| ازان کار پر درد شد گرگـسار |
| کـجا زنده شد مرده اسـفـنديار |
| سراپرده زد بر لـب آن شاه |
| هـمـه خيمـهها گردش اندر سپاه |
| مي و رود بر خوان و ميخواره خواست |
| بـه ياد جـهاندار بر پاي خاسـت |
| بـفرمود تا داغ دل گرگـسار |
| بيامد نوان پيش اسـفـنديار |
| مي خـسرواني سه جامـش بداد |
| بـخـنديد و زان اژدها کرد ياد |
| بدو گـفـت کاي بد تـن بيبـها |
| بـبين اين دماهـنـج نر اژدها |
| ازين پـس بـه منزل چـه پيش آيدم |
| کـجا رنـج و تيمار بيش آيدم |
| بدو گـفـت کاي شاه پيروزگر |
| هـمي يابي از اخـتر نيک بر |
| تو فردا چو در مـنزل آيي فرود |
| بـه پيشـت زن جادو آرد درود |
| کـه ديدسـت زين پيش لشکر بسي |
| نـکردسـت پيچان روان از کـسي |
| چو خواهد بيابان چو دريا کـند |
| بـه بالاي خورشيد پـهـنا کـند |
| ورا غول خوانـند شاهان بـه نام |
| بـه روز جواني مرو پيش دام |
| بـه پيروزي اژدها باز گرد |
| نـبايد کـه نام اندرآري بـه گرد |
| جهانـجوي گفـت اي بد شوخ روي |
| ز مـن هرچ بيني تو فردا بـگوي |
| کـه مـن با زن جادوان آن کـنـم |
| کـه پـشـت و دل جادوان بشکنم |
| بـه پيروزي دادده يک خداي |
| سر جاودان اندر آرم بـه پاي |
| چو پيراهـن زرد پوشيد روز |
| سوي باخـتر گـشـت گيتي فروز |
| سـپـه برگرفـت و بـنـه بر نهاد |
| ز يزدان نيکي دهـش کرد ياد |
| شـب تيره لشکر هـمي راند شاه |
| چو خورشيد بـفروخـت زرين کـلاه |
| چو ياقوت شد روي برج بره |
| بـخـنديد روي زمين يکـسره |
| سـپـه را هـمـه بر پشوتن سپرد |
| يکي جام زرين پر از مي بـبرد |
| يکي ساخـتـه نيز تنبور خواسـت |
| هـمي رزم پيش آمدش سور خواست |
| يکي بيشـهيي ديد همچون بهشـت |
| تو گفـتي سپـهر اندرو لاله کشـت |
| نديد از درخـت اندرو آفـتاب |
| بـه هر جاي بر چشمهيي چون گلاب |
| فرود آمد از بارگي چون سزيد |
| ز بيشـه لـب چشـمـهيي برگزيد |
| يکي جام زرين بـه کـف برنـهاد |
| چو دانست کز مي دلش گشـت شاد |
| هـمانـگاه تـنـبور را برگرفـت |
| سراييدن و نالـه اندر گرفـت |
| هـمي گفـت بداخـتر اسفـنديار |
| کـه هرگز نـبيند مي و ميگـسار |
| نـبيند جز از شير و نر اژدها |
| ز چـنـگ بـلاها نيابد رها |
| نيابد هـمي زين جـهان بـهرهيي |
| بـه ديدار فرخ پري چـهرهيي |
| بيابـم ز يزدان هـمي کام دل |
| مرا گر دهد چـهره دلـگـسـل |
| بـه بالا چو سرو و چو خورشيد روي |
| فروهشـتـه از مشـک تا پاي موي |
| زن جادو آواز اسـفـنديار |
| چو بشـنيد شد چون گل اندر بـهار |
| چـنين گـفـت کامد هژبري به دام |
| ابا چامـه و رود و پر کرده جام |
| پر آژنـگ رويي بي آيين و زشـت |
| بدان تيرگي جادويها نوشـت |
| بـسان يکي ترک شد خوب روي |
| چو ديباي چيني رخ از مـشـک موي |
| بيامد بـه نزديک اسـفـنديار |
| نـشـسـت از بر سـبزه و جويبار |
| جـهانـجوي چون روي او را بديد |
| سرود و مي و رود برتر کـشيد |
| چـنين گفـت کاي دادگر يک خداي |
| بـه کوه و بيابان توي رهـنـماي |
| بجستـم هـماکـنون پري چهرهيي |
| بـه تـن شـهرهيي زو مرا بهرهيي |
| بداد آفرينـنده داد و راد |
| مرا پاک جام و پرسـتـنده داد |
| يکي جام پر باده مـشـک بوي |
| بدو داد تا لـعـل گرددش روي |
| يکي نـغز پولاد زنـجير داشـت |
| نـهان کرده از جادو آژير داشـت |
| بـه بازوش در بسته بد زردهـشـت |
| بگـشـتاسـپ آورده بود از بهشت |
| بدان آهـن از جان اسـفـنديار |
| نـبردي گـماني بـه بد روزگار |
| بينداخـت زنـجير در گردنـش |
| بران سان کـه نيرو ببرد از تـنـش |
| زن جادو از خويشـتـن شير کرد |
| جهانـجوي آهنـگ شمـشير کرد |
| بدو گـفـت بر مـن نياري گزند |
| اگر آهـنين کوه گردي بـلـند |
| بياراي زان سان که هسـتي رخـت |
| بـه شـمـشير يازم کنون پاسخت |
| بـه زنـجير شد گـنده پيري تـباه |
| سر و موي چون برف و رنـگي سياه |
| يکي تيز خـنـجر بزد بر سرش |
| مـبادا کـه بيني سرش گر برش |
| چو جادو بمرد آسمان تيره گـشـت |
| بران سان که چشم اندران خيره گشت |
| يکي باد و گردي برآمد سياه |
| بـپوشيد ديدار خورشيد و ماه |
| بـه بالا برآمد جـهانـجوي مرد |
| چو رعد خروشان يکي نـعره کرد |
| پـشوتـن بيامد هـمي با سـپاه |
| چـنين گـفـت کاي نامبردار شاه |
| نـه با زخـم تو پاي دارد نهـنـگ |
| نـه ترک و نه جادو نه شير و پلنـگ |
| بـه گيتي بـماناد يل سرفراز |
| جـهان را بـه مـهر تو بادا نياز |
| يکي آتـش از تارک گرگـسار |
| برآمد ز پيکار اسـفـنديار |
