| ازان پـس بـفرمود تا گرگـسار |
| بيامد بر نامور شـهريار |
| بدادش سـه جام دمادم نـبيد |
| مي سرخ و جام از گـل شـنـبـليد |
| بدو گـفـت کاي بد تـن بدنـهان |
| نـگـه کـن بدين کردگار جـهان |
| نـه سيمرغ پيدا نـه شير و نـه گرگ |
| نـه آن تيز چـنـگ اژدهاي بزرگ |
| بـه مـنزل کـه انـگيزد اين بار شور |
| بود آب و جاي گياي سـتور |
| بـه آواز گـفـت آن زمان گرگـسار |
| کـه اي نامور فرخ اسـفـنديار |
| اگر باز گردي نـباشد شـگـفـت |
| ز بـخـت تو اندازه بايد گرفـت |
| ترا يار بود ايزد اي نيکـبـخـت |
| بـه بار آمد آن خـسرواني درخـت |
| يکي کار پيشـسـت فردا کـه مرد |
| نينديشد از روزگار نـبرد |
| نـه گرز و کـمان ياد آيد نـه تيغ |
| نـه بيند ره جـنـگ و راه گريغ |
| بـه بالاي يک نيزه برف آيدت |
| بدو روز شادي شـگرف آيدت |
| بـماني تو با لـشـکر نامدار |
| بـه برف اندر اي فرخ اسـفـنديار |
| اگر بازگردي نـباشد شـگـفـت |
| ز گـفـتار مـن کين نـبايد گرفـت |
| هـمي ويژه در خون لـشـکر شوي |
| بـه تـندي و بدرايي و بدخوي |
| مرا اين درسـتـسـت کز باد سـخـت |
| بريزد بران مرز بار درخـت |
| ازان پـس کـه اندر بيابان رسي |
| يکي مـنزل آيد بـه فرسـنـگ سي |
| هـمـه ريگ تفتـسـت گر خاک و شخ |
| برو نـگذرد مرغ و مور و مـلـخ |
| نـبيني بـه جايي يکي قـطره آب |
| زمينـش هـمي جوشد از آفـتاب |
| نـه بر خاک او شير يابد گذر |
| نـه اندر هوا کرگـس تيزپر |
| نـه بر شـخ و ريگـش برويد گيا |
| زمينـش روان ريگ چون توتيا |
| براني برين گونـه فرسـنـگ چـل |
| نـه با اسـپ تاو و نـه با مرد دل |
| وزانـجا بـه روييندژ آيد سـپاه |
| بـبيني يک مايهور جايگاه |
| زمينـش بـه کام نياز اندر اسـت |
| وگر باره با مـه بـه راز اندر اسـت |
| بـشد بامـش از ابر بارندهتر |
| کـه بد نامـش از ابر برندهتر |
| ز بيرون نيابد خورش چارپاي |
| ز لـشـکر نـماند سواري بـه جاي |
| از ايران و توران اگر صدهزار |
| بيايند گردان خـنـجرگزار |
| نـشينـند صد سال گرداندرش |
| هـمي تيرباران کـنـند از برش |
| فراوان همانـسـت و کـمـتر هـمان |
| چو حـلـقـهسـت بر در بد بدگـمان |
| چو ايرانيان اين بد از گرگـسار |
| شـنيدند و گـشـتـند با درد يار |
| بـگـفـتـند کاي شاه آزادمرد |
| بـگرد بال تا تواني مـگرد |
| اگر گرگـسار اين سخنـها که گـفـت |
| چـنين اسـت اين خود نماند نهـفـت |
| بدين جايگـه مرگ را آمديم |
| نـه فرسودن ترگ را آمديم |
| چـنين راه دشوار بـگذاشـتي |
| بـلاي دد و دام برداشـتي |
| کـس از نامداران و شاهان گرد |
| چـنين رنـجـها برنيارد شـمرد |
