FarhangIran
 
 
 
 
 
 
 
 
 
برگ نخست
در باره ما
پیوند با ما
راهنما
جستجوی پیشرفته
یاد داشت روز
سیاسی-اجتماعی
ترجمه روزنامه ها
تاریخی-فرهنگی
شاهنامه فردوسی
شاهنامه خوانی
زرتشت، اوستا، گاتها
سیمرغ در فرهنگ ایران
جشن های ایرانی
خنیاگری
باغ ایرانی
نام های ایرانی
واژه نامه زبان پارسی
پرسش و پاسخ
یادمان های تاریخی
رو یداد ها
گفتگو ها
طنز
 
 
تازه ترین ها
پر بیننده ترین ها
 
 
 
 
 
 
برگ نخست arrow شاهنامه فردوسی arrow داستان هفت خوان اسفندیار arrow بازگشتن اسفندیار نزد گشتاسپ
بازگشتن اسفندیار نزد گشتاسپ چاپ ارسال به دوست
نویسنده فردوسی   
۲۸ مرداد ۱۳۸۶

بازگشتن اسفندیار نزد گشتاسپ

چو    آن   نامه   برخواند   اسـفـنديار
ببـخـشيد    دينار   و   برساخت   کار
جز  از  گنج  ارجاسپ  چيزي  نـماند
همـه   گنـج   خويشان   او  برفشاند
سپاهـش   همـه   زو  توانگر  شدند
از       اندازه      کار      برتر      شدند
شتر بود و اسپان به دشت و به کوه
بـه    داغ    سـپـهدار    توران    گروه
هيون  خواسـت  از  هر دري ده‌هزار
پراگـنده    از   دشـت   وز   کوهـسار
همـه   گنـج   ارجاسپ   در  باز  کرد
بـه   کـپان   درم   سختـن  آغاز  کرد
هزار   اشـتر   از   گـنـج   دينار  شاه
چو  سيصد  ز  ديبا  و  تخـت  و کـلاه
صد  از  مشک  و  ز  عنـبر  و گوهران
صد    از    تاج   وز   نامدار   افـسران
از       افـگـندنيهاي       ديبا      هزار
بـفرمود        تا        برنـهادند        بار
چو   سيصد   شـتر   جامـه   چينيان
ز   مـنـسوج   و   زربفـت   وز   پرنيان
عـماري   بـسيچيد   و   ديبا   جـليل
کـنيزک    بـبردند    چيني   دو   خيل
بـه  رخ  چون  بهار  و به بالا چو سرو
ميانـها   چو   غرو   و  به  رفتـن  تذرو
ابا      خواهران      يل      اسـفـنديار
برفـتـند     بـت    روي    صد    نامدار
ز   پوشيده   رويان   ارجاسپ   پـنـج
بـبردند    بامويه    و    درد    و    رنـج
دو   خواهر  دو  دخـتر  يکي  مادرش
پر  از  درد  و با سوک و خسته برش
هـمـه    باره    شـهر   زد   بر   زمين
برآورد    گرد    از    بر   و   بوم   چين
سـه   پور   جوان  را  سپهدار  گفـت
پراگـنده    باشيد    با   گنج   جـفـت
بـه  راه  ار  کسي  سر  بپيچد  ز داد
سرانـشان   بـه   خنجر   ببريد  شاد
شـما     راه     سوي    بيابان    بريد
سـنانـها   چو   خورشيد   تابان  بريد
سوي  هفتخوان  من به نخجير شير
بيابـم     شـما     ره     مـپوييد    دير
نـخـسـتين    بـگيرم    سر    راه    را
بـبينـم    شـما    را    سر    ماه    را
سوي    هفتـخوان   آمد   اسفـنديار
بـه    نـخـجير    با    لشکري   نامدار
چو   نزديک   آن  جاي  سرما  رسيد
همـه   خواستـه   گرد  بر  جاي  ديد
هوا    خوش‌گوار    و    زمين   پرنـگار
تو   گفـتي   بـه   تير  اندر  آمد  بـهار
وزان    جايگـه    خواستـه   برگرفـت
هـمي   ماند   از  کار  اختر  شگفـت
چو    نزديکي    شـهر   ايران   رسيد
بـه   جاي   دليران  و  شيران  رسيد
دو   هفتـه  هـمي  بود  با  يوز  و  باز
غـمي     بود    از    رنـج    راه    دراز
سـه  فرزند  پرمايه  را چشم داشت
ز  دير آمدنشان به دل خشم داشت
بـه     نزد    پدر    چو    بيامد    پـسر
بـخـنديد      با     هر     يکي     تاجور
