من |
| ابر کين شيدسـپ فرزند شاه |
| بـه ميدان کـند تيز اسـپ سياه |
| بـسي رنـج بيند بـه رزم اندرون |
| شـه خـسروان را بگويم که چون |
| درفـش فروزنده کاويان |
| بيفـگـنده باشـند ايرانيان |
| گرامي بـگيرد بـه دندان درفـش |
| بـه دندان بدارد درفش بنـفـش |
| بـه يک دست شمشير و ديگر کلاه |
| بـه دندان درفـش فريدون شاه |
| برين سان هميافگند دشـمـنان |
| هـمي برکـند جان آهرمـنان |
| سرانـجام در جنـگ کشتـه شود |
| نـکو نامـش اندر نوشـتـه شود |
| پـس ازاده بـسـتور پور زرير |
| بـه پيش افگند اسپ چون نره شير |
| بـسي دشـمـنان را کند ناپديد |
| شـگـفـتيتر از کار او کس نديد |
| چو آيد سرانـجام پيروز باز |
| ابر دشـمـنان دسـت کرده دراز |
| بيايد پـس آن برگزيده سوار |
| پـس شـهريار جـهان نامدار |
| ز آهرمـنان بفگـند شسـت گرد |
| نـمايد يکي پهـلوي دسـتـبرد |
| سرانـجام ترکان بـه تيرش زنـند |
| تـن پيلوارش بـه خاک افگـنـند |
| بيايد پـس آن نره شير دلير |
| سوار دلاور کـه نامـش زرير |
| بـه پيش اندر آيد گرفته کـمـند |
| نشسـتـه بر اسفـندياري سمند |
| ابا جوشـن زر درخـشان چو ماه |
| بدو اندرون خيره گشـتـه سـپاه |
| بـگيرد ز گردان لـشـکر هزار |
| بـبـندد فرسـتد بر شـهريار |
| بـه هر سو کجا بنهد آن شاه روي |
| هـمي راند از خون بدخواه جوي |
| نـه اسـتد کس آن پهلوان شاه را |
| سـتوه آورد شاه خرگاه را |
| پـس افـگـنده بيند بزرگ اردشير |
| سيه گشته رخسار و تـن چون زرير |
| بـگريد برو زار و گردد نژند |
| برانـگيزد اسفـندياري سـمـند |
| بـه خاقان نهد روي پر خشـم و تيز |
| تو گويي نديدسـت هرگز گريز |
| چو اندر ميان بيند ارجاسـپ را |
| سـتايش کـند شاه گشتاسپ را |
| صـف دشـمـنان سر بسر بردرد |
| ز گيتي سوي هيچ کـس نـنـگرد |
| هـمي خواند او زند زردشـت را |
| بـه يزدان نـهاده کيي پشـت را |
| سرانـجام گردد برو تيرهبـخـت |
| بريده کـندش آن نکو تاج و تخـت |
| بيايد يکي نام او بيدرفـش |
| بـه سرنيزه دارد درفش بنـفـش |
| نيارد شدن پيش گرد گزين |
| نـشيند بـه راه وي اندر کـمين |
| باسـتد بران راه چون پيل مسـت |
| يکي تيغ زهر آب داده بـه دسـت |
| چو شاه جـهان بازگردد ز رزم |
| گرفـتـه جـهان را و کشته گرزم |
| بيندازد آن ترک تيري بروي |
| نيارد شدن آشـکارا بروي |
| پـس از دسـت آن بيدرفش پـليد |
| شود شاه آزادگان ناپديد |
| بـه ترکان برد باره و زين اوي |
| بـخواهد پـسرت آن زمان کين اوي |
| پـس آن لـشـکر نامدار بزرگ |
| بـه دشمن درافتد چو شير سترگ |
| هـمي تازند اين بر آن آن برين |
| ز خون يلان سرخ گردد زمين |
| يلان را بـباشد هـمـه روي زرد |
| چو لرزه برافـتد بـه مردان مرد |
| برآيد بـه خورشيد گرد سـپاه |
| نـبيند کـس از گرد تاريک راه |
| فروغ سر نيزه و تير و تيغ |
| بـتابد چـنان چون سـتاره ز ميغ |
| وزان زخـم مردان کـجا ميزنـند |
| و بر يکدگر بر هـمي افـگـند |
| همـه خسـتـه و کشته بر يکدگر |
| پـسر بر پدر بر پدر بر پـسر |
| وزان نالـه و زاري خـسـتـگان |
| بـه بـند اندر آيند نابـسـتـگان |
