FarhangIran
 
 
 
 
 
 
 
 
 
برگ نخست
در باره ما
پیوند با ما
راهنما
جستجوی پیشرفته
یاد داشت روز
سیاسی-اجتماعی
ترجمه روزنامه ها
تاریخی-فرهنگی
شاهنامه فردوسی
شاهنامه خوانی
زرتشت، اوستا، گاتها
سیمرغ در فرهنگ ایران
جشن های ایرانی
خنیاگری
باغ ایرانی
نام های ایرانی
واژه نامه زبان پارسی
پرسش و پاسخ
یادمان های تاریخی
رو یداد ها
گفتگو ها
طنز
 
 
تازه ترین ها
پر بیننده ترین ها
 
 
 
 
 
 
برگ نخست arrow شاهنامه فردوسی arrow داستان هفت خوان اسفندیار arrow رفتن اسفندیار به رویین دژ به جامه ی بازارگان
رفتن اسفندیار به رویین دژ به جامه ی بازارگان چاپ ارسال به دوست
نویسنده فردوسی   
۲۸ مرداد ۱۳۸۶

  رفتن اسفندیار به رویین دژ به جامه ی بازارگان

وز     انـجا     بيامد    بـه    پرده‌سراي
ز     بيگانـه     پردخـت    کردند    جاي
پـشوتـن      بـشد     نزد     اسفـنديار
سخـن    رفـت    هرگونـه    از    کارزار
بدو  گفت  جنگي  چنين  دژ به جنـگ
بـه   سال   فراوان   نيايد   به   چـنـگ
مـگر    خوار    گيرم    تـن   خويش   را
يکي     چاره     سازم    بدانديش    را
توايدر    شـب    و    روز    بيدار    باش
سـپـه   را   ز   دشمن   نگـهدار  باش
تـن   آنـگـه   شود   بي‌گمان   ارجمند
سزاوار    شاهي    و    تـخـت   بـلـند
کز   انـبوه   دشمن  نترسد  به  جنـگ
بـه  کوه  از  پلنگ  و  به  آب  از  نهنـگ
بـه  جايي  فريب  و  به  جايي  نـهيب
گـهي  فر  و  زيب  و  گهي در نـشيب
چو     بازارگاني     بدين     دژ     شوم
نـگويم    کـه    شير    جـهان    پهـلوم
فراز     آورم     چاره     از     هر    دري
بـخوانـم    ز    هر    دانـشي   دفـتري
تو    بي‌ديده‌بان    و    طـلايه    مـباش
ز  هر  دانشي  سست  مايه  مـباش
اگر    ديده‌بان    دود    بيند    بـه    روز
شـب  آتش  چو  خورشيد  گيتي فروز
چـنين  دان  که  آن  کار  کرد  منسـت
نـه    از    چاره   هـم   نبرد   منـسـت
سـپـه    را    بياراي   و   ز   ايدر   بران
زره‌دار     با     خود     و     گرز     گران
درفـش   مـن   از   دور   بر   پاي   کـن
سـپـه  را  به  قلب  اندرون  جاي  کن
بران       تيز       با      گرزه      گاوسار
چـنان   کـن   که   خوانندت  اسفنديار
وزان    جايگـه    ساربان    را   بـخواند
بـه   پيش   پشوتـن   به   زانو  نـشاند
بدو   گفـت   صد   بارکـش   سرخ‌موي
بياور    سرافراز    با    رنـگ    و    بوي
ازو     ده     شـتر     بار     دينار    کـن
دگر     پـنـج     ديباي     چين    بارکـن
دگر      پـنـج     هرگونـه‌يي     گوهران
يکي    تـخـت    زرين    و   تاج   سران
بياورد     صـندوق     هشـتاد    جفـت
همـه    بـند    صـندوقـها    در    نهفت
صد   و  شـسـت  مرد  از  يلان  برگزيد
کزيشان       نـهانـش      نيايد      پديد
تـني    بيسـت   از   نامداران   خويش
سرافراز     و    خـنـجرگزاران    خويش
بـفرمود       تا      بر      سر      کاروان
بوند      آن      گرانـمايگان      ساروان
بـه  پاي  اندرون  کفش  و در تن گليم
