| بـبودند هر دو بران راي مـند |
| سـپـهـبد برآمد بـه بالا بلـند |
| از ايوان سه مجمر پر آتـش بـبرد |
| برفـتـند با او سه هـشيار و گرد |
| فـسونـگر چو بر تيغ بالا رسيد |
| ز ديبا يکي پر بيرون کـشيد |
| ز مـجـمر يکي آتشي برفروخـت |
| بـه بالاي آن پر لختي بـسوخـت |
| چو پاسي ازان تيره شب درگذشـت |
| تو گفتي چو آهن سياه ابر گشـت |
| هـمانـگـه چو مرغ از هوا بنگريد |
| درخـشيدن آتـش تيز ديد |
| نشـسـتـه برش زال با درد و غم |
| ز پرواز مرغ اندر آمد دژم |
| بـشد پيش با عود زال از فراز |
| سـتودش فراوان و بردش نـماز |
| بـه پيشش سه مجمر پر از بوي کرد |
| ز خون جـگر بر دو رخ جوي کرد |
| بدو گفـت سيمرغ شاها چـه بود |
| کـه آمد ازين سان نيازت بـه دود |
| چنين گفت کاين بد به دشمن رساد |
| کـه بر مـن رسيد از بد بدنژاد |
| تـن رسـتـم شيردل خسته شد |
| ازان خستگي جان من بستـه شد |
| کزان خستگي بيم جانست و بـس |
| بران گونـه خسته نديدست کـس |
| همان رخش گويي که بيجان شدست |
| ز پيکان تنش زار و بيجان شدسـت |
| بيامد برين کـشور اسـفـنديار |
| نـکوبد هـمي جز در کارزار |
| نـجويد هـمي کشور و تاج و تخت |
| برو بار خواهد هـمي با درخـت |
| بدو گـفـت سيمرغ کاي پهـلوان |
| مـباش اندرين کار خسـتـهروان |
| سزد گر نـمايي به مـن رخـش را |
| هـمان سرفراز جـهانبـخـش را |
| کـسي سوي رستم فرسـتاد زال |
| کـه لـخـتي بـه چاره برافراز يال |
| بـفرماي تا رخـش را همـچـنان |
| بيارند پيش مـن اندر زمان |
| چو رسـتـم بران تـند بالا رسيد |
| هـمان مرغ روشـندل او را بديد |
| بدو گـفـت کاي ژنده پيل بـلـند |
| ز دست که گشـتي بدين سان نژند |
| چرا رزم جـسـتي ز اسـفـنديار |
| چرا آتـش افـگـندي اندر کـنار |
| بدو گـفـت زال اي خداوند مـهر |
| چو اکـنون نـمودي بما پاک چـهر |
| گر ايدونـک رستـم نگردد درسـت |
| کـجا خواهم اندر جهان جاي جست |
| هـمـه سيسـتان پاک ويران کنند |
| بـه کام دليران ايران کـنـند |
| شود کـنده اين تخـمـه ما ز بـن |
| کـنون بر چـه رانيم يکسر سخـن |
| نـگـه کرد مرغ اندران خستـگي |
| بديد اندرو راه پيوسـتـگي |
| ازو چار پيکان بـه بيرون کـشيد |
| بـه منقار از ان خستگي خون کشيد |
| بران خـسـتـگيها بـماليد پر |
| هـم اندر زمان گشـت با زيب و فر |
| بدو گـفـت کاين خستگيها ببـند |
| هـمي باش يکـچـند دور از گزند |
| يکي پر مـن تر بـگردان بـه شير |
| بـمال اندران خـسـتـگيهاي تير |
| بران همنشان رخش را پيش خواست |
| فرو کرد منـقار بر دسـت راسـت |
| برون کرد پيکان شـش از گردنـش |
| نـبد خستـه گر بسته جايي تنش |
| هـمانـگـه خروشي برآورد رخش |
| بـخـنديد شادان دل تاجبـخـش |
| بدو گـفـت مرغ اي گو پيلـتـن |
| توي نامـبردار هر انـجـمـن |
| چرا رزم جـسـتي ز اسـفـنديار |
| کـه او هسـت رويينتـن و نامدار |
| بدو گفـت رستـم گر او را ز بـند |
| نـبودي دل مـن نگـشـتي نژند |
| مرا کشـتـن آسانتر آيد ز ننـگ |
| وگر بازمانـم بـه جايي ز جـنـگ |
| چـنين داد پاسـخ کز اسفـنديار |
| اگر سر بـجا آوري نيسـت عار |
| کـه اندر زمانـه چنويي نخاسـت |
| بدو دارد ايران همي پشت راسـت |
| بـپرهيزي از وي نباشد شگـفـت |
