FarhangIran
 
 
 
 
 
 
 
 
 
برگ نخست
در باره ما
پیوند با ما
راهنما
جستجوی پیشرفته
یاد داشت روز
سیاسی-اجتماعی
ترجمه روزنامه ها
تاریخی-فرهنگی
شاهنامه فردوسی
شاهنامه خوانی
زرتشت، اوستا، گاتها
سیمرغ در فرهنگ ایران
جشن های ایرانی
خنیاگری
باغ ایرانی
نام های ایرانی
واژه نامه زبان پارسی
پرسش و پاسخ
یادمان های تاریخی
رو یداد ها
گفتگو ها
طنز
 
 
تازه ترین ها
پر بیننده ترین ها
 
 
 
 
 
 
كشتن اسفندیار ارجاسپ را چاپ ارسال به دوست
نویسنده فردوسی   
۲۸ مرداد ۱۳۸۶

  كشتن اسفندیار ارجاسپ را

چو    تاريکـتر    شد   شب   اسـفـنديار
بـپوشيد         نو         جامـه        کارزار
سر       بـند       صـندوقـها      برگـشاد
يکي   تا   بدان   بستگان   جـسـت  باد
کـباب    و    مي    آورد    و    نوشيدني
هـمان     جامـه     رزم    و    پوشيدني
چو نان خورده شد هر يکي را سه جام
بدادند     و    گـشـتـند    زان    شادکام
چنين  گفت  کامشب  شبي پربلاست
اگر    نام    گيريم    ز    ايدر   سزاسـت
بـکوشيد     و     پيکار     مردان     کـنيد
پـناه     از    بـلاها    بـه    يزدان    کـنيد
ازان   پـس   يلان  را  به  سه  بـهر  کرد
هرانکـس   کـه   جستند   ننگ   و  نبرد
يکي     بـهره    زيشان    ميان    حـصار
کـه     سازند     با    هرکـسي    کارزار
دگر     بـهره    تا    بر    در    دژ    شوند
ز    پيکار    و    خون    ريخـتـن   نـغـنوند
سيم   بـهره   را   گفـت  از  سرکـشان
کـه    بايد   کـه   يابيد   زيشان   نـشان
کـه  بودند  با  ما  ز  مي  دوش  مسـت
سرانـشان    بـه   خنـجر   ببريد   پست
خود   و   بيسـت   مرد   از  دليران  گرد
بـشد    تيز   و   ديگر   بديشان   سـپرد
بـه     درگاه     ارجاسـپ     آمد     دلير
زره‌دار     و    غران    بـه    کردار    شير
چو   زخـم   خروش   آمد  از  در  سراي
دوان    پيش    آزادگان    شد    هـماي
ابا      خواهر      خويش      بـه      آفريد
بـه     خون     مژه    کرده    رخ    ناپديد
چو    آمد   بـه   تنـگ   اندر   اسـفـنديار
دو    پوشيده    را    ديد    چون   نوبـهار
چـنين    گفـت   با   خواهران   شيرمرد
کز      ايدر      بـپوييد      برسان      گرد
بدانـجا      کـه      بازارگاه      مـنـسـت
بـسي  زر  و سيم است و گاه منست
مـباشيد     با     مـن     بدين    رزمـگاه
اگر    سر    دهـم   گر   سـتانـم   کـلاه
بيامد   يکي   تيغ   هندي  بـه  مـشـت
کـسي  را  که  ديد  از  دليران  بکشـت
همـه   بارگاهـش   چنان  شد  که  راه
نـبود         اندران         نامور         بارگاه
ز   بـس   خستـه   و   کشته  و  کوفتـه
زمين      هـمـچو      درياي     آشوفـتـه
چو    ارجاسـپ   از   خواب   بيدار   شد
ز    غـلـغـل   دلـش   پر   ز   تيمار   شد
بـجوشيد      ارجاسـپ      از      جايگاه
بـپوشيد    خـفـتان    و    رومي    کـلاه
بـه    دسـت    اندرش   خنـجر   آب‌گون
دهـن   پر   ز   آواز   و   دل   پر   ز  خون
بدو      گـفـت      کز      مرد     بازارگان
بيابي      کـنون      تيغ     و     دينارگان
يکي      هديه      آرمـت      لـهراسـپي
نـهاده      برو      مـهر      گـشـتاسـپي
