FarhangIran
 
 
 
 
 
 
 
 
 
برگ نخست
در باره ما
پیوند با ما
راهنما
جستجوی پیشرفته
یاد داشت روز
سیاسی-اجتماعی
ترجمه روزنامه ها
تاریخی-فرهنگی
شاهنامه فردوسی
شاهنامه خوانی
زرتشت، اوستا، گاتها
سیمرغ در فرهنگ ایران
جشن های ایرانی
خنیاگری
باغ ایرانی
نام های ایرانی
واژه نامه زبان پارسی
پرسش و پاسخ
یادمان های تاریخی
رو یداد ها
گفتگو ها
طنز
 
 
تازه ترین ها
پر بیننده ترین ها
 
 
 
 
 
 
برگ نخست arrow شاهنامه فردوسی arrow داستان هفت خوان اسفندیار arrow خوان چهارم كشتن اسفندیار زن جادوگر را
خوان چهارم كشتن اسفندیار زن جادوگر را چاپ ارسال به دوست
نویسنده فردوسی   
۲۸ مرداد ۱۳۸۶

خوان چهارم كشتن اسفندیار زن جادوگر را

ازان     کار     پر    درد    شد    گرگـسار
کـجا     زنده    شد    مرده    اسـفـنديار
سراپرده     زد     بر     لـب     آن    شاه
هـمـه    خيمـه‌ها   گردش   اندر   سپاه
مي  و  رود  بر خوان و ميخواره خواست
بـه    ياد    جـهاندار    بر   پاي   خاسـت
بـفرمود      تا      داغ      دل     گرگـسار
بيامد        نوان       پيش       اسـفـنديار
مي    خـسرواني   سه   جامـش   بداد
بـخـنديد     و     زان     اژدها    کرد    ياد
بدو    گـفـت    کاي    بد    تـن    بي‌بـها
بـبين      اين      دماهـنـج     نر     اژدها
ازين   پـس   بـه  منزل  چـه  پيش  آيدم
کـجا     رنـج     و     تيمار    بيش    آيدم
بدو      گـفـت     کاي     شاه     پيروزگر
هـمي     يابي     از     اخـتر    نيک    بر
تو    فردا    چو    در    مـنزل   آيي   فرود
بـه     پيشـت    زن    جادو    آرد    درود
کـه  ديدسـت  زين  پيش  لشکر  بسي
نـکردسـت    پيچان    روان    از   کـسي
چو    خواهد    بيابان    چو    دريا    کـند
بـه     بالاي     خورشيد     پـهـنا     کـند
ورا    غول    خوانـند    شاهان   بـه   نام
بـه     روز     جواني    مرو    پيش    دام
بـه       پيروزي       اژدها       باز      گرد
نـبايد     کـه    نام    اندرآري    بـه    گرد
جهانـجوي   گفـت   اي   بد  شوخ  روي
ز    مـن   هرچ   بيني   تو   فردا   بـگوي
کـه    مـن   با   زن   جادوان   آن   کـنـم
کـه   پـشـت   و   دل   جادوان   بشکنم
بـه      پيروزي      دادده     يک     خداي
سر     جاودان     اندر     آرم    بـه    پاي
چو      پيراهـن      زرد      پوشيد      روز
سوي    باخـتر    گـشـت    گيتي   فروز
سـپـه    برگرفـت    و    بـنـه    بر    نهاد
ز     يزدان    نيکي    دهـش    کرد    ياد
شـب   تيره   لشکر   هـمي   راند  شاه
چو    خورشيد    بـفروخـت   زرين   کـلاه
چو     ياقوت     شد     روي     برج    بره
بـخـنديد        روي       زمين       يکـسره
سـپـه    را   هـمـه   بر   پشوتن   سپرد
يکي    جام    زرين    پر   از   مي   بـبرد
يکي    ساخـتـه    نيز   تنبور   خواسـت
هـمي  رزم  پيش آمدش سور خواست
يکي   بيشـه‌يي  ديد  همچون  بهشـت
تو   گفـتي   سپـهر   اندرو  لاله  کشـت
نديد      از      درخـت      اندرو      آفـتاب
بـه  هر  جاي  بر  چشمه‌يي چون گلاب
فرود    آمد    از    بارگي    چون    سزيد
ز    بيشـه    لـب    چشـمـه‌يي   برگزيد
يکي    جام    زرين    بـه    کـف   برنـهاد
چو  دانست  کز  مي دلش گشـت شاد
هـمانـگاه       تـنـبور       را       برگرفـت
سراييدن      و      نالـه     اندر     گرفـت
هـمي     گفـت     بداخـتر     اسفـنديار
کـه    هرگز    نـبيند   مي   و   ميگـسار
نـبيند     جز    از    شير    و    نر    اژدها
ز       چـنـگ       بـلاها       نيابد       رها
