| وزان روي رستم بـه ايوان رسيد |
| مر او را بران گونـه دسـتان بديد |
| زواره فرامرز گريان شدند |
| ازان خسـتـگيهاش بريان شدند |
| ز سربر همي کـند رودابـه موي |
| بر آواز ايشان همي خسـت روي |
| زواره بـه زودي گـشادش ميان |
| ازو برکـشيدند بـبر بيان |
| هرانکـس کـه دانا بد از کشورش |
| نشستـند يکـسر همه بر درش |
| بـفرمود تا رخـش را پيش اوي |
| بـبردند و هرکس که بد چارهجوي |
| گرانـمايه دستان همي کند موي |
| بران خسـتـگيها بـماليد روي |
| هـمي گفـت من زنده با پير سر |
| بديدم بدين سان گرامي پـسر |
| بدو گفت رستم کزين غم چه سود |
| کـه اين ز آسـمان بودني کار بود |
| بـه پيش است کاري که دشوارتر |
| وزو جان مـن پر ز تيمارتر |
| کـه هرچـند من بيش پوزش کنم |
| کـه اين شيردل را فروزش کنـم |
| نـجويد همي جز همه ناخوشي |
| بـه گفـتار و کردار و گردنکشي |
| رسيدم ز هر سو بـه گرد جـهان |
| خـبر يافـتـم ز آشـکار و نهان |
| گرفتـم کـمربـند ديو سـپيد |
| زدم بر زمين همـچو يک شاخ بيد |
| نـتابـم هـمي سر ز اسفنديار |
| ازان زور و آن بـخـشـش کارزار |
| خدنـگـم ز سـندان گذر يافتي |
| زبون داشـتي گر سـپر يافـتي |
| زدم چـند بر گـبر اسـفـنديار |
| گراينده دسـت مرا داشـت خوار |
| هـمان تيغ من گر بديدي پلنـگ |
| نـهان داشتي خويشتن زير سنگ |
| نـبرد هـمي جوشـن اندر برش |
| نـه آن پاره پرنيان بر سرش |
| سپاسم ز يزدان که شب تيره شد |
| دران تيرگي چشـم او خيره شد |
| بـه رستـم من از چنگ آن اژدها |
| ندانـم کزين خسـتـه آيم رها |
| چه انديشم اکنون جزين نيست راي |
| کـه فردا بگردانم از رخـش پاي |
| بـه جايي شوم کو نيايد نـشان |
| بـه زابلسـتان گر کند سرفشان |
| سرانـجام ازان کار سير آيد او |
| اگرچـه ز بد سير دير آيد او |
| بدو گفت زال اي پـسر گوش دار |
| سخـن چون به ياد آوري هوش دار |
| همـه کارهاي جهان را در است |
| مـگر مرگ کانرا دري ديگر اسـت |
| يکي چاره دانـم مـن اين را گزين |
| کـه سيمرغ را يار خوانـم برين |
| گر او باشدم زين سخن رهنـماي |
| بـماند بـه ما کشور و بوم و جاي |