| شود کشته چندان ز هر سو سـپاه |
| کـه از خونـشان پر شود رزمـگاه |
| پـس آن بيدرفـش پليد و سـترگ |
| بـه پيش اندر آيد چو ارغـنده گرگ |
| هـمان تيغ زهر آب داده به دسـت |
| هـمي تازد او باره چون پيل مست |
| بـه دسـت وي اندر فراوان سپاه |
| تـبـه گردد از برگزينان شاه |
| بيايد پـس آن فرخ اسـفـنديار |
| سـپاه از پس پشت و يزدانـش يار |
| ابر بيدرفـش افـگـند اسـپ تيز |
| برو جامـه پر خون و دل پر سـتيز |
| مر او را يکي تيغ هـندي زند |
| ز بر نيمـه تـنـش زير افـگـند |
| بـگيرد پـس آن آهـنين گرز را |
| بـتاباند آن فره و برز را |
| بـه يک حمله از جايشان بگسـلد |
| چو بگسستشان بر زمين کي هـلد |
| بـنوک سر نيزهشان بر چـند |
| کـندشان تـبـه پاک و بپراگـند |
| گريزد سرانـجام سالار چين |
| از اسـفـنديار آن گو بافرين |
| بـه ترکان نـهد روي بگريخـتـه |
| شکسـتـه سـپر نيزها ريختـه |
| بيابان گذارد بـه اندک سـپاه |
| شود شاه پيروز و دشـمـن تـباه |
| بدان اي گزيده شـه خـسروان |
| کـه مـن هرچ گفتم نباشد جز آن |
| نـباشد ازين يک سخن بيش و کم |
| تو زين پس مکـن روي بر مـن دژم |
| کـه مـن آنـچ گفتـم نگفتم مگر |
| بـه فرمانـت اي شاه پيروزگر |
| وزان کـم بـپرسيد فرخـنده شاه |
| ازين ژرف دريا و تاريک راه |
| نديدم کـه بر شاه بنهـفـتـمي |
| وگرنـه مـن اين راز کي گفتـمي |
| چو شاه جـهاندار بـشـنيد راز |
| بران گوشـه تخـت خسـپيد باز |
| ز دسـتـش بيفـتاد زرينـه گرز |
| تو گفـتي برفتش هـمي فر و برز |
| بـه روي اندر افتاد و بيهوش گشت |
| نگفتش سخن نيز و خاموش گشت |
| چو با هوش آمد جـهان شـهريار |
| فرود آمد از تخت و بـگريسـت زار |
| چـه بايد مرا گفـت شاهي و گاه |
| کـه روزم همي گشت خواهد سياه |
| کـه آنان کـه بر مـن گراميترند |
| گزين سـپاهـند و ناميترند |
| هـمي رفت و خواهند از پيش من |
| ز تـن برکنـند اين دل ريش مـن |
| بـه جاماسپ گفت ار چنينست کار |
| بـه هنـگام رفـتـن سوي کارزار |
| نـخوانـم نـبرده برادرم را |
| نـسوزم دل پير مادرم را |
| نـفرمايمـش نيز رفتـن بـه رزم |
| سـپـه را سـپارم بـه فرخ گرزم |
| کيان زادگان و جوانان مـن |
| کـه هر يک چنانند چون جان مـن |
| بخوانـم همه سربسر پيش خويش |
| زرهشان نپوشـم نشانم بـه پيش |
| چـگونـه رسد نوک تير خدنـگ |
| برين آسـمان بر شده کوه سنـگ |
| خردمـند گـفـتا بـه شاه زمين |
| کـه اي نيکخو مـهـتر بافرين |
| گر ايشان نـباشـند پيش سـپاه |
| نـهاده بـسر بر کياني کـلاه |
| کـه يارد شدن پيش ترکان چين |
| کـه بازآورد فره پاک دين |
| تو زين خاک برخيز و برشو بـه گاه |
| مـکـن فره پادشاهي تـباه |
| کـه داد خدايست وزين چاره نيست |
| خداوند گيتي ستمـگاره نيسـت |
| ز اندوه خوردن نـباشدت سود |
| کـجا بودني بود و شد کار بود |
| مـکـن دلـت را بيشـتر زين نژند |
| بداد خداي جـهان کـن بـسـند |
| بدادش بـسي پند و بشـنيد شاه |
| چو خورشيد گون گشت بر شد به گاه |
| نـشـسـت از برگاه و بنـهاد دل |
| بـه رزم جـهانـجوي شاه چگـل |
| از انديشـه دل نيامدش خواب |
| بـه رزم و به بزمش گرفته شـتاب |
