| سـپيده همانگـه ز که بر دميد |
| ميان شـب تيره اندر چـميد |
| بـپوشيد رستـم سـليح نبرد |
| هـمي از جـهان آفرين ياد کرد |
| چو آمد بر لـشـکر نامدار |
| کـه کين جويد از رزم اسفـنديار |
| بدو گفت برخيز ازين خواب خوش |
| برآويز با رسـتـم کينـهکـش |
| چو بـشـنيد آوازش اسفـنديار |
| سـليح جهان پيش او گشت خوار |
| چنين گفت پس با پشوتن که شير |
| بـپيچد ز چـنـگال مرد دلير |
| گـماني نـبردم که رستم ز راه |
| بـه ايوان کشد ببر و گبر و کـلاه |
| هـمان بارکش رخش زيراندرش |
| ز پيکان نـبود ايچ پيدا برش |
| شـنيدم که دستان جادوپرست |
| بـه هنگام يازد به خورشيد دست |
| چو خشـم آرد از جادوان بـگذرد |
| برابر نـکردم پـس اين با خرد |
| پـشوتـن بدو گفت پر آب چشم |
| کـه بر دشمنت باد تيمار و خشم |
| چـه بودت کـه امروز پژمردهاي |
| هـمانا به شب خواب نشمردهاي |
| ميان جهان اين دو يل را چـه بود |
| کـه چـندين همي رنج بايد فزود |
| بدانـم کـه بخـت تو شد کندرو |
| کـه کين آورد هر زمان نو بـه نو |
| بـپوشيد جوشـن يل اسفنديار |
| بيامد بر رسـتـم نامدار |
| خروشيد چون روي رستـم بديد |
| کـه نام تو باد از جـهان ناپديد |
| فراموش کردي تو سـگزي مـگر |
| کـمان و بر مرد پرخاشـخر |
| ز نيرنگ زالي بدين سان درسـت |
| وگرنـه که پايت همي گور جست |
| بکوبـمـت زين گونـه امروز يال |
| کزين پـس نـبيند ترا زنده زال |
| چـنين گفت رستم به اسفنديار |
| کـه اي سير ناگشتـه از کارزار |
| بـترس از جـهاندار يزدان پاک |
| خرد را مکـن با دل اندر مـغاک |
| مـن امروز نز بهر جـنـگ آمدم |
| پي پوزش و نام و نـنـگ آمدم |
| تو با من به بيداد کوشي هـمي |
| دو چشم خرد را بپوشي هـمي |
| به خورشيد و ماه و به استا و زند |
| کـه دل را نراني بـه راه گزند |
| نـگيري به ياد آن سخنها که رفت |
| وگر پوست بر تن کسي را بکفـت |
| بيابي بـبيني يکي خان مـن |
| روندسـت کام تو بر جان مـن |
| گـشايم در گـنـج ديرينـه باز |
| کـجا گرد کردم بـه سال دراز |
| کـنـم بار بر بارگيهاي خويش |
| بـه گـنـجور ده تا براند ز پيش |
| برابر هـمي با تو آيم بـه راه |
| کنم هرچ فرمان دهي پيش شاه |
| اگر کشتـنيم او کـشد شايدم |
| هـمان نيز اگر بـند فرمايدم |
| هـمي چاره جويم کـه تا روزگار |
| ترا سير گرداند از کارزار |
| نگه کن که داناي پيشي چه گفت |
| کـه هرگز مباد اختر شوم جفت |
| چـنين داد پاسخ کـه مرد فريب |
| نيم روز پرخاش و روز نـهيب |
| اگر زنده خواهي که ماند به جاي |
| نخسـتين سخن بند بر نه به پاي |
| از ايوان و خان چند گويي هـمي |
| رخ آشـتي را بـشويي هـمي |
| دگر باره رستـم زبان برگـشاد |
| مـکـن شـهريارا ز بيداد ياد |
| مکن نام من در جهان زشت و خوار |
| کـه جز بد نيايد ازين کارزار |
| هزارانـت گوهر دهـم شاهوار |
| هـمان ياره زر با گوشوار |
| هزارانـت بـنده دهـم نوشلب |
| پرسـتـنده باشد ترا روز و شب |
| هزارت کـنيزک دهـم خلـخي |
| کـه زيباي تاجاند با فرخي |
| دگر گـنـج سام نريمان و زال |
| گـشايم به پيش تو اي بيهمال |
| هـمـه پاک پيش تو گرد آورم |
| ز زابـلـسـتان نيز مرد آورم |
| کـه تا مر ترا نيز فرمان کـنـند |
| روان را به فرمان گروگان کـنـند |
| ازان پـس به پيشت پرسـتارورا |
| دوان با تو آيم بر شـهريار |
| ز دل دور کـن شـهريارا تو کين |
| مـکـن ديو را با خرد همنشين |
| جز از بند ديگر ترا دست هسـت |
| بمن بر که شاهي و يزدان پرست |
| کـه از بـند تا جاودان نام بد |
| بـماند بـه مـن وز تو انجام بد |
| بـه رستم چنين گفت اسفنديار |
| کـه تا چندگويي سخن نابـکار |
| مرا گويي از راه يزدان بـگرد |
| ز فرمان شاه جـهانـبان بـگرد |
| کـه هرکو ز فرمان شاه جـهان |
| بـگردد سرآيد بدو بر زمان |
| جز از بند گر کوشـش و کارزار |
| بـه پيشـم دگرگونه پاسخ ميار |
| بـه تـندي بـه پاسخ گو نامدار |
| چـنين گفت کاي پرهنر شهريار |
| هـمي خوار داري تو گفتار مـن |
| بـه خيره بـجويي تو آزار مـن |
| چـنين داد پاسخ که چند از فريب |
| هـمانا بـه تنگ اندر آمد نشيب |