نيابد    هـمي    زين    جـهان    بـهره‌يي
بـه      ديدار      فرخ     پري     چـهره‌يي
بيابـم     ز     يزدان    هـمي    کام    دل
مرا      گر     دهد     چـهره     دلـگـسـل
بـه  بالا  چو  سرو  و  چو  خورشيد روي
فروهشـتـه   از   مشـک   تا   پاي  موي
زن         جادو         آواز         اسـفـنديار
چو   بشـنيد   شد  چون  گل  اندر  بـهار
چـنين   گـفـت   کامد   هژبري   به   دام
ابا    چامـه   و   رود   و   پر   کرده   جام
پر   آژنـگ   رويي   بي   آيين   و   زشـت
بدان       تيرگي       جادويها      نوشـت
بـسان    يکي   ترک   شد   خوب   روي
چو  ديباي  چيني  رخ  از  مـشـک موي
بيامد        بـه       نزديک       اسـفـنديار
نـشـسـت    از    بر    سـبزه   و   جويبار
جـهانـجوي    چون    روي    او   را   بديد
سرود    و    مي   و   رود   برتر   کـشيد
چـنين   گفـت   کاي   دادگر  يک  خداي
بـه    کوه    و    بيابان    توي   رهـنـماي
بجستـم    هـم‌اکـنون    پري    چهره‌يي
بـه    تـن   شـهره‌يي   زو   مرا   بهره‌يي
بداد        آفرينـنده        داد       و       راد
مرا     پاک    جام    و    پرسـتـنده    داد
يکي    جام    پر    باده    مـشـک    بوي
بدو     داد     تا    لـعـل    گرددش    روي
يکي     نـغز     پولاد     زنـجير     داشـت
نـهان    کرده    از    جادو   آژير   داشـت
بـه   بازوش   در   بسته  بد  زردهـشـت
بگـشـتاسـپ    آورده    بود   از   بهشت
بدان     آهـن     از     جان     اسـفـنديار
نـبردي      گـماني     بـه     بد     روزگار
بينداخـت       زنـجير       در       گردنـش
بران   سان   کـه   نيرو   ببرد  از  تـنـش
زن    جادو    از    خويشـتـن   شير   کرد
جهانـجوي     آهنـگ     شمـشير     کرد
بدو     گـفـت    بر    مـن    نياري    گزند
اگر      آهـنين      کوه      گردي     بـلـند
بياراي   زان  سان  که  هسـتي  رخـت
بـه    شـمـشير    يازم   کنون   پاسخت
بـه    زنـجير    شد    گـنده   پيري   تـباه
سر  و  موي  چون  برف  و رنـگي سياه
يکي     تيز    خـنـجر    بزد    بر    سرش
مـبادا    کـه    بيني   سرش   گر   برش
چو   جادو   بمرد  آسمان  تيره  گـشـت
بران سان که چشم اندران خيره گشت
يکي     باد     و    گردي    برآمد    سياه
بـپوشيد     ديدار     خورشيد     و     ماه
بـه      بالا     برآمد     جـهانـجوي     مرد
چو    رعد   خروشان   يکي   نـعره   کرد
پـشوتـن     بيامد     هـمي    با    سـپاه
چـنين    گـفـت    کاي    نامبردار    شاه
نـه    با    زخـم   تو   پاي   دارد   نهـنـگ
نـه  ترک  و  نه  جادو  نه  شير  و  پلنـگ
بـه      گيتي      بـماناد     يل     سرفراز
جـهان    را    بـه    مـهر    تو    بادا   نياز
يکي      آتـش      از     تارک     گرگـسار
برآمد         ز         پيکار         اسـفـنديار
 
 

دریافت آگاهی نامه

نشانی ایمیل شما:  
دریافت آگاهی نامه بیرون رفتن
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
انتشارات فرهنگ ایران
انتشارات فرهنگ ایران
گاهنامه فرهنگی
گاهنامه فرهنگی
گروه فرهنگ ایران
FaceBookFarhangiran
شاهنامه فردوسی
shahnameh
پرچم های ایران
flag_aqa_mohammad_qajar.jpg
پوشاک زنان ایرانی
جنگ ابزار های ارتش ایران
RSS های فرهنگ ایران
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

Untitled Document
                              

Copyright © 2004, All rights reserved. Created by The Iranian cultural foundation
E-mail: webmaster[at]farhangiran.com