بـه   بار   اندرون  گوهر  و  زر  و  سيم
سپـهـبد   بـه   دژ   روي   بنهاد   تفت
بـه        کردار       بازارگانان       برفـت
هـمي      راند      با     نامور     کاروان
يلان       سرافراز      چون      ساروان
چو  نزديک  دژ  شد  برفـت  او  ز پيش
بديد  آن  دل  و  راي  هـشيار  خويش
چو    بانـگ    دراي    آمد    از   کاروان
هـمي   رفـت   پيش  اندرون  ساروان
بـه     دژ     نامدارن     خـبر     يافـتـند
فراوان      بگفـتـند      و     بشتافـتـند
کـه      آمد      يکي     مرد     بازارگان
درمـگان     فرو    شد    بـه    دينارگان
بزرگان      دژ      پيش      باز      آمدند
خريدار        و        گردن‌فراز       آمدند
بـپرسيد      هريک     ز     سالار     بار
کزين   بارها   چيسـت   کايد   بـه  کار
چـنين   داد  پاسخ  که  باري  نخست
بـه   تـن  شاه  بايد  که  بينم  درست
توانايي        خويش       پيدا       کـنـم
چو    فرمان   دهد   ديده   دريا   کـنـم
شـتربار   بـنـهاد   و   خود  رفت  پيش
کـه   تا   چون   کـند  تيز  بازار  خويش
يکي     طاس     پر     گوهر    شاهوار
ز     دينار     چـندي     ز     بـهر    نـثار
کـه   بر   تافتـش   ساعد   و   آسـتين
يکي  اسپ  و  دو  جامـه  ديباي چين
بران      طاس     پوشيده‌تايي     حرير
حرير   از   بر   و  زير  مـشـک  و  عـبير
بـه   نزديک  ارجاسپ  شد  چاره‌جوي
بـه    ديبا   بياراسـتـه   رنـگ   و   بوي
چو  ديدش  فرو  ريخت  دينار  و  گفـت
کـه   با   شـهرياران   خرد   باد  جفـت
يکي     مردم     اي     شاه    بازارگان
پدر     ترک     و     مادر     ز     آزادگان
ز    توران    بـه   خرم   بـه   ايران   برم
وگر     سوي     دشـت    دليران    برم
يکي    کارواني    شـتر   با   منـسـت
ز    پوشيدني   جامه‌هاي   نشـسـت
هـم  از  گوهر  و  افسر  و  رنگ و بوي
فروشـنده‌ام     هـم     خريدار     جوي
بـه     بيرون    دژ    کالـه    بگذاشـتـم
جـهان     در     پـناه    تو    پـنداشـتـم
اگر    شاه    بيند    کـه    اين   کاروان
بـه     دروازه     دژ     کـشد    ساروان
بـه   بخـت   تو  از  هر  بد  ايمن  شوم
بدين      سايه      مـهر     تو     بـغـنوم
چـنين   داد   پاسخ   کـه  دل  شاددار
ز    هر    بد    تـن    خويش   آزاد   دار
نيازاردت    کـس    بـه    توران    زمين
هـمان  گر  گرايي  به  ماچين  و چين
بـفرمود     پـس     تا     سراي    فراخ
بـه   دژ  بر  يکي  کلبـه  در  پيش  کاخ
بـه   رويين   دژاندر   مر   او   را  دهـند
هـمـه  بارش  از  دشت  بر  سر  نهند
بـسازد       بران      کـلـبـه      بازارگاه
هـمي    داردش    ايمـن    اندر   پـناه
برفـتـند   و   صندوقـها   را   به   پشت
کـشيدند   و  ماهار  اشتر  به  مشـت
يکي   مرد   بـخرد   بپرسيد  و  گـفـت
کـه  صـندوق  را  چيست  اندر  نهفت
کشـنده  بدو  گفت  ما  هوش خويش
نـهاديم     ناچار    بر    دوش    خويش
يکي    کلبـه    برساخـت    اسفـنديار
بياراسـت   همـچون   گـل   اندر   بهار
ز   هر   سو   فراوان  خريدار  خاسـت
