FarhangIran
 
 
 
 
 
 
 
 
 
برگ نخست
در باره ما
پیوند با ما
راهنما
جستجوی پیشرفته
یاد داشت روز
سیاسی-اجتماعی
ترجمه روزنامه ها
تاریخی-فرهنگی
شاهنامه فردوسی
شاهنامه خوانی
زرتشت، اوستا، گاتها
سیمرغ در فرهنگ ایران
جشن های ایرانی
خنیاگری
باغ ایرانی
نام های ایرانی
واژه نامه زبان پارسی
پرسش و پاسخ
یادمان های تاریخی
رو یداد ها
گفتگو ها
طنز
 
 
تازه ترین ها
پر بیننده ترین ها
 
 
 
 
 
 
برگ نخست arrow شاهنامه فردوسی arrow داستان هفت خوان اسفندیار arrow خوان سوم كشتن اسفندیار اژدها را
خوان سوم كشتن اسفندیار اژدها را چاپ ارسال به دوست
نویسنده فردوسی   
۲۸ مرداد ۱۳۸۶

خوان سوم كشتن اسفندیار اژدها را

بـفرمود      تا      پيش      او     گرگـسار
بيامد       بدانديش      و      بد      روزگار
سـه    جام   مي   لعـل   فامـش   بداد
چو  آهرمـن  از  جام  مي  گشـت  شاد
بدو   گـفـت   کاي   مرد   بدبخـت   خوار
کـه    فردا    چـه    پيش    آورد    روزگار
بدو    گـفـت    کاي   شاه   برتر   منـش
ز      تو      دور      بادا     بد     بدکـنـش
چو     آتـش     بـه    پيکار    بـشـتافـتي
چـنين      بر      بـلاها      گذر     يافـتي
نداني    کـه    فردا    چـه   آيدت   پيش
ببـخـشاي    بر    بخـت    بيدار   خويش
از    ايدر   چو   فردا   بـه   مـنزل   رسي
يکي  کار  پيش  است  ازين  يک بـسي
يکي      اژدها      پيشـت      آيد     دژم
کـه    ماهي    برآرد    ز    دريا   بـه   دم
هـمي    آتـش    افروزد    از   کام   اوي
يکي     کوه     خاراسـت     اندام    اوي
ازين     راه     گر     بازگردي     رواسـت
روانـت    برين   پـند   مـن   بر   گواسـت
دريغـت      نيايد     هـمي     خويشـتـن
سـپاهي   شده   زين   نشان   انجمـن
چـنين   داد   پاسـخ   که   اي  بدنـشان
بـه   بـندت   همي   برد  خواهم  کشان
بـبيني    کـه    از    چنـگ    مـن   اژدها
ز   شـمـشير      تيزم      نيابد      رها
بـفرمود    تا         درگران         آورند
سزاوار    چوب     گران   آورند
يکي    نـغز   گردون   چوبين   بـساخـت
بـه   گرد   اندرش   تيغها   در  نـشاخـت
بـه   سر   بر   يکي   گرد  صـندوق  نـغز
بياراسـت      آن      درگر     پاک     مـغز
بـه    صـندوق    در   مرد   ديهيم   جوي
دو   اسـپ   گرانمايه  بسـت  اندر  اوي
نشـسـت   آزمون   را  به  صندوق  شاه
زماني   هـمي   راند   اسـپان   بـه  راه
زره‌دار         با         خـنـجر         کابـلي
بـه     سر     بر     نـهاده     کـلاه    يلي
چو   شد   جنـگ   آن   اژدها   ساخـتـه
جـهانـجوي      زين      رنـج      پرداخـتـه
جـهان  گشت  چون  روي  زنگي  سياه
ز     برج     حـمـل    تاج    بـنـمود    ماه
نـشـسـت    از    بر   شولک   اسفنديار
برفـت     از    پسـش    لـشـکر    نامدار
دگر   روز   چون   گشت  روشـن  جـهان
درفـش    شـب    تيره   شد   در   نـهان
پـشوتـن      بيامد      سوي     نامـجوي
پـسر    با    برادر    هـمي    پيش   اوي
بـپوشيد      خـفـتان      جـهاندار     گرد
