| سخن گوي دهقان چو بنهاد خوان |
| يکي داسـتان راند از هفتـخوان |
| ز رويين دژ و کار اسـفـنديار |
| ز راه و ز آموزش گرگـسار |
| چـنين گفت کو چون بيامد به بلخ |
| زبان و روان پر ز گـفـتار تـلـخ |
| هـمي راند تا پيشش آمد دو راه |
| سراپرده و خيمـه زد با سـپاه |
| بـفرمود تا خوان بياراسـتـند |
| مي و رود و رامشگران خواستـند |
| برفـتـند گردان لشـکر همـه |
| نشـسـتـند بر خوان شاه رمه |
| يکي جام زرين به کـف برگرفـت |
| ز گشتاسپ آنگه سخن در برگرفت |
| وزان پـس بـفرمود تا گرگـسار |
| شود داغ دل پيش اسـفـنديار |
| بـفرمود تا جام زرين چـهار |
| دمادم ببـسـتـند بر گرگـسار |
| ازان پس بدو گفت کاي تيرهبخـت |
| رسانـم ترا من به تاج و به تخـت |
| گر ايدونک هرچت بپرسيم راسـت |
| بـگويي همه شهر ترکان تراست |
| چو پيروز گردم سـپارم ترا |
| بـه خورشيد تابان برآرم ترا |
| نيازارم آنرا کـه پيوند تـسـت |
| هـم آنرا کـه پيوند فرزند تسـت |
| وگر هيچ گردي بـه گرد دروغ |
| نـگيرد بر مـن دروغـت فروغ |
| ميانـت بـه خنـجر کنم بدو نيم |
| دل انجـمـن گردد از تو بـه بيم |
| چـنين داد پاسـخ ورا گرگـسار |
| کـه اي نامور فرخ اسـفـنديار |
| ز من نشود شاه جز گفت راسـت |
| تو آن کن که از پادشاهي سزاست |
| بدو گفت رويين دژ اکنون کجاسـت |
| که آن مرز ازين بوم ايران جداست |
| بدو چند راهست و فرسنگ چـند |
| کدام آنـک ازو هسـت بيم و گزند |
| سپـه چـند باشد هميشه دروي |
| ز بالاي دژ هرچ داني بـگوي |
| چـنين داد پاسـخ ورا گرگـسار |
| کـه اي شيردل خسرو شـهريار |
| سه راهست ز ايدر بدان شارستان |
| کـه ارجاسپ خواندش پيکارستان |
| يکي در سـه ماه و يکي در دو ماه |
| گر ايدون خورش تنگ باشد بـه راه |
| گيا هسـت و آبشـخور چارپاي |
| فرود آمدن را نيابي تو جاي |
| سـه ديگر به نزديک يک هفته راه |
| بهشتـم بـه رويين دژ آيد سپاه |
| پر از شير و گرگـسـت و پر اژدها |
| کـه از چنگشان کـس نيابد رها |
| فريب زن جادو و گرگ و شير |
| فزونـسـت از اژدهاي دلير |
| يکي را ز دريا برآرد بـه ماه |
| يکي را نـگون اندر آرد بـه چاه |
| بيابان و سيمرغ و سرماي سخت |
| کـه چون باد خيزد به درد درخـت |
| ازان پـس چو رويين دژ آيد پديد |
| نه دژ ديد ازان سان کسي نه شنيد |
| سر باره برتر ز ابر سياه |
| بدو در فراوان سـليح و سـپاه |
| بـه گرد اندرش رود و آب روان |
| کـه از ديدنـش خيره گردد روان |
| بـه کـشـتي برو بگذرد شهريار |
| چو آيد بـه هامون ز بـهر شـکار |
| بـه صد سال گر ماند اندر حـصار |
| ز هامون نيايدش چيزي بـه کار |
| هـماندر دژش کشتـمـند و گيا |
| درخـت برومـند و هـم آسيا |
| چو اسفـنديار آن سخنها شـنيد |
| زماني بـپيچيد و دم درکـشيد |
| بدو گفـت ما را جزين راه نيسـت |