بران    کلـبـه   بر   تيز   بازار   خاسـت
بـبود    آن    شـب    و    بامداد   پـگاه
ز   ايوان   دوان  شد  بـه  نزديک  شاه
ز  دينار  وز  مشک  و  ديبا سه تـخـت
هـمي   برد   پيش   اندرون   نيکبخـت
بيامد        بـبوسيد       روي       زمين
بر    ارجاسـپ   چـندي   بـکرد   آفرين
چـنين   گفـت   کاين   مايه‌ور   کاروان
هـمي      راندم     تيز     با     ساروان
بدو     اندرون    ياره    و    افـسرسـت
کـه   شاه   سرافراز  را  در  خورسـت
بـگويد     بـه    گـنـجور    تا    خواسته
بـبيند       همـه      کلبـه      آراسـتـه
اگر   هيچ   شايستـه   بيند  به  گـنـج
بيارد      هـمانا      ندارد     بـه     رنـج
پذيرفـتـن       از       شـهريار       زمين
ز       بازارگان      پوزش      و      آفرين
بـخـنديد     ارجاسـپ     و    بنواختش
گرانـمايه‌تر        پايگـه        ساخـتـش
چـه    نامي   بدو   گـفـت   خراد   نام
جـهانـجوي    با    رادي    و    شادکام
بـه   خراد   گـفـت   اي   رد   زاد   مرد
بـه   رنـجي   همي  گرد  پوزش  مگرد
ز    دربان    نـبايد    ترا   بار   خواسـت
بـه  نزد  من  آي  آنگهي کت هواست
ازان   پـس   بـپرسيدش   از  رنـج  راه
ز    ايران    و    توران    و   کار   سـپاه
چـنين   داد  پاسخ  که  من  ماه  پنـج
کـشيدم   بـه  راه  اندرون  درد  و  رنج
بدو     گـفـت     از     کار    اسـفـنديار
بـه    ايران    خـبر   بود   وز   گرگـسار
چـنين  داد  پاسخ  کـه  اي  نيک‌خوي
سخـن   راند  زين  هر  کسي  بارزوي
يکي    گـفـت    کاسـفـنديار    از   پدر
پرآزار     گـشـت     و     بـپيچيد    سر
دگر    گـفـت    کو    از    دژ    گـنـبدان
سـپـه   برد   و   شد  بر  ره  هفتخوان
کـه    رزم    آزمايد    بـه   توران   زمين
بـخواهد   به  مردي  ز  ارجاسپ  کين
بخـنديد   ارجاسپ   گفت  اين  سخن
نـگويد       جـهانديده      مرد      کـهـن
اگر    کرکـس   آيد   سوي   هفتـخوان
مرا   اهرمـن   خوان  و  مردم  مـخوان
چو  بشنيد  جنگي  زمين  بوسـه  داد
بيامد     ز     ايوان    ارجاسـپ    شاد
در     کـلـبـه     را     نامور     باز    کرد
ز       بازارگان       دژ       پرآواز      کرد
هـمي   بود  چندي  خريد  و  فروخـت
همي هرکسي چشم خود را بدوخت
ز     دينارگان     يک    درم    بـسـتدي
هـمي    اين   بران   آن   برين   برزدي
 
 

دریافت آگاهی نامه

نشانی ایمیل شما:  
دریافت آگاهی نامه بیرون رفتن
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
انتشارات فرهنگ ایران
انتشارات فرهنگ ایران
گاهنامه فرهنگی
گاهنامه فرهنگی
گروه فرهنگ ایران
FaceBookFarhangiran
شاهنامه فردوسی
shahnameh
پرچم های ایران
flag_cyrus.jpg
پوشاک زنان ایرانی
جنگ ابزار های ارتش ایران
RSS های فرهنگ ایران
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

Untitled Document
                              

Copyright © 2004, All rights reserved. Created by The Iranian cultural foundation
E-mail: webmaster[at]farhangiran.com