سـپـه    را    بـه   فرخ   پشوتن   سـپرد
بياورد     گردون     و     صـندوق     شير
نـشـسـت      اندرو      شـهريار      دلير
دو   اسـپ   گرانـمايه   بستـه   بر  اوي
سوي      اژدها      تيز     بـنـهاد     روي
ز    دور    اژدها   بانـگ   گردون   شـنيد
خراميدن      اسـپ      جـنـگي      بديد
ز     جاي     اندرآمد    چو    کوه    سياه
تو  گفـتي  کـه  تاريک  شد  چرخ  و ماه
دو چشمش چو دو چشمه تابان ز خون
هـمي    آتـش   آمد   ز   کامـش   برون
چو    اسـفـنديار    آن    شگفـتي   بديد
بـه    يزدان    پـناهيد   و   دم   درکـشيد
هـمي  جسـت  اسپ  از  گزندش  رها
بـه    دم    درکـشيد   اسـپ   را   اژدها
دهـن    باز    کرده   چو   کوهي   سياه
هـمي     کرد    غران    بدو    در    نـگاه
فرو    برد   اسـپان   چو   کوهي   سياه
هـمي     کرد    غران    بدو    در    نـگاه
فرو    برد   اسـپان   و   گردون   بـه   دم
بـه   صـندوق   در   گشت  جنـگي  دژم
بـه   کامـش   چو   تيغ   اندرآمد   بـماند
چو   درياي   خون   از   دهان   برفـشاند
نـه    بيرون    توانـسـت   کردن   ز   کام
چو   شمـشير   بد  تيغ  و  کامـش  نيام
ز    گردون   و   آن   تيغـها   شد   غـمي
بـه    زور    اندر    آورد    لـخـتي   کـمي
برآمد       ز       صـندوق      مرد      دلير
يکي   تيز   شمـشير   در   چـنـگ  شير
بـه  شمشير  مغزش  همي  کرد  چاک
هـمي    دود    زهرش   برآمد   ز   خاک
ازان     دود     برنده    بيهوش    گـشـت
بيفـتاد   و   بي‌مغز   و  بي‌توش  گشـت
پـشوتـن       بيامد       هـم‌اندر      زمان
بـه      نزديک      آن      نامدار      جـهان
جـهانـجوي    چون   چشمـها   باز   کرد
بـه     گردان     گردنـکـش     آواز     کرد
کـه   بيهوش   گشتم  مـن  از  دود  زهر
ز    زخـمـش    نيامد    مرا    هيچ   بـهر
ازان  خاک  برخاسـت  و  شد سوي آب
چو  مردي  که  بيهوش  گردد  بـه خواب
ز    گـنـجور   خود   جامـه   نو   بجسـت
بـه   آب  اندر  آمد  سر  و  تن  بشسـت
بيامد      بـه      پيش      خداوند     پاک
هـمي  گشت  پيچان  و  گريان به خاک
هـمي  گفت  کين  اژدها  را  که کشت
مـگر    آنـک    بودش    جهاندار    پشـت
سـپاهـش     هـمـه     خواندند    آفرين
هـمـه    پيش    دادار    سر    بر   زمين
نـهادند      و      گـفـتـند      با      کردگار
توي    پاک    و    بي‌عيب    و    پروردگار
 
 

دریافت آگاهی نامه

نشانی ایمیل شما:  
دریافت آگاهی نامه بیرون رفتن
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
انتشارات فرهنگ ایران
انتشارات فرهنگ ایران
گاهنامه فرهنگی
گاهنامه فرهنگی
گروه فرهنگ ایران
FaceBookFarhangiran
شاهنامه فردوسی
shahnameh
پرچم های ایران
flag_shah_safi-2.jpg
پوشاک زنان ایرانی
جنگ ابزار های ارتش ایران
RSS های فرهنگ ایران
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

Untitled Document
                              

Copyright © 2004, All rights reserved. Created by The Iranian cultural foundation
E-mail: webmaster[at]farhangiran.com