| چو يک چـند سالان برآمد برين |
| درخـتي پديد آمد اندر زمين |
| در ايوان گشـتاسـپ بر سوي کاخ |
| درخـتي گـشـن بود بسيار شاخ |
| هـمـه برگ وي پـند و بارش خرد |
| کـسي کو خرد پرورد کي مرد |
| خجسـتـه پي و نام او زردهشت |
| کـه آهرمـن بدکـنـش را بکشت |
| بـه شاه کيان گفـت پيغـمـبرم |
| سوي تو خرد رهـنـمون آورم |
| جـهان آفرين گـفـت بـپذير دين |
| نـگـه کـن برين آسـمان و زمين |
| کـه بيخاک و آبـش برآوردهام |
| نـگـه کـن بدو تاش چون کردهام |
| نـگر تا تواند چـنين کرد کـس |
| مـگر من که هستم جهاندار و بس |
| گر ايدونـک داني که مـن کردم اين |
| مرا خواند بايد جـهانآفرين |
| ز گوينده بـپذير بـه دين اوي |
| بياموز ازو راه و آيين اوي |
| نـگر تا چـه گويد بران کار کـن |
| خرد برگزين اين جـهان خوار کـن |
| بياموز آيين و دين بـهي |
| کـه بيدين ناخوب باشد مـهي |
| چو بـشـنيد ازو شاه به دين بـه |
| پذيرفـت ازو راه و آيين بـه |
| نـبرده برادرش فرخ زرير |
| کـجا ژنده پيل آوريدي بـه زير |
| ز شاهان شه پير گشته به بـلـخ |
| جـهان بر دل ريش او گشته تـلـخ |
| شده زار و بيمار و بيهوش و توش |
| بـه نزديک او زهر مانـند نوش |
| سران و بزرگان و هر مـهـتران |
| پزشـکان دانا و ناماوران |
| بر آن جادوي چارها ساخـتـند |
| نـه سود آمد از هرچ انداخـتـند |
| پـس اين زردهشت پيمبرش گفـت |
| کزو دين ايزد نـشايد نـهـفـت |
| کـه چون دين پذيرد ز روز نخسـت |
| شود رستـه از درد و گردد درسـت |
| شـهـنـشاه و زين پس زرير سوار |
| هـمـه دين پذيرنده از شـهريار |
| هـمـه سوي شاه زمين آمدند |
| ببستـند کشـتي بـه دين آمدند |
| پديد آمد آن فره ايزدي |
| برفـت از دل بد سـگالان بدي |
| پر از نور مينو بـبد دخـمـهها |
| وز آلودگي پاک شد تـخـمـهها |
| پـس آزاده گشتاسپ برشد به گاه |
| فرسـتاد هرسو بـه کشور سـپاه |
| پراگـنده اندر جـهان موبدان |
| نـهاد از بر آذران گـنـبدان |
| نـخـسـت آذر مـهربرزين نـهاد |
| بـه کشـمر نـگر تا چه آيين نهاد |
| يکي سرو آزاده بود از بـهـشـت |
| بـه پيش در آذر آن را بـکـشـت |
| نـبـشـتي بر زاد سرو سـهي |
| کـه پذرفـت گشتاسـپ دين بهي |
| گوا کرد مر سرو آزاد را |
| چـنين گـسـتراند خرد داد را |
| چو چـندي برآمد برين ساليان |
| مران سرو استبر گشـتـش ميان |
| چـنان گـشـت آزاد سرو بلـند |
| کـه برگرد او برنگشـتي کـمـند |
| چو بـسيار برگشت و بـسيار شاخ |
| بـکرد از بر او يکي خوب کاخ |
| چـهـل رش بـه بالا و پهنا چهـل |
| نـکرد از بـنـه اندرو آب و گـل |
| دو ايوان برآورد از زر پاک |
| زمينـش ز سيم و ز عنـبرش خاک |
| برو بر نـگاريد جـمـشيد را |
| پرسـتـنده مر ماه و خورشيد را |
| فريدونـش را نيز با گاوسار |
| بـفرمود کردن برانـجا نـگار |
| همـه مهـتران را بر آنجا نگاشت |
| نـگر تا چنان کامگاري که داشـت |
| چو نيکو شد آن نامور کاخ زر |
| بـه ديوارها بر نـشانده گـهر |
| بـه گردش يکي باره کرد آهـنين |
| نـشـسـت اندرو کرد شاه زمين |
| فرسـتاد هرسو بـه کـشور پيام |
| کـه چون سرو کشمر به گيتي کدام |
| ز مينو فرسـتاد زي مـن خداي |
| مرا گـفـت زينـجا بـه مينو گراي |
| کـنون هرک اين پند من بـشـنويد |
| پياده سوي سرو کـشـمر رويد |
| بـگيريد پـند ار دهد زردهـشـت |
| بـه سوي بـت چين بداريد پشـت |
| بـه برز و فر شاه ايرانيان |
| ببـنديد کشـتي هـمـه بر ميان |
| در آيين پيشينيان مـنـگريد |
| برين سايه سروبـن بـگذريد |
| سوي گـنـبد آذر آريد روي |
| بـه فرمان پيغـمـبر راسـتگوي |
| پراگـنده فرمانـش اندر جـهان |
| سوي نامداران و سوي مـهان |
| هـمـه نامداران بـه فرمان اوي |
| سوي سرو کـشـمر نـهادند روي |
| پرستشکده گشت زان سان که پشت |
| بـبـسـت اندرو ديو را زردهشت |
| بهـشـتيش خوان ار نداني همي |
| چرا سرو کشـمرش خواني هـمي |
| چراکـش نـخواني نـهال بهشت |
| کـه شاه کيانش به کشمر بکشت |
