| بدانسـت رستـم کـه لابه به کار |
| نيايد هـمي پيش اسـفـنديار |
| کـمان را بـه زه کرد و آن تير گز |
| کـه پيکانـش را داده بد آب رز |
| هـمي راند تير گز اندر کـمان |
| سر خويش کرده سوي آسـمان |
| هـمي گفـت کاي پاک دادار هور |
| فزاينده دانـش و فر و زور |
| هـمي بيني اين پاک جان مرا |
| توان مرا هـم روان مرا |
| کـه چـندين بپيچـم که اسفنديار |
| مـگر سر بـپيچاند از کارزار |
| تو داني کـه بيداد کوشد هـمي |
| هـمي جنگ و مردي فروشد همي |
| بـه بادافره اين گـناهـم مـگير |
| توي آفرينـنده ماه و تير |
| چو خودکامه جنگي بديد آن درنـگ |
| که رستم همي دير شد سوي جنگ |
| بدو گـفـت کاي سگزي بدگـمان |
| نـشد سير جانـت ز تير و کـمان |
| بـبيني کـنون تير گشـتاسـپي |
| دل شير و پيکان لـهراسـپي |
| يکي تير بر ترگ رسـتـم بزد |
| چـنان کز کـمان سواران سزد |
| تهـمـتـن گز اندر کمان راند زود |
| بران سان کـه سيمرغ فرموده بود |
| بزد تير بر چـشـم اسـفـنديار |
| سيه شد جـهان پيش آن نامدار |
| خـم آورد بالاي سرو سـهي |
| ازو دور شد دانـش و فرهي |
| نـگون شد سر شاه يزدانپرسـت |
| بيفـتاد چاچي کمانش ز دسـت |
| گرفـتـه بـش و يال اسپ سياه |
| ز خون لـعـل شد خاک آوردگاه |
| چـنين گفـت رستم به اسفنديار |
| کـه آوردي آن تخم زفـتي بـه بار |
| تو آني که گفتي که رويين تـنـم |
| بـلـند آسـمان بر زمين بر زنـم |
| مـن از شست تو هشت تير خدنگ |
| بـخوردم نـناليدم از نام و نـنـگ |
| بـه يک تير برگـشـتي از کارزار |
| بـخـفـتي بران باره نامدار |
| هماکـنون بـه خاک اندر آيد سرت |
| بـسوزد دل مـهربان مادرت |
| هـمانـگـه سر نامـبردار شاه |
| نـگون اندر آمد ز پشـت سـپاه |
| زماني هـمي بود تا يافـت هوش |
| بر خاک بنشست و بگـشاد گوش |
| سر تير بـگرفـت و بيرون کـشيد |
| هـمي پر و پيکانش در خون کشيد |
| همانگـه بـه بهمـن رسيد آگهي |
| کـه تيره شد آن فر شاهنشـهي |
| بيامد بـه پيش پشوتن بگـفـت |
| کـه پيکار ما گشت با درد جفـت |
| تـن ژنده پيل اندر آمد بـه خاک |
| دل ما ازين درد کردند چاک |
| برفـتد هر دو پياده دوان |
| ز پيش سـپـه تا بر پـهـلوان |
| بديدند جـنـگي برش پر ز خون |
| يکي تير پرخون بـه دسـت اندرون |
| پـشوتـن بر و جامـه را کرد چاک |
| خروشان به سر بر همي کرد خاک |
| هـمي گشت بهمن به خاک اندرون |
| بـماليد رخ را بدان گرم خون |
| پشوتـن هـمي گفـت راز جهان |
| کـه داند ز دينآوران و مـهان |
| چو اسفـندياري کـه از بـهر دين |
| بـه مردي برآهيخت شمشير کين |
| جـهان کرد پاک از بد بـتپرسـت |
| بـه بد کار هرگز نيازيد دسـت |
| بـه روز جواني هـلاک آمدش |
| سر تاجور سوي خاک آمدش |
| بدي را کزو هسـت گيتي بـه درد |
| پرآزار ازو جان آزاد مرد |
| فراوان برو بـگذرد روزگار |
| کـه هرگز نـبيند بد کارزار |
| جوانان گرفـتـندش اندر کـنار |
| هـمي خون ستردند زان شـهريار |