| مرا از خود اندازه بايد گرفـت |
| کـه آن جفت من مرغ با دستـگاه |
| بـه دسـتان و شمشير کردش تباه |
| اگر با مـن اکـنون تو پيمان کـني |
| سر از جنگ جستن پشـمان کـني |
| نـجويي فزوني بـه اسـفـنديار |
| گـه کوشـش و جسـتـن کارزار |
| ور ايدونـک او را بيامد زمان |
| نينديشي از پوزش بيگـمان |
| پـسانـگـه يکي چاره سازم ترا |
| بـه خورشيد سر برفرازم ترا |
| چو بشـنيد رستم دلـش شاد شد |
| از انديشـه بـسـتـن آزاد شد |
| بدو گـفـت کز گفـت تو نـگذرم |
| وگر تيغ بارد هوا بر سرم |
| چـنين گـفـت سيمرغ کز راه مهر |
| بـگويم کـنون باتو راز سـپـهر |
| کـه هرکـس که او خون اسفنديار |
| بريزد ورا بـشـکرد روزگار |
| هـمان نيز تا زنده باشد ز رنـج |
| رهايي نيابد نـماندش گـنـج |
| بدين گيتيش شوربـخـتي بود |
| وگر بـگذرد رنـج و سـخـتي بود |
| شگفـتي نـمايم هـم امشب ترا |
| بـبـندم ز گـفـتار بد لـب ترا |
| برو رخـش رخشـنده را برنـشين |
| يکي خـنـجر آبـگون برگزين |
| چو بشـنيد رستم ميان را ببسـت |
| وزان جايگـه رخش را برنشسـت |
| بـه سيمرغ گفت اي گزين جـهان |
| چـه خواهد برين مرگ ما ناگـهان |
| جـهان يادگارسـت و ما رفتـني |
| بـه گيتي نـماند بـجز مردمي |
| بـه نام نـکو گر بـميرم رواسـت |
| مرا نام بايد کـه تـن مرگ راسـت |
| کـجا شد فريدون و هوشنـگ شاه |
| کـه بودند با گنج و تخـت و کـلاه |
| برفـتـند و ما را سـپردند جاي |
| جـهان را چنين اسـت آيين و راي |
| هـمي راند تا پيش دريا رسيد |
| ز سيمرغ روي هوا تيره ديد |
| چو آمد بـه نزديک دريا فراز |
| فرود آمد آن مرغ گردنـفراز |
| بـه رستم نمود آن زمان راه خشک |
| هـمي آمد از باد او بوي مـشـک |
| بـماليد بر ترکـش پر خويش |
| بـفرمود تا رسـتـم آمدش پيش |
| گزي ديد بر خاک سر بر هوا |
| نـشـسـت از برش مرغ فرمانروا |
| بدو گفـت شاخي گزين راسـتتر |
| سرش برترين و تـنـش کاسـتتر |
| بدان گز بود هوش اسـفـنديار |
| تو اين چوب را خوار مايه مدار |
| بر آتـش مرين چوب را راست کـن |
| نـگـه کـن يکي نـغز پيکان کهن |
| بـنـه پر و پيکان و برو بر نـشان |
| نـمودم ترا از گزندش نـشان |
| چو بـبريد رسـتـم تـن شاخ گز |
| بيامد ز دريا بـه ايوان و رز |
| بران کار سيمرغ بد رهـنـماي |
| هـمي بود بر تارک او بـه پاي |
| بدو گفـت اکـنون چو اسفـنديار |
| بيايد بـجويد ز تو کارزار |
| تو خواهـش کن و لابه و راسـتي |
| مـکوب ايچ گونـه در کاسـتي |
| مـگر بازگردد بـه شيرين سخـن |
| بياد آيدش روزگار کـهـن |
| کـه تو چـند گه بودي اندر جـهان |
| بـه رنـج و به سختي ز بهر مهان |
| چو پوزش کـني چـند نـپذيردت |
| هـمي از فرومايگان گيردت |
| بـه زه کن کـمان را و اين چوب گز |
| بدين گونـه پرورده در آب رز |
| ابر چشم او راست کن هر دو دست |
| چـنانـچون بود مردم گزپرسـت |
| زمانـه برد راست آن را به چشـم |
| بدانگـه کـه باشد دلت پر ز خشم |
| تـن زال را مرغ پدرود کرد |
| ازو تار وز خويشـتـن پود کرد |
| ازان جايگـه نيکدل برپريد |
| چو اندر هوا رسـتـم او را بديد |
| يکي آتـش چوب پرتاب کرد |
| دلـش را بران رزم شاداب کرد |
| يکي تيز پيکان بدو در نـشاند |
| چـپ و راسـت پرها بروبر نـشاند |