| کـه پيش تو آمد بدين هـفـتـخوان |
| برين بر جـهان آفرين را بـخوان |
| چو پيروزگر بازگردي بـه راه |
| بـه دل شاد و خرم شوي نزد شاه |
| بـه راهي دگر گر شوي کينـهساز |
| هـمـه شـهر توران برندت نـماز |
| بدين سان کـه گويد هـمي گرگـسار |
| تـن خويش را خوارمايه مدار |
| ازان پـس کـه پيروز گـشـتيم و شاد |
| نـبايد سر خويش دادن بـه باد |
| چو بـشـنيد اينگونـه زيشان سخـن |
| شد آن تازه رويش ز گردان کـهـن |
| شـما گـفـت از ايران بـه پـند آمديد |
| نـه از بـهر نام بـلـند آمديد |
| کـجاآن همـه خـلـعـت و پـند شاه |
| کـمرهاي زرين و تـخـت و کـلاه |
| کـجا آن همـه عـهد و سوگند و بـند |
| بـه يزدان و آن اخـتر سودمـند |
| کـه اکـنون چـنين سسـت شد پايتان |
| بـه ره بر پراگـنده شد رايتان |
| شـما بازگرديد پيروز و شاد |
| مرا کام جز رزم جـسـتـن مـباد |
| بـه گـفـتار اين ديو ناسازگار |
| چـنين سرکـشيديد از کارزار |
| از ايران نـخواهـم برين رزم کـس |
| پـسر با برادر مرا يار بـس |
| جـهاندار پيروز يار مـنـسـت |
| سر اخـتر اندر کـنار مـنـسـت |
| بـه مردي نـبايد کـسي هـمرهـم |
| اگر جان سـتانـم وگر جان دهـم |
| بـه دشمـن نـمايم هـنر هرچ هست |
| ز مردي و پيروزي و زور دسـت |
| بيابيد هـم بيگـمان آگـهي |
| ازين نامور فر شاهـنـشـهي |
| کـه با دژ چـه کردم بـه دسـتان و زور |
| بـه نام خداوند کيوان و هور |
| چو ايرانيان برگـشادند چـشـم |
| بديدند چـهر ورا پر ز خـشـم |
| برفـتـند پوزشکـنان نزد شاه |
| کـه گر شاه بيند بـبـخـشد گـناه |
| فداي تو بادا تـن و جان ما |
| برين بود تا بود پيمان ما |
| ز بـهر تـن شاه غـمـخوارهايم |
| نـه از کوشـش و جـنـگ بيچارهايم |
| ز ما تا بود زنده يک نامدار |
| نـپيچيم يک تـن سر از کارزار |
| سپـهـبد چو بـشـنيد زيشان سخـن |
| بـپيچيد زان گـفـتـهاي کـهـن |
| بـه ايرانيان آفرين کرد و گـفـت |
| کـه هرگز نـماند هـنر در نـهـفـت |
| گر ايدونـک گرديم پيروزگر |
| ز رنـج گذشـتـه بيابيم بر |
| نـگردد فرامـش بـه دل رنـجـتان |
| نـماند تـهي بيگـمان گـنـجـتان |
| هـمي راي زد تا جـهان شد خـنـک |
| برفـت از بر کوه باد سـبـک |
| برآمد ز درگاه شيپور و ناي |
| سـپـه برگرفـتـند يکـسر ز جاي |
| بـه کردار آتـش هـمي راندند |
| جـهانآفرين را بـسي خواندند |
| سـپيده چو از کوه سر برکـشيد |
| شـب آن چادر شـعر در سرکـشيد |
| چو خورشيد تابان نـهان کرد روي |
| هـمي رفـت خون در پس پشـت اوي |
| بـه مـنزل رسيد آن سـپاه گران |
| هـمـه گرزداران و نيزهوران |
| بـهاري يکي خوشمـنـش روز بود |
| دلافروز يا گيتيافروز بود |
