| چو آگاهي آمد به گشتاسـپ شاه |
| کـه سالار چين جملگي با سـپاه |
| بياراسـتـه آمد از جاي خويش |
| خـشاش يلـش را فرسـتاد پيش |
| چو بـشـنيد کو رفت با لشـکرش |
| کـه ويران کـند آن نکو کـشورش |
| سپـهـبدش را گـفـت فردا پگاه |
| بياراي پيل و بياور سـپاه |
| سوي مرزدارانـش نامـه نوشـت |
| کـه خاقان ره راد مردي بهـشـت |
| بياييد يکـسر بـه درگاه مـن |
| کـه بر مرز بگذشـت بد خواه مـن |
| چو نامـه سوي راد مردان رسيد |
| کـه آمد جهانـجوي دشمـن پديد |
| سـپاهي بيامد بـه درگاه شاه |
| کـه چـندان نـبد بر زمين بر گياه |
| ز بـهر جـهانـگير شاه کيان |
| بـبـسـتـند گردان گيتي ميان |
| بـه درگاه خـسرو نـهادند روي |
| هـمـه مرزداران بـه فرمان اوي |
| برين برنيامد بـسي روزگار |
| کـه گرد از گزيده هزاران هزار |
| فراز آمده بود مر شاه را |
| کي نامدار و نـکو خواه را |
| بـه لشـکرگـه آمد سپـه را بديد |
| کـه شايسـتـه بد رزم را برگزيد |
| ازان شادمان گشت فرخـنده شاه |
| دلـش خيره آمد زبي مر سـپاه |
| دگر روز گـشـتاسـپ با موبدان |
| ردان و بزرگان و اسـپـهـبدان |
| گـشاد آن در گنـج پر کرده جـم |
| سـپـه را بداد او دو سالـه درم |
| چو روزي ببخـشيد و جوشـن بداد |
| بزد ناي و کوس و بـنـه بر نـهاد |
| بـفرمود بردن ز پيش سـپاه |
| درفـش هـمايون فرخـنده شاه |
| سوي رزم ارجاسپ لشـکر کـشيد |
| سـپاهي که هرگز چنان کس نديد |
| ز تاريکي و گرد پاي سـپاه |
| کـسي روز روشـن نديد ايچ راه |
| ز بس بانگ اسپان و از بـس خروش |
| هـمي نالـه کوس نشـنيد گوش |
| درفـش فراوان برافراشـتـه |
| هـمـه نيزهها ز ابر بگذاشـتـه |
| چو رستـه درخـت از بر کوهـسار |
| چو بيشـه نيسـتان به وقت بـهار |
| ازين سان همي رفت گشتاسپ شاه |
| ز کشور به کشور همي شد سـپاه |