برآويخـت     ارجاسـپ     و    اسفـنديار
از      اندازه      بـگذشـتـشان      کارزار
پياپي    بـسي    تيغ   و   خـنـجر   زدند
گـهي    بر    ميان   گاه   بر   سر   زدند
بـه  زخم  اندر  ارجاسپ را کرد سست
نديدند     بر    تـنـش    جايي    درسـت
ز      پاي      اندر      آمد     تـن     پيلوار
جدا   کردش   از   تـن   سر  اسـفـنديار
چو   شد   کشته  ارجاسـپ  آزرده‌جان
خروشي      برآمد      ز      کاخ      زنان
چـنين    اسـت    کردار    گردنده    دهر
گـهي    نوش    يابيم    ازو    گاه    زهر
چـه   بـندي   دل   اندر  سراي  سپنـج
چو    داني    کـه   ايدر   نـماني   مرنـچ
بـپردخـت     ز     ارجاسـپ    اسفنديار
بـه     کيوان     برآورد    ز    ايوان    دمار
بـفرمود       تا      شمـع      بـفروخـتـند
بـه   هر  سوي  ايوان  همي  سوختـند
شـبـسـتان    او   را   به   خادم   سپرد
ازان      جايگـه      رشـتـه‌تايي     نـبرد
در     گـنـج     دينار     او     مـهر     کرد
بـه   ايوان   نـبودش   کسي  هم  نـبرد
بيامد    سوي    آخر    و    برنـشـسـت
يکي   تيغ   هندي   گرفته   بـه  دسـت
ازان   تازي   اسـپان   کـش   آمد  گزين
بـفرمود         تا         برنـهادند         زين
برفـتـند   زانـجا   صد   و   شست   مرد
گزيده         سواران         روز         نـبرد
هـمان   خواهران  را  بر  اسپان  نشاند
ز     درگاه    ارجاسـپ    لـشـکر    براند
وز      ايرانيان      نامور      مرد      چـند
بـه     دژ    ماند    با    ساوه    ارجـمـند
چو  من  گفت  از  ايدر  بـه  بيرون شوم
خود    و    نامدارن   بـه   هامون   شوم
بـه    ترکان    در   دژ   ببـنديد   سـخـت
مـگر     يار     باشد     مرا     نيک‌بـخـت
هرانـگـه    کـه   آيد   گمانتان   که   من
رسيدم      بدان     پاک‌راي     انـجـمـن
غو     ديده     بايد     کـه     از     ديدگاه
کانوشـه   سر  و  تاج  گشتاسپ  شاه
چو    انـبوه   گردد   بـه   دژ   بر   سـپاه
گريزان     و     برگـشـتـه    از    رزمـگاه
بـه     پيروزي     از     باره    کاخ    پاس
بداريد      از     پاک     يزدان     سـپاس
سر      شاه      ترکان     ازان     ديدگاه
بينداخـت     بايد     بـه    پيش    سـپاه
بيامد   ز   دژ   با   صد  و  شـسـت  مرد
خروشان   و  جوشان  به  دشـت  نـبرد
چو     نزد     سـپاه     پـشوتـن    رسيد
برو        نامدار        آفرين       گـسـتريد
سپاهـش  همه  مانده  زو  در  شگفت
کـه    مرد    جوان   آن   دليري   گرفـت
 
 

دریافت آگاهی نامه

نشانی ایمیل شما:  
دریافت آگاهی نامه بیرون رفتن
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
انتشارات فرهنگ ایران
انتشارات فرهنگ ایران
گاهنامه فرهنگی
گاهنامه فرهنگی
گروه فرهنگ ایران
FaceBookFarhangiran
شاهنامه فردوسی
shahnameh
پرچم های ایران
Flag-Iran-9.jpg
پوشاک زنان ایرانی
جنگ ابزار های ارتش ایران
RSS های فرهنگ ایران
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

Untitled Document
                              

Copyright © 2004, All rights reserved. Created by The Iranian cultural foundation
E-mail: webmaster[at]farhangiran.com