| برين ايسـتادند ترکان چين |
| دو تـن نيز کردند زيشان گزين |
| يکي نام او بيدرفـش بزرگ |
| گوي پير و جادو ستنبه سـترگ |
| دگر جادوي نام او نام خواسـت |
| که هرگز دلش جز تباهي نخواست |
| يکي نامه بنوشـت خوب و هژير |
| سوي نامور خـسرو و دين پذير |
| نوشتـش بـه نام خداي جهان |
| شـناسـنده آشـکار و نـهان |
| نوشـتـم يکي نامهاي شهريار |
| چـنانـچون بد اندر خور روزگار |
| سوي گرد گشتاسـپ شاه زمين |
| سزاوار گاه کيان بـه آفرين |
| گزين و مهين پور لهراسـپ شاه |
| خداوند جيش و نـگـهدار گاه |
| ز ارجاسـپ سالار گردان چين |
| سوار جـهانديده گرد زمين |
| نوشـت اندران نامه خـسروي |
| نـکو آفريني خـط يبـغوي |
| کـه اي نامور شـهريار جـهان |
| فروزنده تاج شاهـنـشـهان |
| سرت سبز باد و تن و جان درست |
| مـبادت کياني کمرگاه سسـت |
| شـنيدم کـه راهي گرفتي تباه |
| مرا روز روشـن بـکردي سياه |
| بيامد يکي پير مـهـتر فريب |
| ترا دل پر از بيم کرد و نـهيب |
| سخن گفتنش از دوزخ و از بهشت |
| به دلت اندرون هيچ شادي نهشت |
| تو او را پذيرفـتي و دينـش را |
| بياراسـتي راه و آيينـش را |
| برافـگـندي آيين شاهان خويش |
| بزرگان گيتي کـه بودند پيش |
| رها کردي آن پـهـلوي کيش را |
| چرا نـنـگريدي پـس و پيش را |
| تو فرزند آني کـه فرخـنده شاه |
| بدو داد تاج از ميان سـپاه |
| ورا برگزيد از گزينان خويش |
| ز جمشيديان مر ترا داشـت پيش |
| بران سان که کيخسرو و کينهجوي |
| ترا بيش بود از کيان آبروي |
| بزرگي و شاهي و فرخـندگي |
| توانايي و فر و زيبـندگي |
| درفـشان و پيلان آراسـتـه |
| بسي لشکر و گنج و بس خواسته |
| هـمي بودت اي مهتر شـهريار |
| کـه مـهـتران مر ترا دوستدار |
| هـمي تافـتي بر جهان يکسره |
| چو ارديبهـشـت آفـتاب از بره |
| زگيتي ترا برگزيده خداي |
| مهانـت همـه پيش بوده به پاي |
| نـکردي خداي جهان را سـپاس |
| نـبودي بدين ره ورا حق شناس |
| ازان پـس کـه ايزد ترا شاه کرد |
| يکي پير جادوت بي راه کرد |
| چو آگاهي تو سوي مـن رسيد |
| بـه روز سـپيدم سـتاره بديد |
| نوشـتـم يکي نامه دوست وار |
| که هم دوست بوديم و هم نيک يار |
| چو نامه بخواني سر و تن بشوي |
| فريبـنده را نيز مـنـماي روي |
| مران بـند را از ميان باز کـن |
| بـه شادي مي روشن آغاز کـن |
| گرايدونـک بـپذيري از من تو پند |
| ز ترکان ترا نيز نايد گزند |
| زمين کـشاني و ترکان چين |
| ترا باشد اين همـچو ايران زمين |
| بـه تو بخشم اين بيکران گنجها |
| کـه آوردهام گرد با رنـجـها |
| نـکورنـگ اسـپان با سيم و زر |
| بـه اسـتامـها در نشانده گهر |
| غـلامان فرستمـت با خواسته |
| نـگاران با جـعد آراسـتـه |
| و ايدونـک نپذيري اين پند مـن |
| بـبيني گران آهـنين بند مـن |
| بيايم پـس نامـه تا چـندگاه |
| کنـم کـشورت را سراسر تباه |
| سـپاهي بيارم ز ترکان چين |
| کـه بنـگاهـشان بر نتابد زمين |
| بينـبارم اين رود جيحون به مشک |
| به مشک آب دريا کنم پاک خشک |
| بـسوزم نـگاريده کاخ ترا |
| ز بـن برکـنـم بيخ و شاخ ترا |
| زمين را سراسر بسوزم هـمـه |
| کتـفـتان بـه ناوک بدوزم همه |
| ز ايرانيان هرچ مردسـت پير |
| کـشان بـنده کردن نباشد هژير |
| ازيشان نيابي فزوني بـها |
| کنمـشان همه سر ز گردن جدا |
| زن و کودکانـشان بيارم ز پيش |
| کنمـشان همه بنده شهر خويش |
| زمينـشان همـه پاک ويران کنم |
| درخـتانـش از بيخ و بن برکنـم |
| بگفتـم همـه گفتني سر بسر |
| تو ژرف اندرين پـند نامـه نـگر |