که  راهي درشت اين که من کوفتم
ز       دير      آمدنـتان      برآشوفـتـم
زمين   بوسـه  دادند  هر  سه  پـسر
کـه  چون  تو  که  باشد به گيتي پدر
وزان   جايگـه   سوي   ايران  کـشيد
همـه   گنـج   سوي   دليران  کشيد
هـمـه     شـهر     ايران    بياراستند
مي  و  رود  و  رامشگران خواستـند
ز       ديوارها       جامـه      آويخـتـند
زبر   مشـک  و  عنبر  همي  بيختـند
هوا     پر     ز     آواي     رامـشـگران
زمين       پر       سواران      نيزه‌وران
چو  گشتاسپ  بشنيد  رامـش گزيد
بـه    آواز   او   جام   مي   درکـشيد
ز    لـشـکر   بـفرمود   تا   هرک   بود
ز   کـشور   کسي  کو  بزرگي  نـمود
هـمـه   با   درفـش   و   تبيره  شدند
بزرگان      لـشـکر      پذيره     شدند
پدر      رفـت     با     نامور     بـخردان
بزرگان        فرزانـه        و       موبدان
بيامد    بـه    پيش    پـسر   تازه‌روي
همـه  شهر  ايران پر از گفت و گوي
چو    روي    پدر    ديد    شاه   جوان
دلـش  گشت  شادان  و روشن‌روان
برانـگيخـت    از   جاي   شبرنـگ   را
فروزنده        آتـش        جـنـگ       را
بيامد    پدر   را   بـه   بر   در   گرفـت
پدر   ماند   از   کار   او  در  شـگـفـت
بـسي    خواند    بر    فر    او   آفرين
کـه    بي‌تو   مـبادا   زمان   و   زمين
وزانـجا     بـه     ايوان    شاه    آمدند
جـهاني      ورا      نيکـخواه      آمدند
بياراسـت  گشتاسپ  ايوان  و تخت
دلـش   گشت  خرم  بدان  نيک‌بخت
بـه     ايوانـها     در     نـهادند    خوان
بـه   سالار   گفـتا   مهان  را  بـخوان
بيامد    ز    هر    گـنـبدي   ميگـسار
بـه     نزديک     آن    نامور    شـهريار
مي    خـسرواني    بـه    جام   بـلور
گسارنده  مي  داد  رخشان چو هور
همـه    چـهره    دوستان   برفروخت
دل  دشمنان  را  به  آتش  بسوخـت
پـسر    خورد    با    شرم    ياد    پدر
پدر     هـمـچـنان     نيز    ياد    پـسر
بـپرسيد   گشتاسـپ   از   هفتخوان
پدر   را   پـسر   گفت   نامـه  بـخوان
سـخـنـهاي     ديرينـه     ياد     آوريم
بـه   گفـتار   لـب   را   به   داد  آوريم
چو  فردا  به  هشياري  آن  بشـنوي
بـه       پيروزي       دادگر       بـگروي
برفتـند  هرکس  که  گشتند  مست
يکي  ماه‌رخ دست ايشان به دست
سرآمد    کـنون    قصـه    هفتـخوان
بـه   نام  جهان  داور  اين  را  بـخوان
کـه   او  داد  بر  نيک  و  بد  دستـگاه
خداوند    خورشيد    و    تابـنده   ماه
اگر    شاه    پيروز    بـپـسـندد    اين
نـهاديم     بر     چرخ     گردنده    زين
 
 

دریافت آگاهی نامه

نشانی ایمیل شما:  
دریافت آگاهی نامه بیرون رفتن
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
انتشارات فرهنگ ایران
انتشارات فرهنگ ایران
گاهنامه فرهنگی
گاهنامه فرهنگی
گروه فرهنگ ایران
FaceBookFarhangiran
شاهنامه فردوسی
shahnameh
پرچم های ایران
Flag-Iran-9.jpg
پوشاک زنان ایرانی
جنگ ابزار های ارتش ایران
RSS های فرهنگ ایران
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

Untitled Document
                              

Copyright © 2004, All rights reserved. Created by The Iranian cultural foundation
E-mail: webmaster[at]farhangiran.com