| بـه گيتي به از راه کوتاه نيسـت |
| چـنين گـفـت با نامور گرگسار |
| که اين هفتخوان هرگز اي شهريار |
| بـه زور و به آواز نگذشت کـس |
| مـگر کز تن خويش کردست بس |
| بدو نامور گـفـت گر با مـني |
| بـبيني دل و زور آهرمـني |
| به پيشم چه گويي چه آيد نخست |
| کـه بايد ز پيکار او راه جـسـت |
| چـنين داد پاسـخ ورا گرگـسار |
| کـه اين نامور مرد ناباک دار |
| نخسـتين به پيش تو آيد دو گرگ |
| نر و ماده هريک چو پيلي سـترگ |
| دو دندان بـه کردار پيل ژيان |
| بر و کـتـف فربـه و لاغر ميان |
| بـسان گوزنان بـه سر بر سروي |
| هـمي رزم شيران کـند آرزوي |
| بـفرمود تا همچنانـش به بـند |
| بـه خرگاه بردند ناسودمـند |
| بياراسـت خرم يکي بزمـگاه |
| بـه سر بر نظاره بران جشنـگاه |
| چو خورشيد بـنـمود تاج از فراز |
| هوا با زمين نيز بـگـشاد راز |
| ز درگاه برخاسـت آواي کوس |
| زمين آهـنين شد سپهر آبـنوس |
| سوي هفتخوان رخ به توران نـهاد |
| هـمي رفـت با لشکر آباد و شاد |
| چو از راه نزديک مـنزل رسيد |
| ز لـشـکر يکي نامور برگزيد |
| پـشوتـن يکي مرد بيدار بود |
| سـپـه را ز دشمن نگـهدار بود |
| بدو گفـت لشـکر بـه آيين بدار |
| هـمي پيچـم از گفته گرگـسار |
| مـنـم پيش رو گر به من بد رسد |
| بدين کـهـتران بد نيايد سزد |
| بيامد بـپوشيد خفـتان جنـگ |
| ببـسـت از بر پشت شبرنگ تنگ |
| سپـهـبد چو آمد به نزديک گرگ |
| چـه گرگ آن سرافراز پيل سترگ |
| بديدند گرگان بر و يال اوي |
| ميان يلي چـنـگ و گوپال اوي |
| ز هامون سوي او نـهادند روي |
| دو پيل سرافراز و دو جنـگـجوي |
| کـمان را بـه زه کرد مرد دلير |
| بـغريد بر سان غرنده شير |
| بر آهرمـنان تيرباران گرفـت |
| بـه تـندي کمان سواران گرفت |
| ز پيکان پولاد گشتـند سـسـت |
| نيامد يکي پيش او تـن درسـت |
| نـگـه کرد روشـندل اسفنديار |
| بديد آنک دد سست برگشـت کار |
| يکي تيغ زهرآبـگون برکـشيد |
| عـنان را گران کرد و سر درکشيد |
| سراسر به شمشيرشان کرد چاک |
| گل انگيخت از خون ايشان ز خاک |
| فرود آمد از نامور بارگي |
| بـه يزدان نـمود او ز بيچارگي |
| سليح و تن از خون ايشان بشست |
| بران خارستان پاک جايي بجسـت |
| پر آژنـگ رخ سوي خورشيد کرد |
| دلي پر ز درد و سري پر ز گرد |
| هـمي گـفـت کاي داور دادگر |
| تو دادي مرا هوش و زور و هـنر |
| تو کردي تـن گرگ را خاک جاي |
| تو باشي به هر نيک و بد رهنماي |
| چو آمد سـپاه و پـشوتـن فراز |
| بديدند يل را بـه جاي نـماز |
| بـماندند زان کار گردان شگفـت |
| سپـه يکـسر انديشه اندر گرفت |
| که اين گرگ خوانيم گر پيل مست |
| که جاويد باد اين دل و تيغ و دست |
| کـه بي فره اورنگ شاهي مـباد |
| بزرگي و رسـم سـپاهي مـباد |
| برفـتـند گردان فرخـنده راي |
| برابر کـشيدند پردهسراي |