| پـشوتـن بروبر هـمي مويه کرد |
| رخي پر ز خون و دلي پر ز درد |
| هـمي گفـت زار اي يل اسفنديار |
| جـهانـجوي و از تخمه شـهريار |
| که کند اين چنين کوه جنگي ز جاي |
| کـه افـگـند شير ژيان را ز پاي |
| کـه کـند اين پسنديده دندان پيل |
| کـه آگـند با موج درياي نيل |
| چـه آمد برين تخمه از چشـم بد |
| کـه بر بدکنش بيگـمان بد رسد |
| کـجا شد بـه رزم اندرون ساز تو |
| کـجا شد بـه بزم آن خوش آواز تو |
| کـجا شد دل و هوش و آيين تو |
| توانايي و اخـتر و دين تو |
| چو کردي جـهان را ز بدخواه پاک |
| نيامدت از پيل وز شير باک |
| کـنون آمدت سودمـندي بـه کار |
| کـه در خاک بيند ترا روزگار |
| کـه نفرين برين تاج و اين تخت باد |
| بدين کوشش بيش و اين بخـت باد |
| کـه چو تو سواري دلير و جوان |
| سرافراز و دانا و روشـنروان |
| بدين سان شود کشـتـه در کارزار |
| بـه زاري سرآيد برو روزگار |
| کـه مـه تاج بادا و مه تخت شاه |
| مه گشتاسپ و جاماسپ و آن بارگاه |
| چـنين گفـت پر دانش اسفنديار |
| کـه اي مرد داناي بـه روزگار |
| مکـن خويشتـن پيش من بر تباه |
| چـنين بود بـهر مـن از تاج و گاه |
| تـن کشـتـه را خاک باشد نهال |
| تو از کشتن مـن بدين سان مـنال |
| کـجا شد فريدون و هوشنگ و جم |
| ز باد آمده باز گردد بـه دم |
| هـمان پاکزاده نياکان ما |
| گزيده سرافراز و پاکان ما |
| برفـتـند و ما را سـپردند جاي |
| نـماند کـس اندر سپنجي سراي |
| فراوان بـکوشيدم اندر جـهان |
| چـه در آشـکار و چه اندر نـهان |
| کـه تا راي يزدان بـه جاي آورم |
| خرد را بدين رهـنـماي آورم |
| چو از من گرفت اي سخن روشـني |
| ز بد بـسـتـه شد راه آهرمـني |
| زمانـه بيازيد چـنـگال تيز |
| نـبد زو مرا روزگار گريز |
| اميد مـن آنسـت کاندر بهشـت |
| دلافروز مـن بدرود هرچ کـشـت |
| بـه مردي مرا پور دستان نکشـت |
| نگـه کن بدين گز که دارم به مشت |
| بدين چوب شد روزگارم بـه سر |
| ز سيمرغ وز رسـتـم چارهگر |
| فـسونـها و نيرنگـها زال ساخت |
| کـه اروند و بند جهان او شناخـت |
| چو اسفـنديار اين سخـن ياد کرد |
| بـپيچيد و بگريست رستم بـه درد |
| چـنين گـفـت کز ديو ناسازگار |
| ترا بـهره رنـج مـن آمد بـه کار |
| چنانـسـت کو گفت يکسر سخن |
| ز مردي بـه کژي نيفـگـند بـن |
| کـه تا من به گيتي کمر بستـهام |
| بـسي رزم گردنکشان جستـهام |
| سواري نديدم چو اسـفـنديار |
| زرهدار با جوشـن کارزار |
| چو بيچاره برگشتم از دسـت اوي |
| بديدم کـمان و بر و شسـت اوي |
| سوي چاره گـشـتـم ز بيچارگي |
| بدادم بدو سر بـه يکـبارگي |
| زمان ورا در کـمان ساخـتـم |
| چو روزش سرآمد بينداخـتـم |
| گر او را هـمي روز باز آمدي |
| مرا کار گز کي فراز آمدي |
| ازين خاک تيره بـبايد شدن |
| بـه پرهيز يک دم نـشايد زدن |
| هـمانـسـت کز گز بهانـه منم |
| وزين تيرگي در فـسانـه مـنـم |