| سراپرده و خيمـه فرمود کي |
| بياراسـت خوان و بياورد مي |
| هـماندر زمان تـندباري ز کوه |
| برآمد کـه شد نامور زان سـتوه |
| جـهان سربـسر گـشـت چون پر زاغ |
| ندانـسـت کـس باز هامون ز زاغ |
| بياريد از ابر تاريک برف |
| زميني پر از برف و بادي شـگرف |
| سه روز و سه شب هم بدان سان به دشت |
| دم باد ز اندازه اندر گذشـت |
| هوا پود گـشـت ابر چون تار شد |
| سـپـهـبد ازان کار بيچار شد |
| بـه آواز پيش پـشوتـن بـگـفـت |
| کـه اين کار ما گشـت با درد جـفـت |
| بـه مردي شدم در دم اژدها |
| کـنون زور کردن نيارد بـها |
| هـمـه پيش يزدان نيايش کـنيد |
| بـخوانيد و او را سـتايش کـنيد |
| مـگر کاين بـلاها ز ما بـگذرد |
| کزين پـس کـسي مان به کس نشـمرد |
| پـشوتـن بيامد بـه پيش خداي |
| کـه او بود بر نيکويي رهـنـماي |
| نيايش ز اندازه بـگذاشـتـند |
| هـمـه در زمان دسـت برداشـتـند |
| هـمانـگـه بيامد يکي باد خوش |
| بـبرد ابر و روي هوا گـشـت کـش |
| چو ايرانيان را دل آمد بـه جاي |
| بـبودند بر پيش يزدان بـه پاي |
| سراپرده و خيمـهها گـشـتـهتر |
| ز سرما کـسي را نـبد پاي و پر |
| هـمانـجا بـبودند گردان سـه روز |
| چـهارم چو بـفروخـت گيتي فروز |
| سـپـهـبد گرانـمايگان را بـخواند |
| بـسي داسـتانـهاي نيکو براند |
| چـنين گـفـت کايدر بـمانيد بار |
| مداريد جز آلـت کارزار |
| هرانکـس کـه هستـند سرهنگفـش |
| کـه باشد ورا باره صد آب کـش |
| بـه پـنـجاه آب و خورش برنـهيد |
| دگر آلـت گـسـترش بر نـهيد |
| فزوني هـم ايدر بـمانيد بار |
| مـگر آنـچ بايد بدان کارزار |
| بـه نيروي يزدان بيابيم دسـت |
| بدان بدکـنـش مردم بـتپرسـت |
| چو نوميد گردد ز يزدان کـسي |
| ازو نيکبـخـتي نيايد بـسي |
| ازان دژ يکايک توانـگر شويد |
| هـمـه پاک با گـنـج و افـسر شويد |
| چو خور چادر زرد بر سرکـشيد |
| بـبد باخـتر چون گـل شـنـبـليد |
| بـنـه برنـهادند گردان هـمـه |
| برفـتـند با شـهريار رمـه |
| چو بـگذشـت از تيره شـب يک زمان |
| خروش کـلـنـگ آمد از آسـمان |
| برآشـفـت ز آوازش اسـفـنديار |
| پيامي فرسـتاد زي گرگـسار |
| کـه گـفـتي بدين منزلـت آب نيست |
| هـمان جاي آرامـش و خواب نيسـت |
| کـنون ز آسـمان خاسـت بانگ کلنـگ |
| دل ما چرا کردي از آب تـنـگ |
| چـنين داد پاسـخ کز ايدر سـتور |
| نيابد مـگر چـشـمـه آب شور |
| دگر چـشـمـه آبيابي چو زهر |
| کزان آب مرغ و ددان راسـت بـهر |
| چـنين گـفـت سالار کز گرگـسار |
| يکي راهـبر ساخـتـم کينـهدار |
| ز گـفـتار او تيز لـشـکر براند |
| جـهاندار نيکي دهـش را بـخواند |
