| دبير جـهانديده را پيش خواند |
| ازان چاره و چـنـگ چـندي براند |
| بر تخـت بـنـشـسـت فرخ دبير |
| قلم خواست و قرطاس و مشک و عبير |
| نخسـتين کـه نوک قلم شد سياه |
| گرفـت آفرين بر خداوند ماه |
| خداوند کيوان و ناهيد و هور |
| خداوند پيل و خداوند مور |
| خداوند پيروزي و فرهي |
| خداوند ديهيم و شاهـنـشـهي |
| خداوند جان و خداوند راي |
| خداوند نيکيده و رهـنـماي |
| ازو جاودان کام گـشـتاسـپ شاد |
| بـه مينو هـمـه ياد لهراسـپ باد |
| رسيدم بـه راهي بـه توران زمين |
| کـه هرگز نـخوانـم برو آفرين |
| اگر برگـشايم سراسر سـخـن |
| سر مرد نو گردد از غـم کـهـن |
| چـه دسـتور باشد مرا شـهريار |
| بـخوانـم برو نامـه کارزار |
| بـه ديدار او شاد و خرم شوم |
| ازين رنـج ديرينـه بيغـم شوم |
| وزان چارههايي کـه من ساخـتـم |
| کـه تا دل ز کينـه بـپرداخـتـم |
| بـه رويين دژ ارجاسپ و کهرم نماند |
| جز از مويه و درد و ماتـم نـماند |
| کـسي را ندادم بـه جان زينـهار |
| گيا در بيابان سرآورد بار |
| هـمي مغز مردم خورد شير و گرگ |
| جز از دل نـجويد پلـنـگ سـترگ |
| فلـک روشـن از تاج گشتاسپ باد |
| زمين گلـشـن شاه لهراسـپ باد |
| چو بر نامـه بر مـهر اسـفـنديار |
| نـهادند و جسـتـند چـندي سوار |
| هيونان کـفـکافـگـن و تيزرو |
| بـه ايران فرسـتاد سالار نو |
| بـماند از پي پاسـخ نامـه را |
| بکـشـت آتـش مرد بدکامـه را |
| بـسي برنيامد کـه پاسـخ رسيد |
| يکي نامـه بد بـند بد را کـليد |
| سر پاسـخ نامـه بود از نخسـت |
| کـه پاينده بادآنـک نيکي بجسـت |
| خرد يافـتـه مرد يزدان شـناس |
| بـه نيکي ز يزدان شناسد سـپاس |
| دگر گـفـت کز دادگر يک خداي |
| بـخواهيم کو باشدت رهـنـماي |
| درخـتي بکشتـم بـه باغ بهشت |
| کزان بارورتر فريدون نـکـشـت |
| برش سرخ ياقوت و زر آمدسـت |
| هـمـه برگ او زيب و فر آمدسـت |
| بـماناد تا جاودان اين درخـت |
| ترا باد شادان دل و نيکبـخـت |
| يکي آنـک گـفـتي کـه کين نيا |
| بـجـسـتـم پر از چاره و کيميا |
| دگر آنـک گـفـتي ز خون ريختـن |
| بـه تـنـها بـه رزم اندر آويختـن |
| تـن شـهرياران گرامي بود |
| کـه از کوشـش سخـت نامي بود |
| نـگـهدار تـن باش و آن خرد |
| کـه جان را بـه دانـش خرد پرورد |
| سـه ديگر که گفتي به جان زينـهار |
| ندادم کـسي را ز چـندان سوار |
| هميشـه دلـت مـهربان باد و گرم |
| پر از شرم جان لـب پر آواي نرم |
| مـبادا ترا پيشـه خون ريخـتـن |
| نـه بيکينـه با مهـتر آويخـتـن |
| بـه کين برادرت بي سي و هشـت |
| از اندازه خون ريخـتـن درگذشـت |
| و ديگر کزان پير گـشـتـه نيا |
| ز دل دور کرده بد و کيميا |
| چو خون ريختـندش تو خون ريخـتي |
| چو شيران جـنـگي برآويخـتي |
| هـميشـه بدي شاد و بـه روزگار |
| روان را خرد بادت آموزگار |
| نيازسـت ما را بـه ديدار تو |
| بدان پر خرد جان بيدار تو |
| چـه نامـه بـخواني بنه بر نشان |
| بدين بارگاه آي با سرکـشان |
| هيون تـگاور ز در بازگـشـت |
| هـمـه شـهر ايران پرآواز گشـت |
| سوار هيونان چو باز آمدند |
| بـه نزد تـهـمـتـن فراز آمدند |
